ตอนที่ 607 ทำไมเขาถึงชอบให้คนอื่นต้องเลือก 2
น่าจะตั้งแต่ปีที่แล้ว หลังจากที่กรดลออกไปจากเมืองs แล้วกลับมาอีกครั้ง เขาก็กลายเป็นคนสติครึ่งดีครึ่งไม่ดี ขอเพียงเป็นเรื่องที่เขาไม่อยากทำ ต่อให้ธัชชัยจะเอาปืนมาจ่อหัว มันก็ไม่มีประโยชน์ เพราะเขาก็จะไม่ทำมันอยู่ดี
รู้อย่างนี้น่าจะปล่อยให้กรดลกลายเป็นศพอยู่ตรงไชน่าทาวน์！
ธัชชัยขับรถ เข้าไปในเมืองที่เต็มไปด้วยแสงสีเสียง สัญญาณไฟเขียวไฟแดงทำให้เขาไม่รู้ว่าควรไปทางไหน
เขาไม่รู้ว่าตนเองควรไปที่ไหน เขาไม่อยากกลับบ้าน และไม่อยากกลับไปที่บ้านของวิศาล และเขาเองก็พึ่งออกมาจากบ้านผีสิงที่กรดลอยู่……ธัชชัยเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองอยากไปที่ไหนกันแน่น สงสัยที่ที่เขาอยากไปคงมีที่เดียวซึ่งก็คือ——อ่าว
แต่เขาไปที่นั่นไม่ได้
ธัชชัยนึกถึงRichbaby โสธร พอนึกถึงโสธร ก็ทำให้เขานึกถึงผู้หญิงที่ชื่อแวววัย
ตอนที่เธอเอาเบอร์ของวัจสาให้เขานั้น กลับบอกให้เขาช่วยฆ่าโสธรให้ที
ไม่ต้องถามก็รู้ คงเป็นเพราะไอ้โสธรนอนกับเธอแล้ว
ธัชชัยเองก็ถือว่าเป็นผู้ชายที่ผ่านผู้หญิงมามาก เขาจึงดูออก ว่าแวววัยยังเวอร์จิ้น ไม่ได้ใจง่ายยอมผู้ชายง่ายๆ
แต่เอาจริงๆพวกผู้ชายก็เลวกันหมด ทั้งๆที่อยากได้ผู้หญิงที่เวอร์จิ้น แต่พวกผู้ชายกลับไม่ยอมที่หยุดเรื่องผู้หญิง
ช่างเถอะ อย่างพึ่งไปหาแวววัยเลยดีกว่า ตัวเขาเองยังมีเรื่องอีกเยอะแยะที่ยังไม่ได้จัดการ ไม่แน่ว่าถ้าไปหาแวววัยอาจจะปวดหัวหนักกว่าเดิมก็ได้
หลังจากที่เขาตัดตัวเลือกทั้งหมดทิ้งนั้น ธัชชัยกลับพบว่า เขาไม่มีที่ไป สุดท้ายเขาเลยเลือกที่จะกลับบ้านธัชชัยปิดเครื่อง ทำให้ไม่มีใครรู้ว่าเขาไปที่ไหนวรพลเองตอนโทรหาวิศาลก็พึ่งรู้ว่าธัชชัยพาคนบุกไปที่อ่าว แต่ถูกลูกชายแท้ๆของตัวเองยิงหน้าไม้ใส่แขน หลังจากที่วิศาลทำแแผลให้เรียบร้อยนั้น ก็หายไปโดยไม่บอกไม่กล่าววรพลเข้าใจความรู้สึกของธัชชัย เพราะถ้าเป็น เขาก็คงอดไม่ได้ที่จะบุกไปที่อ่าวเพื่อดูหน้าภรรยาและลูกชายเขานั่งรออยู่ที่ห้องรับแขกของบ้าน มีกนิษฐานั่งรอเป็นเพื่อนกนิษฐาเป็นห่วงธัชชัยมากเธอคิดไม่ถึงเลยว่า วัจสาจะกล้ากลับมาและยังเอาลูกกลับมาด้วย！ยิ่งไปกว่านั้นคือพักอยู่ที่บ้านของอำเภอพัดรักผู้หญิงเจ้าเล่ห์ ต้องการใช้อำเภอพัดรักเป็นเครื่องมือจัดการกับตนหรือกับธัชชัยกันแน่?ขอให้จัดการกับธัชชัยแล้วกัน ธัชชัยจะได้ตัดใจจากมันได้สะที！”กนิษฐา คุณกลับห้องไปก่อนเถอะ เดี๋ยวน้องมิ้นตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอใคร จะกลัวเอาได้” วรพลบอกกับกนิษฐาเธอมองนิ่งๆมาที่วรพล ทำให้เขาขนลุกไปทั้งตัววรพลรู้ดีว่าตัวเขาเอาชนะกนิษฐาไม่ได้ เขาที่มองดูกนิษฐาในตอนนี้ก็มีความหวัง เขาหวังว่าวันหนึ่งกนิษฐาจะทำแบบนี้กับเขาบ้าง ไม่ต้องวันหนึ่งก็ได้ ขอแค่เธอเป็นห่วงเขาแค่เสี้ยวหนึ่งก็ยังดี！ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นห่วงธัชชัยมาก แต่ก็มีสิ่งหนึ่งที่สำคัญกว่านั้นวัจสาเลี้ยงลูกได้ดีจริงๆ ถึงขั้นเกลียดพ่อตนเองได้กนิษฐาคิดว่าถ้าวัจสากับลูกเย็นชาต่อธัชชัย ตอนที่เขากลับมาบ้านแล้วเห็นตน ก็คงจะตื้นตันใจตอนที่ธัชชัยกลับมานั้น เขาก็เห็นวรพลและกนิษฐานั่งอยู่ในห้องรับแขก คนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟา ส่วนอีกคนก็นั่งตรงมุมสุดของโซฟา”ธัชชัย กลับมาแล้วหรอ? ทำไมถึงมีแผลตรงแขนได้แล้วยังขับรถอีก?” วรพลรีบลุกขึ้นทันที”หึหึ ถูกลูกแท้ๆยิงหน้าไม้ใส่ จะเจ็บได้ยังไงคะ?” กนิษฐาพูดขึ้นธัชชัยไม่ได้พูดอะไร เขาปลายตามองเธอนิ่งๆ เขาพูดอะไรไม่ได้ เพราะสิ่งที่กนิษฐาพูดคือความจริง”น้องมิ้นนอนห้องไหน?”ธัชชัยไม่ตอบคำถามของวรพล แต่กลับถามเรื่องอื่นขึ้นแทนที่เขาถามว่าน้องมิ้นนอนห้องไหนนั้น เพราะองค์หญิงน้อยๆคนนี้นอนแทบทุกห้อง ไม่มีห้องไหนที่แน่นอนส่วนกนิษฐานอนชั้นสอง ซึ่งเป็นห้องของธัชชัยและวัจสาทางด้านวรพลนั้นนอนห้องที่ถูกจัดใหม่เพื่อการรักษาโดยเฉพาะองค์หญิงน้อยของบ้านนั้นมีห้องเป็นคนตนเอง แต่เธอไม่ชอบนอนคนเดียว ถ้าไม่นอนกับกนิษฐา ก็จะมานอนกับวรพลแต่ส่วนใหญ่นั้น ถ้าธัชชัยอยู่บ้าน เธอก็จะมานอนกับธัชชัยส่วนธัชชัย เขาไม่มีห้องเป็นของตนเองป้าอ้อยจัดห้องให้กนิษฐานอนห้องรับแขกที่อยู่ชั้นล่าง แต่กนิษฐาไม่ยอมและดึงดันจะนอนชั้นสอง คนในบ้านก็ไม่มีใครกล้าเถียงเธอ ก็เลยต้องยอมทำตามใจเธอโดยเฉพาะหลังจากที่เธอคลอดน้องมิ้น เธอก็ยิ่งทำทุกอย่างตามอำเภอใจ”น้องมิ้นนอนห้องรับแขกชั้นล่าง น้องมิ้นบอกว่าจะรอนายกลับมา ตอนนี้ป้าอ้อยอยู่กับเธอในห้อง””งั้นคืนนี้น้องมิ้นนอนกับฉัน” ยังไม่ทันที่วรพลจะพูดจบ เขาก็เดินไปที่ห้องรับแขกทันทีผ่านไปสองนาที น้องมิ้นที่ตอนนี้นอนหลับไปแล้ว ธัชชัยห่มผ้าให้เธอแล้วกอดเธอเอาไว้ จากนั้นก็จูบที่หน้าผากของเด็กน้อย
