ตอนที่ 392 รักผู้หญิงสองคนในเวลาเดียวกัน
ธัชชัยต้องการที่จะพลิกตัวขึ้น โดยไม่ได้คำนึงถึงบาดแผลบนร่างกาย นั่นทำให้ให้เขาต้องกัดฟันแน่นด้วยความเจ็บปวด
ในตอนที่ยังอยู่บนรถRolls-Royce นั่นเพียงอยากจะกวาดฆ่าทุกคนที่อยู่บนรถกันกระสุนนั่น เขาจึงตื่นเต้นจนลืมคำนึงถึงร่างตัวเอง ตอนนี้จึงเป็นแผลเหวอะจนแทบร้องออกมา
กรดลจับเอวของเขาเอาไว้ จากนั้นจึงค่อยพยุงลง
“แผลไม่ได้หนักมาก แต่ก็ไม่เบาเลย คุณอย่าไปยุ่งกับมันมาก”กรดลพูดเรียบๆ ดู รายงานซะเหมือนว่าเขามีอาชีพเป็นหมอรายงานก็ไม่ปาน
“ซี่โครงหก มีเลือดออกภายในเล็กน้อย หูโดนกระจกบาด จากตรงนั้นถึงกระดูกสะบักด้านหลัง เท้าซ้ายมีแผลยาวสี่เซนโชคยังดีที่หลอดเลือดแดงไม่โดนทำลายไป ไม่อย่างนั้นวิชาของผมก็ช่วยคุณไว้ไม่ได้หรอก”
แต่เพียงเท่านั้นก็สามารถบอกได้แล้วว่ากรดลเป็นคนที่ละเอียดรอบคอบมากทีเดียว
ธัชชัยอยากจะลุกขึ้นจากเตียงอีกครั้ง แต่ทั้งร่างของเขาชาไปหมดจนขยับไม่ได้
อาจจะด้วยยาชามันยังไม่หมดฤทธิ์ไป ธัชชัยสะบดออกมาเบาๆ จากนั้นจึงกลับไปนอนอยู่ท่าเดิม
เขาพูดกับกรดลอย่างยากลำบากบนเตียง “เอาโทรศัพท์มาให้ฉัน ฉันจะโทรศัพท์! ”
ธัชชัยไม่ได้แกร่งประดุจหินผาที่ขนาดสารเคมีใดๆ ก็ทำอะไรเขาไม่ได้กรดลไม่พูดอะไร หยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมามันเป็นโทรศัพท์เก่าเกอะเครื่องหนึ่ง ที่เอาไว้ใช้โทรลับเขาต่อสายหาพ่อบ้านภูษิต เมื่อปลายสายรับสายเขาก็ระบุตัวตนทันที “ภูษิตนี่ฉันเอง ธัชชัย”เบอร์ลับนั้นแน่นอนว่าไม่ขึ้นเลขเวลาโทร“คุณชายรองเหรอครับ? คุณไม่เห็นอะไรใช่มั้ย? ตอนนี้อยู่ที่ไหนครับ? ” น้ำเสียงของภูษิตเต็มไปด้วยความกังวล“ฉันไม่ได้เป็นไร นี่ยังไม่ตายนะเนี่ย” ธัชชัยแกล้งทำเป็นเสียงร่าเริง “แล้วพี่ฉันหล่ะ? เป็นยังไง? คิดถึงฉันจนจะเป็นบ้าไปแล้วหรือยัง? ”“จะต้องให้พูดเหรอครับ? คุณชายใหญ่เป็นห่วงทั้งคืนเลย ไม่หลับไม่นอนเลยเนี่ย”พ่อบ้านภูษิตพูดตามความจริงเสียงของพ่อบ้านภูษิตหายไป ก่อนปลายสายจะกลายเป็นเสียงวรพลที่โวยวายออกมาอย่างร้อนใจ “ชัยใช่มั้ย? เอามาให้ฉันคุย! ”ได้ยินเสียงก็รู้ว่าพี่ชายของเขาปลอดภัยดีแล้ว ใจเขาก็อยากจะวางสายไป ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงไม่อยากจะโดนพี่ชายสอบสวนเอาซะเลยแต่โทรศัพท์ก็ตกไปอยู่ในมือของวรพลเสียแล้ว “ชายใช่แกมั้ย? ตอนนี้แกเป็นยังไงบ้าง? เจ็บตรงไหนรึเปล่า? ”“ไม่เป็นอะไร ผมไม่ได้เป็นอะไร กินอิ่มนอนหลับ เตะคนยังได้เลย” ธัชชัยพูดเบาๆ“งั้นแล้วสาหล่ะ? แกเอาสาไปส่งไว้ที่ไหน? ไหนบอกว่าส่งมาที่หมู่บ้านดาวไง? ทำไมฉันไม่เจอเธอ? ”แหงหล่ะว่าพอวรพลรู้ว่าเขาไม่เป็นอะไรแล้ว ก็จะมากวดไล่ถามถึงวัจสา พี่ชายเขานี่ใส่ใจน้องสะใภ้ดีเลิศจริงๆ ใส่ใจซะจนเล่นเอาธัชชัยปวดหัว“กลับโรงเรียนไปแล้วมั้ง เธอรักเรียนจะตายไปไม่ใช่เหรอ? เราก็อย่าไปรบกวนเธอเลยดีกว่าอีกอย่างที่โรงเรียนนั่นก็ปลอดภัยออก”ธัชชัยยังคงสรรหาเหตุผลมาโกหกจนได้ แต่วรพลไม่ใช่คนที่จะหลอกง่ายๆ ขนาดนั้น“ชัย แกไม่ต้องมาปิดบังฉันเลยนะ เมื่อคืนฉันโทรไปที่หอของวัจสามาแล้ว แวววัยบอกว่าวัจสาไม่ได้กลับไป โทรศัพท์ภูผาก็ไม่รับ มันจะต้องเกิดเรื่องกับสาแน่ๆ! ”ภูมิคุ้มกันจากการสร้างเรื่องของธัชชัยของวรพลนั้นดีเป็นเลิศ มันไม่ง่ายเลยที่จะมาหลอกคนอย่างเขาฟังคำพูดแกมบีบบังคับของวรพลแล้วนั่นทำให้ธัชชัยเริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุจริงๆ แล้วเขาหน่ะพยายามที่จะไม่เป็นห่วงหญิงสาว แต่ถึงอย่างไรหัวใจของเขาก็เป็นเพียงก้อนเนื้อไม่ใช่หินผาที่ไหน เขาเองก็เป็นห่วง แต่ด้วยสถานการณ์นั้น เขาจำเป็นที่จะต้องเลือก และเลือกได้แค่คนเดียว“ผมไม่ได้มีหน้าที่ช่วยพี่ดูเธอสักหน่อย พอทีไม่ต้องถามแล้ว พี่ใหญ่ถ้าพี่ว่างนักก็ไปเล่นหมากรุกกับคุณปู่สิ เขาคงเบื่อมานานแล้วหล่ะ”ธัชชัยไม่เปิดโอกาสให้วรพลได้ซักไซ้เขาต่อ ทันทีที่เขาเข้าไปอยู่ในหมู่บ้านดาว ก็เหมือนเข้าไปในตู้เซฟ ที่ไม่สามารถที่จะหนีออกมาได้ มันทั้งปลอดภัยและสะดวกสบายดีกว่าค่ายฝึกตั้งแยะถูกวรพลพูดแบบนั้น ทำให้ธัชชัยคิดขึ้นได้ถึงตำแหน่งที่ไม่ชัดเจนของหญิงสาว จริงๆ มันไม่ใช่ว่าไม่ชัดเจน เพราะยังไงเสียเธอก็ต้องตกไปอยู่ในมือของอำเภอพัดรักแต่ตอนนี้หล่ะสถานการณ์มันจะเป็นยังไง? อำเภอพัดรักจะทำยังไงกับเธอ? คงจะไม่ได้ให้เธอยู่แบบดีหรอก เขาเป็นผู้ชายที่ไม่ได้ฝักใฝ่ชอบผู้หญิง ทั้งยังเลือดเย็น ก็คงมีแต่จะวางยาพิษยัยซื่อบื้อของเขาก็เท่านั้นแล้วจะพิษแบบไหนกันหล่ะ?คลื่นความคิดของเขาแล่นไปมาอย่างรวดเร็ว“ผู้หญิงทั้งสองคน ตอนนี้คุณคิดถึงใคร? ” กรดลพูดขึ้นขณะที่มือของเขาแปะสมุนไพรไปตามตัวของธัชชัย นิ้วของเขาเลื่อนผ่านตัวที่มีรอยฟกช้ำและเลือดไหลออกมา
