ราชินีพลิกสวรรค์ – ตอนที่ 169 ไฟสงครามเป่ยฝางลุกโชน

เรื่องที่เคยสัญญากับลู่เจี้ยเจียงหลีไม่คืนคำ

 

 

เมื่อนางกลับมาถึงลู่เสวียนที่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมถึงได้รู้ว่านางเขียนชื่อตัวเองลงไปในใบสมัครเรียบร้อยแล้ว

 

 

“เจ้าไม่กลัวพี่ชายข้าจะ…”

 

 

เจียงหลียักไหล่ไม่ยี่หระแล้วเอ่ยกับลู่เสวียนที่ทำหน้าตกใจ “ข้าเคยสัญญากับพี่ชายเจ้าว่าต้องดูแลเจ้าทุกกระเบียดนิ้ว ในเมื่อเจ้าอยากไปข้าก็ทำได้เพียงตามไปด้วยกันกับเจ้าหรือต่อให้พี่ชายเจ้าโกรธก็ยังมีเจ้าคอยรับหน้าแทนให้”

 

 

เอ่อ…

 

 

ลู่เสวียนกระตุกมุมปากตอนนี้รู้สึกผิวหนังตึงไปหมดโดยเฉพาะบริเวณก้น

 

 

“อีกสามวันต้องออกเดินทางแล้ว สองวันนี้เจ้าก็เตรียมตัวให้ดีก็แล้วกัน” เจียงหลีเอ่ยเตือน

 

 

ลู่เสวียนพยักหน้าหงึกหงักกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “คราวนี้ไม่ได้มีเพียงคนจากสถาบันไป๋หยวนของเราเท่านั้นยังมีพวกของสำนักหลิงอู่ไปด้วย เจ้าจำไว้ อย่าคลาดสายตากับข้าเด็ดขาด ข้าจะปกป้องเจ้าเอง”

 

 

“เหอะๆ” เจียงหลีหัวเราะเย้ยหยันเหมือนดูถูกเขาเล็กน้อย

 

 

เมื่อลู่เสวียนถูกกระตุ้นต่อมโมโหเขาจึงกำหมัดแน่น “อย่าลืมล่ะว่าข้าคือทายาทของจวนลู่อ๋อง”

 

 

ประโยคนี้ของเขาทำให้เจียงหลีรู้ซึ้งเป็นอย่างดี ลู่เสวียนเป็นห่วงว่านางจะถูกรังแกซึ่งจำต้องใช้สถานะของตนเองมาปกป้องนาง

 

 

เมื่อเข้าใจถึงเจตนารมณ์ของเขาเจียงหลีจึงมอบรอยยิ้มหวานให้ “ขอบใจนะ”

 

 

ลู่เสวียนเบะปาก เขามีสีหน้าเก้อเขินเล็กน้อย “ไม่ต้องขอบใจ เจ้าไม่กลัวถูกพี่ใหญ่ข้าตำหนิ ยอมไปเป่ยฝางเป็นเพื่อนข้า ข้าต้องปกป้องเจ้าเป็นธรรมดา”

 

 

 

 

ในขณะเดียวกันเมืองหลวงซั่งตูที่ยังคงเจริญรุ่งเรืองมีความมืดมนคืบคลานเข้ามารอบด้าน

 

 

บรรดาลูกศิษย์จากทั้งสำนักหลิงอู่และสถาบันไป๋หยวนต่างเร่งรีบรวมพลมุ่งสู่เป่ยฝาง อย่างไรเสียนี่คือพระราชโองการจากฮ่องเต้มิสามารถฝ่าฝืนได้

 

 

ที่แตกต่างกันก็คือสำนักหลิงอู่ใช้วิธีการคัดเลือกคนไป ส่วนทางสถาบันไป๋หยวนเปิดรับคนที่มาสมัครด้วยตนเอง

 

 

ณ จวนตระกูลหรง หลังจากหรงจิ่งฝึกฝนวรยุทธ์เสร็จแล้วบริเวณหน้าอกยังคงรู้สึกเจ็บแปลบเล็กน้อย ตอนนั้นพลังหมัดของเจียงหลีไม่เบาเลยจริงๆ

 

 

หรงจิ่งยกมือขึ้นกุมหน้าอกแล้วอมยิ้มกล่าวกับตนเอง “แรงของเด็กคนนี้เอาเรื่องจริงๆ”

 

 

ขณะนี้มีเงาร่างคนวูบไหวอยู่นอกประตูเขาจึงเอามือลงดวงตาจดจ่อ “มีเรื่องอะไร”

 

 

เงาคนผู้นั้นคุกเข่าลงหนึ่งข้างน้ำเสียงเคารพยำเกรงดังลอดมาจากด้านอกประตู “คุณชายขอรับ นายท่านถามว่าท่านจะมุ่งหน้าไปเป่ยฝางหรือไม่ขอรับ”

 

 

“ไม่ไป” หรงจิ่งปฏิเสธอย่างไม่คิด

 

 

คนที่คุกเข่าไม่เอ่ยอะไรอีกและกำลังรีบลุกถอยกลับไปบอกคำตอบ

 

 

แต่เมื่อเขากำลังจะขยับหรงจิ่งก็พูดขึ้นมาเสียก่อน “รอเดี๋ยว”

 

 

“คุณชายมีคำสั่งอะไรหรือขอรับ” คนที่อยู่นอกประตูหันมาและโค้งคำนับมือทั้งสองข้างกำหมัด

 

 

“ลู่เจี้ยอยู่ที่ไหน” หรงจิ่งถามเมื่อมีความคิดบางอย่างผุดขึ้นมา

 

 

ผู้คนที่อยู่นอกประตูเงยหน้าขึ้นมองร่างดั่งหิมะขาวโพลนในห้อง “ตอนนี้ไม่ทราบขอรับ ผู้ที่รับผิดชอบจับตามองคนในจวนตระกูลลู่บอกว่าไม่เห็นแม้แต่เงาของเขา ดูเหมือนว่า…” เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งถึงเอ่ยต่อ “ไม่อยู่ในจวนขอรับ”

 

 

หลังจากได้รับคำตอบนี้ดวงตาทั้งคู่ของหรงจิ่งหรี่ลงเล็กน้อย

 

 

เมื่อเขาไม่พูดคนที่อยู่ด้านนอกประตูไม่กล้าออกไปได้แต่โค้งคำนับรอคำสั่งจากเขา

 

 

จากนั้นไม่นานน้ำเสียงของหรงจิ่งก็ดังขึ้นมา “ไปเตรียมให้พร้อม ข้าจะไปเป่ยฝาง”

 

 

คนที่อยู่ด้านนอกประตูสงสัยไม่รู้ว่าทำไมคุณชายถึงเปลี่ยนใจกะทันหัน แต่ถึงอย่างไรเขาก็คำนับและถอยออกไปเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการเดินทาง

 

 

หลังที่เขาออกไปหรงจิ่งก็พึมพำอยู่คนเดียว “สงครามเป่ยฝางก็เป็นหมากกระดานหนึ่งระหว่างตระกูลลู่กับฮ่องเต้ เดิมที่ข้าก็ไม่อยากจะแกว่งเท้าหาเสี้ยนและอยากเป็นเพียงผู้ชมเท่านั้น แต่เจ้ากลับหายไปไหนไม่รู้ จึงทำให้ข้าชักสนใจซะแล้วสิ ลู่เจี้ยเอ๋ยลู่เจี้ย เพลานี้เจ้าอยู่เป่ยฝางหรอกหรือ ตระกูลลู่กำลังวิกฤต เจ้าจะเผยโฉมหน้าที่แท้จริงของเจ้าหรือไม่ จะไม่เก็บซ่อนแล้วหรือ”

 

 

 

 

จิ่งเยี่ยอยู่ในรายชื่อผู้ถูกคัดเลือกไปเป่ยฝางจากสำนักหลิงอู่อย่างคาดไม่ถึง

 

 

จิ่งเยี่ยจดจ้องชื่อของตัวเองจึงรู้ว่าโอกาสมาถึงแล้ว หากเขาได้รับความดีความชอบทางทหารในการต่อสู้ครั้งนี้และได้รับเกียรติจากสำนักหลิงอู่เขาจะสามารถไปไกลกว่าเป้าหมายได้หรือไม่

 

 

“จิ่งเยี่ย” เสียงของผู้หญิงดังขึ้นจากข้างหลัง

 

 

แต่เมื่อได้ยินน้ำเสียงนี้แล้วกลับไม่ได้แสดงสีหน้าตื่นเต้นหรือยินดีสักนิดแต่ขมวดคิ้วแทน

 

 

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อเขาหันไปมองหญิงสาวร่างเพรียวระหงส์ที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาสีหน้าของเขาก็กลับมาเฉยเมยเป็นปกติ

 

 

ใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของจิ่งเยี่ยและท่าทางปฏิเสธราวกับห่างไกลหลายพันลี้จึงทำให้มู่ชิงเหยียนรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย

 

 

นางปกปิดความผิดหวังเลือนรางไว้ในดวงตาของนางอย่างระมัดระวังและพูดอย่างห้วนๆ ว่า “การเดินทางไปเป่ยฝางครั้งนี้ เจ้าไม่ไปไม่ได้หรือ”

 

 

“จิ่งเยี่ยไม่เข้าใจคำพูดขององค์หญิง สำนักหลิงอู่ส่งไปจะถอนตัวได้เยี่ยงไร” จิ่งเยี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

 

 

สายตาของมู่ชิงเหยียนวูบไหวรีบกล่าวอย่างร้อนรน “หากเจ้ายินยอม ข้าสามารถช่วยถอนรายชื่อให้เจ้าได้”

 

 

จิ่งเยี่ยขมวดคิ้ว เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดมู่ชิงเหยียนถึงรบเร้าเช่นนี้ หรือว่าการเดินทางไปเป่ยฝางจะมีจุดประสงค์อื่นแฝงอยู่ “คำพูดเช่นนี้ขององค์หญิงหมายความว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”

 

 

มู่ชิงเหยียนขบเม้มริมฝีปากมิรู้ว่าควรจะเริ่มพูดจากตรงไหน

 

 

ตอนแรกที่นางทราบข่าวว่าจิ่งเยี่ยต้องไปเป่ยฝางนางเองก็ตั้งใจจะไปด้วยกัน แอบจินตนาการว่าบางทีร่วมวันร่วมคืนใกล้ชิดกันเขาอาจจะเปลี่ยนทัศนคติที่เขามีต่อตัวนางเองได้

 

 

แต่ทว่าตอนนางกราบทูลขอร้องเสด็จพ่อกลับถูกปฏิเสธอย่างเด็ดขาดแม้กระทั่งสั่งให้นางห้ามออกจากซั่งตูในช่วงระยะเวลานี้

 

 

มู่ชิงเหยียนเข้าใจเสด็จพ่อดีที่พระองค์ทรงทำเช่นนี้อธิบายได้แค่ว่าจุดประสงค์เบื้องหลังพระราชโองการของพระองค์นั้นไม่ง่ายขนาดนั้น

 

 

ในฐานะที่นางเป็นองค์หญิงนางมิสามารถแทรกแซงกิจการบ้านเมืองได้ สิ่งเดียวที่สามารถทำได้คือห้ามไม่ให้จิ่งเยี่ยไป

 

 

“ข้า…ข้าก็แค่คิดว่ามันอันตรายเกินไป” มู่ชิงเหยียนหาเหตุผลเพื่อบังหน้า

 

 

คิ้วที่ขมวดของจิ่งเยี่ยจึงผ่อนคลายลง เขาเห็นความผิดปกติในคำพูดของมู่ชิงเหยียนแต่มันไม่มีเหตุผลที่จะหยุดเขาได้

 

 

เขาหันหลังไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับลูกสาวของศัตรูอีกต่อไปโดยไม่สนใจคำชักชวนของนางและจากไปเหลือเพียงความเย็นชาและห่างเหินให้กับชิงเหยียน

 

 

สายตาจดจ่ออยู่ที่หลังของคนที่เดินจากไปช้าๆ มู่ชิงเหยียนมิสามารถเก็บซ่อนความผิดหวังในดวงตาได้อีกแล้ว

 

 

นางรู้สึกเป็นครั้งแรกว่าตัวตนของนางในฐานะเทียนเจียวซึ่งเป็นสตรีนั้นไม่ได้มีความสำคัญเลยเมื่ออยู่ต่อหน้าจิ่งเยี่ย หรือต่อให้นางคุกเข่าตรงหน้าเขานางก็ไม่สามารถเปลี่ยนสายตาของเขาที่มองนางได้

 

 

 

 

วิกฤตการณ์เริ่มบังเกิด กลุ่มสังเกตการณ์เทียนเจียวของซั่งตูเดินทางออกจากประตูทิศเหนือตามฤกษ์เวลามุ่งหน้าสู่เป่ยฝางของอาณาจักรโฮ่วจิ้น

 

 

เหล่าเทียนเจียวมีขวัญกำลังใจพร้อมต่อสู้ในสนามรบ

 

 

ดูเหมือนว่าในเป่ยฝางสิ่งที่รอพวกเขาอยู่ไม่ใช่สนามรบที่โหดร้าย แต่เป็นแค่สนามรบที่อยู่ห่างจากซั่งตูเท่านั้นเอง

 

 

แล้วก็เป็นตอนออกเดินทางนี่เองที่ทำให้เจียงหลีเพิ่งจะเห็นกันกับจิ่งเยี่ยท่ามกลางกองทัพนับพัน

 

 

วันหนึ่งหลังจากตั้งค่ายและพักผ่อน จิ่งเยี่ยและเจียงหลีก็ออกจากค่ายไปอย่างเงียบๆ…

ราชินีพลิกสวรรค์

ราชินีพลิกสวรรค์

หลังศึกใหญ่กับมู่เทียนอินร่างของ เจียงหลี ก็ถูกดูดเข้าไปในมิติอื่นจนเหลือเพียงวิญญาณที่ล่องลอยอยู่ในมิติเคว้งคว้างไร้ขอบเขต แม้จะมีเพียงวิญญาณอ่อนแอ แต่จิตใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังของนางนั้นกลับไม่อนุญาตให้ตัวเองยอมพ่ายแพ้ นางจะต้องกลับไปให้ได้ เพื่อไปหาสหายสนิทของนางผู้นั้น… ในสนามประลองยิ่งใหญ่แห่งแคว้นซูหนาน สถานที่ที่ชีวิตของทาสทั้งหลายมีค่าเท่าเศษธุลี สถานที่ที่มีไว้เพื่อให้ความบันเทิงกับบรรดาผู้สูงศักดิ์ และนาง เจียงหลี ก็ดันฟื้นขึ้นมาในร่างของนางทาสแห่งสถานที่นี้เสียได้! โลกแปลกหน้าที่ยึดถือผู้แข็งแกร่งเป็นใหญ่ หลิงซือ เนี่ยนซือ วิญญาณยุทธ์ สิ่งต่างๆ เหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับเจียงหลี แต่นางคือผู้ใด นางคือราชินีผู้เก่งกล้าแห่งแคว้นกู่วูเชียวนะ ก็แค่ต้องฝึกฝนเบิกเนตรญาณด้วยร่างเด็กน้อยอ่อนแอ สถานะกลับตาลปัตรจากผู้สูงศักดิ์กลายเป็นทาสในเรือนของ ลู่เจี้ย ผู้ที่ได้รับฉายาหนุ่มรูปงามขี้โรค ไหนจะยังต้องฝ่าฟันกับอุปสรรคนานัปการเพื่อหาหนทางกลับไปยังโลกเดิมของตนเองอีก เพียงเท่านี้เอง นางทำได้สบายอยู่แล้ว!

Comment

Options

not work with dark mode
Reset