ตอนที่ 225 ถูกทิ้งไว้ท่ามกลางสายฝน 2
อีกด้านหนึ่งเมื่อประตูใหญ่ถูกปิดดัง ปัง ทั้งกนิษฐาและป้าอ้อยที่อยู่ในห้องนั่งเล่นต่างก็ตกใจขึ้นมาพร้อมๆ กัน
กนิษฐานึกไม่ถึงจริงๆ ว่าธัชชัยจะกล้าทิ้งวัจสาที่หน้าบ้านอย่างไร้ความปรานีแบบนั้นในขณะที่ฝนห่าใหญ่กำลังตกลงมาแบบนี้
ด้านป้าอ้อย เธอวิ่งไปที่ระเบียงด้วยความเป็นห่วงและหยิบเอาร่มหวังไปให้คุณผู้หญิงของเธอ ฝนข้างนอกตกหนักมาก เมื่อครู่เธอไม่อาจหาญพอที่จะไปหยุดอารมณ์โมโหของคุณชายรองได้ เธอได้เพียงแต่หวังว่าจะสามารถทำบางอย่างเพื่อชดเชยคุณผู้หญิงของเธอตอนนี้ได้บ้าง
น้ำตาของเธอกำลังจะไหลรินออกมา รีบวิ่งออกจากประตูหลังโรงรถ ด้วยเพราะตอนนี้คุณชายรองกำลังโกรธอยู่ที่หน้าประตูใหญ่
ธัชชัยใช้ข้างนึงมือกำประตูเอาไว้ การกระทำที่รวดเร็วและดุดันเมื่อครู่นี้มันดูไร้หัวใจ แต่แท้จริงแล้วชายหนุ่มทั้งเงียบเหงาและเศร้าโศก
กนิษฐารู้สึกสงสารเขามากที่เขาเป็นแบบนี้ จู่ๆ เธอก็รู้ว่านอกจากเรื่องของวรพลแล้ว ธัชชัยไม่สนอะไรใดๆ ทั้งนั้น นอกจากวรพลแล้ว ไม่มีใครสามารถเข้าไปในหัวใจของธัชชัยได้
เธอก็เข้าไม่ได้ ยัยอินโนเซนต์วัจสาที่ถูกเขาลากออกไปทิ้งข้างนอกนั่นอย่าหวังเลย เข้าไม่ได้หรอก！
เธอเดินเข้าไป อยากที่จะปลอบใจชายหนุ่มที่กำลังเศร้าหมอง
“ชัย อย่าเศร้าไปเลยนะ เดี๋ยวฉันจะขึ้นไปปลอบพี่ชายคุณเอง” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน และค่อยๆ เอามือที่สั่นเทาเอื้อมไปจะคล้องที่เอวของธัชชัย
เธอไม่อาจมองเขาที่กำลังเจ็บปวดได้ เขามีเวลาที่ยากลำบาก เธอเองก็อยู่ในอารมณ์ที่ไม่ดีเช่นกัน
มันเจ็บปวดไปหมดจนเธอหายใจแทบไม่ออกธัชชัยใช้แรงสะบัดมือที่กำลังเอื้อมมาโอบเอวของเขา “กนิษฐา อย่าคิดว่าฉันจะทำอะไรเธอไม่ได้นะ ถ้าอะไรเธอก็ไม่รู้จักกลัวแล้วหล่ะก็ ฉันก็มีวิธีที่จะทำให้เธอต้องยอมศิโรราบ เธอรู้จักยาที่เรียกว่า Momboมั้ย กินยานี่เข้าไปหน่ะนะ ไม่ว่าเธอเป็นคนยังไง เธอก็จะจำอะไรไม่ได้ ไม่สติ และฟังคำสั่งของคนที่บงการยังไงหล่ะ”คำพูดของธัชชัยเต็มไปด้วยความเย็นชาในทุกๆ คำที่เปล่ง ทุกถ้อยคำราวกับค่อยๆ แทรกซึมลงไปในเนื้อผิว ของคุณเพื่อจะทำให้รู้สึกขนพองสยองเกล้าขึ้นมา“ไม่นะ ธัชชัย คุณจะทำแบบนั้นกับฉันไม่ได้นะ อะ อีกอย่าง พี่ชายคุณไม่ยอมให้คุณทำแบบนั้นกับฉันแน่！”กนิษฐาเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมา ผู้ชายคนนี้พูดแบบไหนเขาก็จะทำแบบนั้น และตอนนี้เขาก็ถูกบดบังด้วยความเกลียดชัง หูตาบอดและไม่มีเหตุผลมากขึ้นอารมณ์ของคนที่ถูกกระตุ้นในขึ้นมานี่มันน่ากลัวมากจริงๆ“เธอบอกว่าพี่ชายฉันจะไม่ปล่อยให้ฉันทำแบบนี้ เขาไม่มีแม้กระทั่งแรงจะออกมาจากประตู เขาจะรู้หรอว่าฉันทำอะไรกับเธอ? เธอวางใจได้เลย พี่ชายของฉันรักเธอมากเลยหล่ะ มันจะดีสำหรับคุณแน่ๆ เขาเป็นบนโลกใบนี้ที่ดีกับเธอที่สุด เธอไม่มีทางเสียใจหรอก！”คำพูดของเขา ทำให้เธอเริ่มกลัว มันเหมือนปีศาจในนรก แต่ท้ายสุดเธอก็พูดด้วยเสียงนุ่มโยน“ชัย อย่าใช้ยานั่นเลยนะ ฉันจะเชื่อฟังและทำตัวดีๆ จริงๆ ”ป้าอ้อยพยายามที่จะได้รับรอบประตูหลังโรงรถออกมา โชคดีที่วัจสาเจ็บขาจึงไม่สามารถเดินได้เร็วนัก ป้าอ้อยเห็นร่างของเธอจากที่ไกลๆ“คุณผู้หญิงคะ คุณผู้หญิง…รอป้าด้วยค่ะ….”เธอตะโกนลั่น ในขณะที่วิ่งตรงเข้าไปหา และเอาร่มปกคลุมศีรษะของวัจสาเอาไว้“คุณผู้หญิงคะ คุณไปเปลี่ยนชุดกับป้าก่อนดีกว่ามั้ย? ถ้าหนาวแบบนี้มันจะไม่ดีนะ”วัจสาในตอนนี้เปียกเป็นลูกหมาตกน้ำ เธอเดินอยู่ท่ามกลางม่านฝน ร่างเล็กๆ โซซัดโซเซไปมาด้วยแรงลมแบบนี้ ป้าอ้อยเห็นแล้วยิ่งรู้สึกไม่สบายใจเข้าไปอีก“ฉันไม่เป็นไรค่ะป้าอ้อย ป้าทิ้งร่มไว้ให้ฉันก็ได้แล้วรีบกลับไปดูแลวรพลเถอะ ป้าเองก็รีบกลับไปเปลี่ยนชุดด้วยนะ ดูสิเปียกหมดแล้ว”ใบหน้าที่ของวัจสาที่เดิมทีก็ขาวอยู่แล้วก็ขาวมากขึ้นไปอีกราวกับกระดาษ ร่างผอมเปียกชุ่มไปด้วยฝนจึงทำให้สั่นไม่หยุด“คุณผู้หญิงคะ อย่าดื้อเลย ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไปคุณจะต้องป่วยแน่ๆ ”ป่วยเหรอ? วัจสาตกใจขึ้นมาทันที ไม่ได้นะ เธอจะป่วยไม่ได้ ถ้าเธอป่วยขึ้นมามันจะส่งผลกระทบถึงเจ้าตัวเล็กในท้องของเธอแน่ๆ ！แต่ถ้าต้องกลับไปบ้านตระกูลศรีทองอีกครั้ง เธอก็ทำไม่ได้ เมื่อคิดถึงสายตาของเขา หัวใจของเธอก็เหมือนถูกแทงด้วยเข็มหากถ้าเป็นเธอคนเดียวเธอก็สามารถทนความโหดร้ายของผู้ชายคนนั้นได้ แต่เด็กในท้องไม่สามารถรับมันได้ การที่ถูกทำร้ายด้วยพ่อที่แท้จริงของเขานั้นมันแย่กว่าอะไรทั้งนั้นป้าอ้อยเหมือนรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ ที่คิดกังวลเรื่องของคุณชายรอง เธอคิดๆ ก่อนจะพูด “งั้นเราจะไม่เข้าไปข้างในบ้านกันค่ะ ป้าจะพาคุณไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่โรงรถ โอเคไหมคะ? ทำผิดก็ทำผิดนิดหน่อยเท่านั้น แต่มันก็ยังดีกว่าที่เปียกๆ ไปแบบนี้วัจสาทำได้เพียงแค่ตอบตกลง มันไม่ใช่เหตุผลที่ว่าผิดหรือไม่ผิด แต่มันเป็นเพราะเด็กน้อยในท้องที่ไม่อาจที่จะป่วยได้ดวงของหน้ารถขึ้นมาวัจสาเอื้อมมือบังหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณรถคนนั้นจอดหยุดลง ก่อนที่เธอได้ยินเสียงร้องทักที่คุ้นเคย “สาเหรอ? ”เป็นอาของเธอ ปยุต เขามาที่นี่ได้ยังไงปยุตออกมาจากรถหรู เขาถอดเสื้อคลุมของเขาและคลุมไว้ให้หลานสาวที่กำลังเปียกฝนเธอ“สา นี่มันอะไรกัน? ฝนตกหนักแบบนี้ทำไมถึงมาเปียกอยู่ข้างนอก? เธอถูกไล่ออกจากบ้านตระกูลศรีทองอย่างนั้นหรอ?“คุณอา…มาที่นี่ได้ยังไงคะ? ”
