วิวาห์ร้อน แต่งผิดรักจริง – ตอนที่ 416 กรดลถูกเผาเกรียม

ตอนที่ 416 กรดลถูกเผาเกรียม

วัจสาพยักหน้ารับอย่างคล้อยตามในสิ่งที่คุณสองหมายถึง

“ใช่สิ ฉันเองก็คิดว่าเราสองแม่ลูกควรจะได้รับการช่วยเหลือ แต่คนที่มีสิทธิ์เลือกคือธัชชัยไม่ใช่หรอ? อำนาจในการตัดสินใจไม่ได้อยู่ที่ฉันเสียหน่อย”

วัจสากำลังคิดว่าพอจะมีโอกาสรู้ข่าวคราวอะไรมากกว่านี้จากปากของคุณสองบ้าง

คุณสองยิ้มจางๆออกมา “ขอเพียงแค่เธออยากจะมีชีวิตอยู่ต่อ ฉันก็จะช่วยเธอโน้มน้าวธัชชัย”

วัจสาตกตะลึงอีกครา “หมายความว่าคุณจะไปที่นั่นเพื่อช่วยพูดให้ธัชชัยเลือกฉันหรอคะ?”

คุณสองพยักหน้ารับ “ใช่”

วัจสารีบฉวยโอกาสพูดต่อ : “ถ้าอย่างนั้นคุณพอจะโทรหาฉันให้ฉันพูดกับเขาด้วยตัวเองได้ไหม? ”

“ขอโทษด้วย แบบนั้นคงไม่ได้”คุณสองพูดตัดบททันที : “แต่ว่าทุกคำพูดของเธอ ฉันจะส่งต่อให้ถึงธัชชัยทั้งหมด!”

พูดจบ “คลิ๊ก” คุณสองกดปิดปากกาอัดเสียงนั่นลง

ผู้ชายแสนร้ายกาจคนนี้! นี่ฉันตกอยู่ในหลุมพรางของเขาอีกแล้ว?

หลังจากที่คุณสองออกไปจากห้องกักกันนี้ วัจสาก็เริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมาแปลกๆ ดูเหมือนว่าคุณสองจะบอกเรื่องที่เธอกำลังท้องกับธัชชัย

แบบนั้นธัชชัยจะเชื่อหรอ? ถ้าหากว่าเขาเชื่อ เขาจะมีปฏิกิริยายังไงนะ?

เขาเคยพูดว่าเธอไม่คู่ควรที่จะมาอุ้มท้องลูกของเขาไม่ใช่หรอ? เกรงว่าคงจะทำเป็นไม่สนใจมากกว่า หากเห็นแก่ความสัมพันธ์ทางสายเลือดนี้อาจจะเข้ามาพัวพันบ้างสักหน่อย?วัจสานึกภาพปฏิกิริยาของธัชชัยไม่ออกเลย เพียงแต่เธอรู้สึกแปลกใจที่ทำไมคุณสองถึงช่วยไปพูดกับธัชชัยให้เลือกพวกเขาสองคนแม่ลูกคงไม่ได้เพราะค้นพบคุณธรรมอะไร คนสิ้นคิดอย่างเขาคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความรู้สึกผิดชอบชั่วดีคืออะไรนี่อาจจะเป็นเล่ห์เพทุบาย อยากจะให้ธัชชัยเจ็บปวดมากขึ้นที่จะต้องเลือกอย่างนั้นหรอ? เหตุผลนี้นับว่าสมเหตุสมผลแต่ทว่าคิดกลับไปมาก็เหมือนจะไม่ถูก ถ้าหากอยากจะให้ธัชชัยเจ็บปวดก็บอกกับเขาตอนสถานการณ์จริงเลยก็ได้ไม่ใช่หรอ? แต่ทำไมต้องเสียงอันตรายเพื่อจะพูดโน้มน้าวเขาก่อนด้วย?จิตใจของวัจสาตอนนี้ไม่มีทางสงบลงได้เลย……ฝันแบบนี้อีกแล้ว ผู้หญิงมีเลือดเต็มหน้าไปหมด โอดครวญ ทำให้คนสงสารเห็นอกเห็นใจตอนที่ธัชชัยตื่นขึ้นมานั้นก็เป็นเวลาเช้าของวันต่อมาแล้ววิศาลที่นอนนิ่งเงียบอยู่ข้างๆเขาไม่มีวี่แววว่าจะตื่น จนกระทั่งตอนที่ธัชชัยลุกขึ้นเพื่อจะออกไปเขาถึงค่อยๆลืมตาทั้งสองข้างขึ้นในลานจอดรถของRichbaby ธัชชัยมองไม่เห็นรถCayenne สีดำคันนั้น พอโทรศัพท์หากรดลก็ติดต่อไม่ได้ลางสังหรณ์บอกธัชชัยว่า : ต้องเกิดเรื่องขึ้นกับกรดลแน่ๆ!โทรศัพท์มือถือดังขึ้นมากะทันหัน บุรีโทรมา“ท่านชัย พี่กรดลอยู่กับท่านหรือเปล่าครับ?” น้ำเสียงของบุรีดูรีบร้อนมาก รีบร้อนจนเหมือนกับมีคนคอยจี้เขาอยู่ด้านหลังยังไงอย่างนั้น“ไม่! เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเขาหรือเปล่า? !” ธัชชัยไล่ถามอย่างกังวล“ที่เมืองเหนือ ภูเขาฟ้า ถนนดาวแดง มีแจ้งประกาศว่ามีรถCayenneคันหนึ่งถูกเผา ด้านในมีศพที่ถูกเผาจนไหม้เกรียมอยู่หนึ่งศพ และจากหลักฐานที่ทิ้งเอาไว้ เรื่องนี้เหมือนจะเป็นฝีมือของลูกน้องอำเภอพัดรัก!”อำเภอพัดรักอีกแล้ว!ธัชชัยเงียบขรึมขึ้นมา เขารู้ว่าลูกน้องของอำเภอพัดรักโหดร้ายทารุณขนาดไหน กระดูกซี่โครงของเขาก็ยังเจ็บอยู่ ต่อให้กรดลมีสามหัวหกแขนก็ยังยากที่จะต่อต้านการโจมตีจากลูกน้องอำเภอพัดรักเพียงลำพัง“ท่านชัย? ท่านชัยยังฟังอยู่ไหม?” บุรีร้องเรียกอย่างร้อนรนธัชชัยเอ่ยปาก : “ศพของกรดลอยู่ที่ไหน?”“อยู่ที่บ้านงานศพ……ถูกเผาไหม้เกรียมหมด แม้กระทั่งหน้าเดิมก็มองไม่ออกเลย ตอนนี้ผมอยู่ที่นี่แล้วครับ”“รอฉัน จะไปเดี๋ยวนี้!”ธัชชัยวางสายโทรศัพท์ รถChevrolet สีฟ้าพุ่งออกไปราวกับลูกศร มุ่งหน้าไปที่บ้านจัดศพราวกับกำลังบิน นี่เป็นรถของผู้ชายน่าเบื่ออย่างโสธร สีรถแบบนี้ก็มีแค่เขาเท่านั้นที่สามารถมีได้ศพที่ถูกเผาเกรียมของกรดลถูกปกคลุมอยู่ภายใต้ผ้าผืนหนึ่ง บรรยากาศแบบนี้เป็นสิ่งที่ธัชชัยคุ้นเคยเป็นอย่างดี เป็นสิ่งที่จดจำได้ไม่มีวันลืมผ่านไปกว่าครึ่งปีแล้ว บรรยากาศที่เขาต้องคอยอยู่เคียงข้างวรพลตลอดกว่าครึ่งเดือน ตอนนั้นธัชชัยไม่แม้จะห่างจากข้างกายเขาแม้แต่ครึ่งก้าว อยู่เคียงข้างเขาพาเขาผ่านประตูยมบาลมาครั้งแล้วครั้งเล่าตอนยื่นมือออกไปเปิดผ้าออกนั้น ทั้งมือและอารมณ์ที่แสดงออกมาของธัชชัยต่างก็นิ่งสงบ มีแค่ตัวเขาที่รู้ว่าภายในใจทั้งสั่นกลัวและกระวนกระวายขนาดไหนต่อให้เป็นเพียงสุนัขตัวหนึ่งที่เก็บมาเลี้ยงแต่พอนานไปต่างก็ผูกพันทั้งนั้น ยิ่งไปกว่านั้นกรดลเป็นคน คนที่คอยช่วยชีวิตเขาครั้งแล้วครั้งเล่า!ใต้ผ้าคลุม เป็นร่างของศพที่ถูกแผดเผาไหม้เกรียมจนแยกไม่ออกว่าเป็นใครวินาทีนี้บุรีทนไม่ได้ที่จะโผลงขึ้นมา “พี่กรดล ผมจะต้อง……จะต้องแก้แค้นให้พี่แน่นอน!”ปกติแล้วไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรก็ตามกรดลก็จะทำหน้าเดียวอยู่ตลอดเวลา แต่บุรีก็ชอบในความสุขุมและสันโดษแบบนี้ของเขา ตลอดมาเขาก็ชื่นชมและเคารพกรดลมาตลอดธัชชัยไม่ได้พูดอะไร ตอนนี้ไม่ใช่เพียงแค่ซี่โครงที่เจ็บ แต่ทั้งร่างกายของเขาตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนถูกมดมารุมกัด เจ็บๆชาๆค่อยๆเพิ่มความรุนแรงจนแทบทำให้คนตายได้“บุรี นายออกไปก่อนเถอะ ให้ฉันอยู่เงียบๆคนเดียวสักพัก” ธัชชัยพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แฝงไปด้วยความรู้สึกเจ็บปวดและเยือกเย็นเอาไว้“ท่านชัย……ระงับความเศร้า……”ตอนที่บุรีกำลังจะถอยออกไปกลับพูดอะไรไม่ออกอีกแล้วมองดูสภาพศพที่อยู่ตรงหน้านั้น ในดวงตาของธัชชัยก็ค่อยๆแดงขึ้นมา“ไอ้เจ้าสุนัขรับใช้ นายบอกว่าจะไม่ตายง่ายๆ ไม่มีทางเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับนายไม่ใช่หรอ? ! ไม่รักษาสัญญา!” ธัชชัยตะคอกออกมาเสียงต่ำ ทุกคำพูดที่เอ่ยออกมาต่างก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวดธัชชัยยื่นมือไปกุมมือที่ถูกไหม้เกรียมนั้นของกรดล