ตอนที่ 450 ตายเพราะขาดออกซิเจน
“อืม… เหมือนฉันจะรู้สึกได้…”
วัจสาวางชามลง การขยับขึ้นลงของหน้าอกขยายมากขึ้น จมูกไม่เพียงพอต่อการหายใจให้ร่างกายแล้ว วัจสากุมที่หน้าอกเอาไว้ เธอเริ่มที่จะหายใจทางปาก!
“อำเภอพัดรัก นายต้องการทำอะไรกันแน่?”
ธัชชัยมองออกว่าวัจสาและวรพลผิดปกติไป ทั้งสองดูตื่นตระหนกขึ้นมา จึงถามอำเภอพัดรักเสียงเข้ม
“แค่นี้ก็ทนไม่ได้แล้ว?” อำเภอพัดรักหัวเราะ “งั้นรีบเลือกเสียเถอะ!”
“เลือกอะไรกัน?” ธัชชัยพยายามกดอารมณ์โกรธของตัวเอง แล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก
อำเภอพัดรักก็ตะคอกกลับ “แค่เรื่องที่ต้องรู้ตัวเอง ก็จะเล่นกับฉันใช่ไหม?”
เขาเงยหน้ามองทั้งสองคนที่หายใจลำบาก แล้วจึงค่อยๆพูดขึ้น “เตือนนายอีกอย่าง นายว่าตำรวจกองพิเศษของนายจะถอยไปเร็วกว่า หรืออากาศในนั้นจะหมดไปเร็วกว่า?”
คำพูดของอำเภอพัดรักชัดเจนแล้ว ถ้าหากธัชชัยไม่ให้ตำรวจถอนกำลังออกจากท่าเรือน้ำตื้น วรพลและวัจสาก็คงขาดอากาศหายใจตาย
“ทั้งคนพิการและคนท้องก็คงต้องการออกซิเจนสินะ ไม่เป็นไร ต่อให้พวกเขาตายไป ก็คงไม่เป็นอุปสรรค์ในการเลือกของนาย เพียงแต่ตอนนี้ตัวเลือกยังมีชีวิตอยู่ ถึงตอนนั้นก็จะตายแค่นั้น”
วรพลและวัจสาที่อยู่ในจอยิ่งดูหายใจลำบากขึ้น หน้าอกเริ่มขยับมากขึ้นอากาศถูกดูดออกไปอย่างต่อเนื่อง และที่เหลือให้ทั้งสองใช้ ก็ยิ่งน้อยลง…“พี่…พี่…พี่เป็นไงบ้าง?”วัจสาดูออกว่าวรพลกำลังพยายามกลั้นลมหายใจ เธอพยายามคลานเข้าไปใกล้เขา “พี่… อย่าทำแบบนี้…รีบหายใจเร็ว! อย่ากลั้นเอาไว้… อย่าเพิ่งตาย!”วัจสาพุ่งตัวไปทางหน้าประตู พยายามเคาะประตูอย่างแรง “ใครก็ได้มาช่วยหน่อย! ช่วยด้วย! พวกเราจะขาดอากาศหายใจตายแล้ว! มีใครอยู่ไหม…รีบมาช่วยพวกเราหน่อย…”“วัจสา…รีบหยุดลง… ถ้าหาก…ถ้าหากเธอทุบต่อไป จะไม่มีแรงเอานะ ออกซิเจนจะยิ่งหมดเร็ว”เดิมที่วรพลต้องการจะเก็บออกซิเจนไว้ให้วัจสาและลูกในท้องของเธอแต่วัจสาบังคับให้เขาอ้าปาก และเป็นสัญชาตญาณในการมีชีวิตของมนุษย์ ในที่สุดเขาก็เริ่มหายใจอีกครั้ง“พี่…พี่หายใจแล้ว…” เมื่อเห็นว่าวรพลพูด วัจสาจึงรีบวิ่งไปดูอาการว่าเขาไม่เป็นอะไรวรพลไม่ได้พูดอีก เขาใช้เพียงสายตาเป็นเชิงบอกให้เธอสงบลง ของบางอย่างที่มุมกำแพงเป็นแสงไฟมีแดงขึ้นมา ทำให้รู้ว่ามีคนมองพวกเขาอยู่ และต้องจะดูปฏิกิริยาของพวกเขาวัจสามองจุดแดงนั้น แล้วสงบลง เรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือของอำเภอพัดรักแน่ๆเธอหอบอยู่ข้างวรพล รออยู่นานจนอากาศค่อยๆหมดไปมือของวัจสาที่กุมท้องเอาไว้เริ่มสั่นเทา สตรีมีครรภ์ไม่ควรขาดออกซิเจนเป็นเวลานาน ไม่รู้ว่าจะส่งผลกระทบต่อลูกในท้องเธออย่างไรแต่วัจสาก็ไม่มีวิธี เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป ทำได้เพียงปล่อยให้ลูกน้อยของเธอได้รับความทรมานธัชชัยนายอยู่ไหนกันนะ…พวกเราสองแม่ลูกเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว…รีบมาช่วยพวกเรา…“หยุดเร็ว! ฉันจะรีบให้ไผ่แยกย้าย! แกรีบหยุดเดี๋ยวนี้นะ!”คนที่ถูกทรมานไม่ได้มีเพียงวัจสาและวรพล ยังมีธัชชัยที่โดนเหมือนเข็มทิ่มแทงหัวใจจนเลือดไหลออกมาโทรศัพท์ถูกส่งมายังตรงหน้าของธัชชัย เขารีบรับสายของไผ่อย่างไม่ลังเลวรพลที่พิการและวัจสาที่ตั้งท้องอยู่ต่างต้องการออกซิเจนหายใจ และพวกเขาไม่สามารถอยู่ในห้องที่ขาดอากาศได้นานๆเหมือนคนทั่วไปถ้าอำเภอพัดรักไม่เห็นเขาโทรสั่งแยกย้ายคนก็จะไม่ยอมหยุดง่ายๆ จนถึงตอนนั้นวรพลและวัจสาก็คงจะขาดอากาศตาย“ไผ่ รีบแยกย้ายซะ” ธัชชัยพยายามทำให้เสียงตัวเองดูปกติ แต่เมื่อเขาเห็นท่าทางของวรพลและวัจสาบนจอ ใจของเขาก็เริ่มร้อนรนขึ้นมาอำเภอพัดรักนายมันโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว! กล้าใช้วิธีนี้กับคนพิการและสตรีมีครรภ์จนเสียชีวิต!“ธัชชัย? เจออำเภอพัดรักแล้ว?” ไผ่ตกตะลึงเป็นอย่างมาก“ตอนนี้ฉันเห็นนายได้ ข้างตัวนายมีตำรวจกำลังพิเศษสองคน กำลังหันหน้าไปทางทิศตะวันออก ตอนนี้ฟังฉันนะ รีบแยกย้ายซะ!”ธัชชัยไม่ได้อธิบายอะไร แต่สิ่งที่เขาพูดเป็นการเตือนไผ่ ว่าทุกอย่างนี้อยู่ในการควบคุมของอำเภอพัดรักไผ่ตัดสินใจเงยหน้ามองรอบๆ เขาเข้าใจแล้ว ว่าทุกอย่างนี้ อยู่ในระยะสายตาของอำเภอพัดรักทั้งหมด ดังนั้นพวกเขาล้มเหลวแล้วธัชชัยไม่กล้าที่จะดูหน้าจออีก แล้วชำเลืองไปมองนาฬิกาทรายบนโต๊ะ ทรายได้ล่วงลงมาครึ่งหนึ่งแล้ว“ไผ่ อย่าลังเล! รีบแยกย้ายซะ!” ธัชชัยแทบจะตะโกนใส่โทรศัพท์ เขาไม่อยากรอแล้ว ถ้ารอต่อไป สองคนนั้นต้องเสียชีวิตแน่ๆ!แล้วไผ่ก็เริ่มรับรู้ถึงความรุนแรงของเหตุการณ์ได้ เขารีบแสดงสัญญาณให้ตำรวจแยกย้ายอำเภอพัดรักไม่ใช่คนง่ายๆเลย!
