ตอนที่ 519 วรพลเดินเองได้แล้ว 2
เพื่อพี่ชายอย่างวรพลแล้ว ธัชชัยนั้นไม่ว่าจะต้องเหนื่อยมากมายเพียงใดก็ตาม เขาก็สร้างตึกเพื่อที่เอาไว้ใช้บำบัดวรพลโดยเฉพาะ
ตอนนี้ด้านในนั้นมีชายหนุ่มชุดขาว กำลังโยนไม้เท้าออกจากมือของตัวเอง โดยที่มีหมอคอยไกด์อยู่ข้างๆ เท้าซ้ายของเขาถูกดามเอาไว้ แล้วก็กำลังพยายามอย่างหนักที่จะเดินด้วยตัวเอง
โดยเดินจากผนังด้านซ้ายเดินย้ายไปด้านขวา ซึ่งห่างกันไม่น่าจะเดิน5เมตร แต่นั่นก็ทำให้ชายหนุ่มเหงื่อโทรมไปหมด
ใบหน้าที่ดูสง่างามของชายหนุ่มคนนั้นซีดเผือดขึ้นเล็กน้อย แต่เมื่อมองพิจารณาใกล้แล้วนั้นก็ยังคงเห็นได้ถึงร่องรอยของการผ่าตัดอยู่
ใช่แล้วหล่ะ ผู้ชายคนนั้น คือวรพล
ห้าปีก่อนแรงพระเพลิงได้ทำลายโฉมหน้าที่สวยราวเทพสร้างของเขาไป แต่ทุกวันนี้มีผิวใหม่เกิดขึ้นมาแทนที่แล้ว นั่นทำให้เขาแทบจะกลับไปเหมือนมีหน้าคงเดิมราวกับห้าปีก่อนถึง90เปอร์เซ็นต์เลยทีเดียว
มองจากไกลๆ แทบจะไม่มีใครมองออกเลย แต่เมื่อพิจารณาใกล้ๆ แล้ว มันก็ยังเป็นผิวที่ไม่ได้เป็นธรรมชาตินัก
ด้วยเพราะที่ถูกไฟคลอกไปเมื่อก่อนหน้านี้ ขาซ้ายของเขาถูกอะไรบางอย่างทับไว้จึงได้รับบาดเจ็บ ตอนนี้จึงยังคงไม่ได้หายดีนัก
กล้ามเนื้อขาของเขายังต้องผ่าตัดเพื่อที่จะยึดเส้นเอ็นเอาไว้
วรพลนั้นใช้เครื่องดามมานานถึงสามปี จนในที่สุดก็ไม่จำเป็นที่จะต้องใช้รถเข็นหรือแม้กระทั่งไม้เท้าอีกต่อไป เขาสามารถเดินได้ด้วยตัวเอง แต่ก็ได้เพียงการเดินในระยะสั้นเท่านั้น
หมอประจำตัวของวรพลได้บอกว่า ขอเพียงแค่ให้เขาใส่เครื่องดามไปอีกหนึ่งเดือนเท่านั้น เขาก็จะสามารถถอดมันออกได้ และเดินได้อย่างปกติเหมือนคนทั่วไปแล้ว“พ่อใหญ่คะ พ่อใหญ่….” เด็กหญิงร้องเรียกอย่างใสซื่อ ตอนนี้ในหูของวรพลอื้ออึงไปหมด ด้วยเพราะช่วงบ่ายนี้เขาฝึกทั้งบำบัดจนเหนื่อยหอบไปหมด แต่ความเจ็บปวดของร่างกายนั้นก็พลันมลายหายไปเมื่อได้ยินเสียงใสๆ ของเด็กหญิงขึ้น“มิ้น…เด็กดีของพ่อ…”วรพลหันไปตามเสียง ก่อนจะเดินไปหาเด็กหญิงที่หน้าประตูห้องบำบัดอย่างรวดเร็ว แน่นอนหล่ะว่าเพียงไม่กี่วิวรพลก็ไปยืนประชิดเด็กน้อยที่หน้าประตู“พ่อใหญ่เก่งมากเลยค่ะ เดินเองได้แล้ว กล้าหาญที่สุดเลยค่ะ”เจ้าตัวน้อยบึ่งไปหาวรพลและเยินยอเขาด้วยเสียงใสหวาน“พี่ครับค่อยๆ นะ”เมื่อเด็กสาวถลาเข้าไปในอ้อมกอดของวรพลแล้ว ธัชชัยจึงเดินเข้าไปพยุงที่หลังเอวของวรพลไว้ เพื่อไม่ให้ทั้งสองล้มไปด้วยแรงของเด็กหญิงวรพลรับเอาเด็กหญิงเข้ามาเต็มรัก แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสุข“ยอดดวงใจของพ่อ”วรพลหอมแก้มซ้ายทีขวาที ไม่อยากที่จะคลายเด็กหญิงออกจากอ้อมกอดเลยวันนี้พ่อใหญ่ทำดีมากเลยค่ะเดินเองได้แล้ว ดังนั้นเดี๋ยวมิ้นจะหอมเป็นรางวัล””เจ้าตัวน้อยละเลงจุ้บไปทั่วใบหน้าของวรพล เป็นรางวัลและการแสดงออกถึงความรักที่เธอมีต่อพ่อคนนี้“มิ้น หนูเป็นทั้งชีวิตของพ่อใหญ่เลยนะรู้มั้ย” เจ้าตัวเล็กทำตัวน่ารักเสียจนแทบจะละลายหัวใจของวรพลให้เหลวได้เลย“เอาหล่ะๆ กลับบ้านก่อนแล้วค่อยมาฟัดกันใหม่ ป้าอ้อยน่าจะทำกับข้าวเสร็จแล้ว โทรมาหาอีกแล้วเนี่ย”ธัชชัยคว้าเอาเจ้าตุ๊กตาน้อยมาจากอ้อมกอดของวรพล“ได้สิ เรากลับบ้านกันเถอะ” ด้วยเพราะวรพลอยากที่จะเดินให้ไวหน่อย เขาจึงหันไปคว้าเอาไม้เท้าที่ตรงมุม แต่ก็ถูกธัชชัยเตะออกไป“ตั้งแต่วันนี้ ไม่ต้องใช้มันแล้ว”เสียงของธัชชัยค่อนข้างทรงอิทธิพล เขาปล่อยมิ้นลงพื้นก่อนจะพูด “มิ้น ไปจับมือพ่อใหญ่ไว้สิ พาพ่อใหญ่เดินไปกับเรา”ธัชชัยรู้ว่าพี่ชายของเขานั้นฝึกมาอย่างหนักหน่วง ทั้งเหนื่อยทั้งล้า แต่เขารอไม่ได้อีกต่อไปแล้วไม่ใช่แค่รอให้พี่ชายเขาได้ฟื้นตัวไม่ไหว แต่รอให้หัวใจของเขาเติมเต็มไม่ไหวเช่นกันเจ้าเด็กน้อยแฮปปี้มากที่ตัวเธอเองมีพ่อตั้งสองคน และที่สำคัญพ่อทั้งสองคนนี้ก็รักเธอมากๆ ด้วยเวลาที่พ่อทั้งสองคนอยู่ด้วยกันนั้นเธอจะเรียกว่า พ่อใหญ่กับพ่อเล็ก เพื่อที่จะแยกระหว่างวรพลกับธัชชัยแต่ถ้าอยู่ตามลำพังหล่ะก็เธอก็จะเรียกแค่พ่อ“แม่คะ ออกมาดูเร็ว พ่อหนูเดินเองได้แล้วนะ เก่งมากเลย” เสียงเด็กสาวตะโกนก้องอย่างสดใส“โอ้ น้องมิ้นกลับมาแล้ว” พ่อบ้านภูษิตกับป้าอ้อยดูเหมือนจะทิ้งการทิ้งงานทุกสิ่งอย่างเพื่อที่จะมารับพวกเขาด้วยเพราะคุณผู้หญิงที่จากไปของเธอนั้นแท้งลูก นั่นทำให้ทั้งสองเจ็บปวดหัวใจนานพอสมควร จนกระทั่งมีมิ้นเข้ามานั่นทำให้ทุกๆ อย่างสดใสขึ้นอีกครั้งอย่างที่คิดเลยว่า มิ้นนี้ก็กลายเป็นเจ้าหญิงตัวน้อยๆ ที่น่ารักของสองตายายไปเลยถึงแม้ว่าตระกูลศรีทองจะมอบทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกนี้ให้แก่มิ้นไปเสียหมด แต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอเป็นเด็กที่เอาแต่ใจเหมือนองค์หญิงจริงๆ ตรงกันข้าม ไม่ว่าจะกับป้าอ้อยหรือพ่อบ้านภูษิตเธอนั้นทั้งสุภาพและนอบน้อมด้านของกนิษฐานั้นยังคงเป็นสาวสวยที่ยังคงงามสง่าถึงแม้ว่าจะเป็นแม่ของเด็กอายุสามขวบครึ่งก็ตามที รูปร่างของเธอก็ยังคงดูดี ด้วยเพราะหลายปีมานี้ฟูมฟักร่างกายอย่างดี“คุณชายใหญ่ คุณเดินเองได้แล้วหรือคะ? ” ป้าอ้อยแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความปีติสุข “แม่น้องมิ้นคะ ออกมาดูเร็วเข้า คุณชายใหญ่เดินเองได้แล้ว”กนิษฐายังคงอยู่ในบ้านตระกูลศรีทองด้วยฐานะที่งุนงงป้าอ้อยเรียกเธอว่าแม่น้องมิ้น ส่วนคุณพ่อบ้านภูษิตบางครั้งก็เรียกว่าแม่น้องมิ้น บางครั้งก็เรียกว่าคุณกนิษฐา ซึ่งคนใช้คนอื่นในบ้านก็ยังคงเรียกเธอว่า คุณกนิษฐาด้วยเพราะมันค่อนข้างจะแปลกๆ ทำไมคุณกนิษฐาถึงมีลูกสาวให้แก่คุณชายรองตระกูลศรีทองได้ แต่ยังเรียกเธอว่าคุณกนิษฐาอยู่
