ตอนที่ 502 ทำไมต้องวาดแผนที่
วัจสาได้สัมผัสความรู้สึกที่มหัศจรรย์ที่สุดบนโลกนี้แล้ว ต่อให้เธอตายไป ก็ไม่เสียดาย
เพราะเธอเคยรักคนๆหนึ่งมากๆ ไม่เสียดายที่ได้เกิดมา!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ วัจสาก็รู้สึกขอบคุณการมีอยู่ของตะวัน เพราะถ้าหากมีเพียงตัวเธอ เธอคงจะมีชีวิตอยู่เพียงแค่ในความทรงจำ โลกนี้ก็คงจะไม่สวยงาม คงจะทรมาน
ตอนที่ได้ยินเสียงของตะวันร้องไห้ เสียงร้องไห้งอแงที่แสบแก้วหูนั้น วัจสาทรมานมาตลอดราวครึ่งปี!
แต่ก็เป็นอีกเรื่องที่รบกวนใจเธออยู่ตลอด
ตอนนี้ตะวันลูกชายของเธอยังเด็ก เป็นช่วงที่ถูกชักจูงได้ง่ายที่สุด แต่หลังจากที่เขาโตแล้ว เธอจะอธิบายกับเขาอย่างไร ทำไมพวกเธอสองแม่ลูกถึงใช้ชีวิตอยู่แต่ในsky dream แล้วออกไปด้านนอกไม่ได้?
หนูน้อยยังมีสิบสองและอำเภอพัดรักพาออกไปด้านนอกอยู่เรื่อยๆ เที่ยวเล่นรอบๆsky dream แต่วัจสาเธอไม่มีแม้แต่อิสระ
นึกถึงตอนที่เธอคลอดตะวัน ยังมีหมอมาทำคลอดถึงที่นี่
วัจสารู้ ถ้าหากไม่ได้รับอนุญาตจากอำเภอพัดรัก ชีวิตนี้เธอก็ไม่มีสิทธิ์ออกไปจากsky dream ก็เหมือนกับเจ้าหญิงบนหอคอย ได้แต่เงยหน้ามองฟ้า
เจ้าหญิง? วัจสายิ้มบางๆออกมา ทำไมเธอถึงได้เอาคำนี้มาเกี่ยวข้องกับตัวเองได้? เธอครุ่นคิดอยู่สักพัก ดูโฉมหน้าตัวเอง เวลาก็ผ่านไปถึงห้าปีแล้ว ทำไมยังไม่แก่ลง? ไม่ต้องพุดถึงเจ้าหญิง เธอเป็นเพียงหญิงสาวที่หน้าโทรมไปแล้วเท่านั้นที่จริงสิ่งที่แก่ลงของวัจสาไม่ใช่แค่หน้า แต่เป็นหัวใจที่เหี่ยวเฉาไปดวงนั้น การใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ทำให้เธอดูมีราศีดูสวยขึ้น ทรวดทรงองเอวยิ่งน่าหลงใหลเป็นที่ดึงดูดยิ่งขึ้นที่จริงหัวใจของเธอคิดถึงผู้ชายคนนั้นมาตลอดห้าปี จะไม่ให้แก่ลงได้อย่างไร?วัจสาถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เธอมีเวลาจำกัดให้ตัวเอง คือภายในห้าปี จะลืมผู้ชายคนนั้นเสียหมดลูกเธอเพียงคนเดียวก็พอแล้ว สิ่งอื่นจะไม่สำคัญอีกต่อไป!ตอนที่วัจสาตกอยู่ในวังวนแห่งความรู้สึก และยากที่จะถอนตัวขึ้นมานั้น ร่างเล็กก็รีบวิ่งเข้ามาในห้องหนังสือด้วยความรวดเร็ว แล้วล็อคประตูห้องหนังสือเอาไว้ หยิบถุงพลาสติกที่อยู่ชั้นล่างสุดของชั้นวางหนังสือออกมาแล้วหยิบดินสอนั้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว หยิบกระดาษที่อยู่ในถุงพลาสติกนั้นออกมาวาดภาพภาพวาดนั้นเธอเคยเห็นมาก่อน คือภาพที่ตะวันวาดขึ้นเองเมื่อเดือนสองเดือนก่อน“ตะวัน ลูกวาดอะไรครับ?” วัจสาอดไม่ได้ที่จะหันไป เธอต้องการจะรู้ว่าลูกชายตัวเองวาดภาพอะไรวาดมาตั้งเป็นเดือนแล้ว ดูเหมือนเป็นวิศวกรที่ยิ่งใหญ่“โอ้ย หม่ามี๊ ไม่เข้าใจ” ตะวันตอบกลับ แล้วตั้งใจวาดต่อแต่ยิ่งวัจสาดูเธอยิ่งจิตใจสงบลงเพราะเธอรู้ ว่าตะวันกำลังวาดแผนที่ของ sky dreamทั้งหมด“ตะวัน หนูกำลังวาดแผนที่ใช่ไหมจ้ะ?” วัจสาตกตะลึง เพราะเด็กที่อายุเพียงห้าขวบสามารถวาดแผนที่รอบๆ sky dreamและสถานที่ใกล้ๆออกมาได้ !“หม่ามี๊อย่าพูดดังสิ เดี๋ยวพ่อเลี้ยงก็ได้ยินหรอก!” หนูน้อยทำท่าจุ๊ปากเป็นเชิงให้วัจสาพูดเบาๆ แล้วก้มหัวน้อยๆนั้นตั้งใจลงมือวาดต่อ“ตะวัน หนูวาดแผนที่นี้ทำไมจ้ะ?” วัจสาถามด้วยความสงสัย เหมือนกับเธอเริ่มจะเข้าใจสิ่งที่ตะวันคิด“ผมกำลังคิดว่า รอวันไหนที่ปลอดภัย แล้วพวกเราหนีออกไปกัน! เวลาแค่ครึ่งเดือนก็น่าจะพอให้พวกเราเตรียมตัว!” หนูน้อยไม่ปิดบังวัจสาอีกต่อไป ดูจากท่าทาง เหมือนโคนันตัวน้อยอย่างกับแกะ“แผนการ…หนีออกไป?”เรื่องที่วัจสากังวลกำลังจะเป็นจริง แต่เธอทำเป็นไม่เข้าใจ แล้วถามตะวันอีกครั้ง“พวกเราอยู่ที่ sky dreamก็สบายดีไม่ใช่เหรอครับ? ทำไมตะวันถึงอยากหนี?”หนูน้อยที่เดิมทีก้มหน้าอยู่นั้นเงยหน้าขึ้นมา แล้วพูดกับวัจสาอย่างขึงขัง “หม่ามี๊อยากจะใช้ชีวิตอยู่ใน sky dreamเหรอ?”วัจสาอึ้งไปสักพัก แล้วจึงพยักหน้าตอบ “ใช่จ้ะ แม่อยากใช้ชีวิตในนี้ ที่นี่เป็นบ้านของพวกเราไม่ใช่เหรอ?”“หม่ามี๊ เลิกหลอกผมได้แล้ว ถ้าหม่ามี๊อยากอยู่ที่นี่จริงๆ ทำไมถึงนั่งเหม่อออกไปที่หน้าต่างตลอดเลย?”ยังไม่รอให้วัจสาได้ปฏิเสธ ตะวันก็พูดต่อ “ผมเป็นลูกชายที่รักที่สุดของหม่ามี๊นะ โกหกลูก จมูกก็จะยาวเป็นพินอคคิโอนะ!”วัจสารู้สึกเจ็บปวดในใจลึกๆอย่างบอกไม่ถูก“ตะวัน หนู…ตอนนี้ยังเด็กอยู่ มีหลายเรื่องที่ลูกไม่เข้าใจ หม่ามี๊แค่มองดูวิวข้างนอก…เท่านั้น”วัจสาไม่คิดว่าเธอจะแสดงออกมาว่าต้องการอิสระบ่อยครั้ง และการรอคอยผู้ชายนั้น ยังคงมีความหวังกับอนาคต ทุกสิ่งอยู่ในสายตาของเด็กผู้ชายวัยห้าขวบมาตลอด“หม่าม๊ ผมห้าขวบแล้วนะ! ไม่เด็กแล้ว ผมปกป้องหม่ามี๊ได้แล้ว!” ในแววตาของหนูน้อยนั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
