มองไปอาคารที่คุ้นเคยตรงหน้าคุณ มองเด็กโตคนหนึ่งเด็กเล็กคนหนึ่งข้างๆ ใจของเย่หลิน ก็เด็ดเดี่ยวมั่นคงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สถานที่ที่เคยทำให้เธอลังเลทำอะไรไม่ถูก หลังจากนี้ไปเธอต้องหยั่งรากลึกอยู่ที่นี่ โดยไม่สนใจว่าเธอจะเผชิญหน้ากับอะไร
“พ่อ……” พร้อมกับเสียงเรียกของเย่เสี่ยวโม่ เย่หลินก็เงยหน้าขึ้น ก็เห็นหนิงเส่าเฉินเดินมาทางพวกเขา
ใบหน้าที่องอาจผึ่งผาย ชัดเจนและเป็นสามมิติ แววตาลึกซึ้ง ระหว่างท่าทางนั้นมีการแสดงออกอย่างเป็นธรรมชาติ ในสนามบินมีคนมากมาย เพียงแค่เหลือบมองก็สามารถจำเขาได้
เห็นเขาก้มลง นำเย่เสี่ยวโม่ที่วิ่งอยู่มาไว้ในอ้อมกอด ตบๆ ไหล่หนิงเสี่ยวซี แล้วเดินไปข้างๆ เย่หลิน โอบเอวของเธอ “เหนื่อยไหม? ”
เย่หลินส่ายหัว กลัวว่าเขาจะเหนื่อยล้าเกินไป จึงบ่นพึมพำว่า : “บอกแล้วไง ว่าคุณไม่ต้องมารับ ทำไมคุณยังมาอีก? ”
“ฉันอดทนไม่ไหว โอเคไหม? ”
เย่หลินเม้มปาก แล้วยิ้มพยักหน้า “โอเค”
หลังจากขึ้นรถ เห็นหลิวซูไม่ได้ขับไปตำแหน่งที่ตั้งครั้งที่แล้ว เย่หลินจึงหันไปมองหนิงเส่าเฉิน
“ต่อไปนี้เสี่ยวซีกับเสี่ยวโม่จะอยู่ด้วยกันกับคุณ ฉันจึงเปลี่ยนบ้านให้ใหญ่ขึ้นสักหน่อย” น้ำเสียงแหบทุ้มของเขาดังขึ้นข้างๆ หูขอเย่หลิน
เธอเบียดไปข้างๆ เขา ยิ้มตาหยีมองเขา “แล้วคุณล่ะ? เตรียมจะมาอยู่ด้วยกันกับครอบครัว หรืออยู่กับเมียน้อย? ”
หนิงเส่าเฉินขมวดคิ้วแน่น “อย่าพูดเรื่องไร้สาระ! ”
เห็นคฤหาสน์ที่โอ่อ่าหรูหราตรงหน้า เย่หลินก็สงสัยว่าความสามารถในการเข้าใจของตนเองมีปัญหาหรือเปล่า?
หนิงเส่าเฉินบอกว่าใหญ่ขึ้นสักหน่อย แต่นี่มันใหญ่กว่าตั้งกี่เท่า?
วิวทะเลที่สุดลูกหูลูกตา สระว่ายน้ำติดกับคฤหาสน์ ทิวทัศน์ข้างนอกที่สวยงาม เพียงแค่ดูรูปลักษณ์ภายนอกก็หรูหราและงดงามซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกเหมือนฝันไป
หลังจากเดินหนึ่งรอบ เย่หลินก็นับได้คร่าวๆ คฤหาสน์นี้มี 7 ห้องนอน ห้องน้ำ 8 ห้อง หิ้งเหล้าใต้ดิน ห้องอาหาร ห้องดูหนัง ห้องออกกำลังกาย……
ไม่เพียงแต่ทอดถอนหายใจกับความมั่งคั่งของหนิงเส่าเฉินที่ทำให้ตกใจ ยังประทับใจกับความใส่ใจของเขาด้วย
“ต่อจากนี้ไป นี่คือบ้านของเรา ชอบไหม? ”
พร้อมกับสองแขนของหนิงเส่าเฉินที่โอบเอวเธอไว้ฉับพลันความอบอุ่นก็แพร่กระจายตามมา
เย่หลินยิ้มอย่างอ่อนโยน “ขอเพียงแค่มีพวกคุณสามคนอยู่ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ฉันก็ชอบหมดแหละ”
หลังจากกำหนดสถานที่อยู่อาศัยแน่นอนแล้ว
ต่อมาก็เป็นเรื่องของบริษัท
“ประธานเย่ คุณแน่ใจนะว่าต้องการเลือกให้บริษัทอยู่ถัดจากSM? ”
อู่เล่อเล่อบ่นพึมพำ “จะสู้ไหวเหรอ? ”
เย่หลินมองคำว่าSMสองคำนั้น ความทรงจำมากมายก็เอ่อล้นเข้ามาในสมอง
“อาคารหลังนั้นฉันเคยไปสอบถามมาแล้ว ค่าเช่าเมื่อเทียบกับอาคารขนาดใหญ่ข้างๆ แล้วเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยว เราปรับปรุงตกแต่งเล็กน้อย หลังจากที่ลดค่าเช่าได้แล้ว สำหรับลูกค้าเราก็สามารถลดราคาได้อย่างเหมาะสม” เธอชี้ไปที่อาคารใหญ่สามชั้นห้าห้องข้างๆ SMนั่น
อู่เล่อเล่อมองตามเธอไปที่อาคารหลังนั้น สภาพภายนอกดูเหมือนว่าผ่านมาหลายปีแล้ว อีกทั้งยังทรุดโทรมอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเทียบกับบริษัทSMที่ตั้งเด่นสูงตระหง่านอยู่ข้างๆ
เพียงแต่ขอแค่มีฝีมือในการตกแต่งและปรับปรุง ก็สามารถทำให้คนรู้สึกได้ว่าไม่แตกต่างกัน
และค่าเช่าเมื่อเทียบกับSMแล้ว ก็แตกต่างกันราวกับฟ้าและดิน
นึกถึงตรงนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่เย่หลิน
“ได้ เช่นนั้นฉันจะไปหาบริษัทออกแบบตกแต่งมาสักสองสามแห่ง รอให้จัดวางแบบแผนออกมา แล้วจะส่งให้คุณดู”
อู่เล่อเล่อพูดจบ ก็กำลังจะออกไป เย่หลินก็เรียกเธอไว้ “นอกจากเราจะเตรียมดึงดูดคนทางด้านนั้นมาแล้ว คุณก็ไปค้นหาบริษัทที่มีความสามารถจากSMมาด้วย แล้วฉันจะส่งใบรายชื่อให้คุณในภายหลัง”
อู่เล่อเล่อมองเย่หลิน เห็นได้ชัดว่าเป็นคนที่คุ้นเคย แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนเป็นคนแปลกหน้า
ในภาพความทรงจำ เย่หลินไม่เคยเหยียดหยามทำเรื่องเหล่านี้ แต่เรื่องนี้ เธอก็แค่เก็บไว้ในใจเท่านั้น
“สองสามวันนี้คุณก็ตามฉันไปที่บริษัทเหล่านั้นก่อน ทยอยวิ่งไปเพื่อที่จะพยายามดำเนินการเซ็นสัญญาข้อตกลงก่อน”
อู่เล่อเล่อไม่เข้าใจ : “แผนความร่วมมือนั้น กำหนดไว้แล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมคุณยังต้องวิ่งไปอีก? ”
เย่หลินเพียงแค่ยิ้มแต่ไม่พูดอะไร!
เย่หลินมาที่บริษัทโมเดลลิ่งเป็นคนแรก แตกต่างจากการจับจดของบริษัทSM บริษัทโมเดลลิ่งแห่งนี้ อยู่ในและต่างประเทศ มีชื่อเสียงอย่างมาก โมเดลลิ่งภายใต้การบริหารของบริษัท มักจะปรากฏในการแข่งขันใหญ่ๆ ระดับนานาชาติ
“สวัสดีค่ะ ประธานหวัง ฉันคือเย่หลินจากบริษัทซีเอกซ์ ก่อนหน้านี้ที่บริษัทคุณเคยส่งเอกสารสัญญาข้อตกลงมาให้ฉัน……” เย่หลินพูดแล้ว ก็นำสัญญาออกจากในแฟ้ม
ประธานหวังคนนั้น อายุประมาณสี่สิบ สูง 180 กว่า ดูแลร่างกายดีมาก ก่อนหน้าที่เย่หลินจะมา ก็ได้ดูข้อมูลของเขาแล้ว ก่อนหน้านี้เขาก็เป็นนายแบบมาก่อน
ประธานหวังไม่ได้รับเอกสารสัญญาในมือของเย่หลิน เพียงแค่มองพิจารณาเธออย่างมาใส่ใจ ผลักเอกสารสัญญานั้นแล้วพูดว่า : “ไม่ต้องดูหรอก คุณเป็น……เพื่อนของคุณชายหนิง ใช่ไหม? คุณมีความเกี่ยวข้องกับหนิงเส่าเฉิน เราก็ไว้ใจแล้ว”
เย่หลินขมวดคิ้ว พยักหน้า ในคำพูดของประธานหวังคนนี้ ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย
“เช่นนั้นก็โอเคแล้ว กลับไปเถอะ เอกสารสัญญารอให้คุณร่างให้เสร็จ แล้วเอามาให้ฉันเซ็นก็ได้”
พูดจบก็ลุกขึ้น จะกลับโต๊ะทำงานตรงหน้า โดยไม่สนใจเย่หลินอีก
เย่หลินคิดจะพูดอะไร เขาก็โบกไม้โบกมือ “เอาล่ะๆ คุณชายหนิงพูดแล้ว เราก็เข้าใจแล้ว คุณวางใจแล้วกลับไปเถอะ”
สิ่งที่เขาหมายถึงก็คือ ในเมื่อทำให้คุณหมดแล้ว คุณยังจะมาเสแสร้งแกล้งทำอะไรอีก?
การทำแบบขอไปทีของเขา ทำให้การหยิ่งในศักดิ์ศรีของเย่หลินได้รับผลกระทบอย่างมาก
เธอคิดๆแล้ว ก็นำเอกสารนั้นผลักไปตรงหน้าประธานหวังอีกครั้ง “ถ้าประธานหวัง รู้จักคุณชายหนิง เช่นนั้นประธานหวังก็น่าจะลองไปที่บริษัทSM เพราะนั่นคือบริษัทของเขา”
พูดจบ ก็นำเอาสัญญาอีกฉบับออกจากแฟ้ม ส่งให้เขา “อีกอย่างหนึ่ง นี่คือความบริสุทธิ์ใจในความสัญญาข้อตกลงของบริษัทเราและเป็นศักยภาพของบริษัทเรา ประธานหวังไม่ต้องเห็นแก่หน้าตาของคุณชายหนิง จนต้องร่วมมืออย่างไม่เต็มใจ สามารถดูเอกสารสัญญาก่อนได้ ถ้าพอใจ ก็ติดต่อกับเรา ถ้าไม่พอใจ ก็กรุณาอย่าฝืนใจ บริษัทซีเอกซ์ของเรา ไม่ใช่ต้องการความสัมพันธ์เพื่อให้บริษัทอยู่รอด”
พูดจบ เธอก็หันกลับออกจากประตูบานนั้นไป
เห็นได้ชัดว่าประธานหวังคนนั้นรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย กับปฏิกิริยาของเย่หลิน กลืนๆ น้ำลาย แล้วนำเอกสารสัญญานั้นบนโต๊ะออกมา หลังจากที่อ่านแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะเข้าใจในทันที
เย่หลินไปบริษัทอีกสองแห่ง ผลลัพธ์ก็เป็นเหมือนกันอย่างไม่ต้องสงสัย เธอก็ทำกลับไปเหมือนเดิม
แม้จะมีหนิงเส่าเฉินชักใยอยู่เบื้องหลัง เรื่องราวจึงได้ง่ายดายอย่างมาก แต่เย่หลินก็ไม่อยากใช้วิธีนี้เพื่อก่อตั้งบริษัทซีเอกซ์ขึ้นมา
ฉะนั้นหลังจากที่วิ่งไปสองสามบริษัท เธอก็อารมณ์เสียอย่างมาก
“กริ๊ง……” เสียงมือถือดังขึ้น เธอมองดูแล้ว เป็นโทรศัพท์ของหนิงเส่าเฉินจึงรับสาย
“ถ้าจัดการเรื่องราวดีแล้ว ก็มาที่สำนักงานฉัน”
เย่หลินทำเสียง”อืม” แล้วโบกรถไปที่หนิงกรุ๊ป
“ดูเหมือนว่า จะไม่ค่อยดีใจเลยนะ ใครทำให้คุณขุ่นเคืองล่ะ? ” เย่หลินนั่งอยู่บนโซฟา ชายคนนั้นใช้สองมือค้ำพนักพิงโซฟา แล้วก้มลงถามอย่างอ่อนโยน
“คนเหล่านั้น เดิมทีก็เป็นเพราะคุณ พวกเขาจึงได้ร่วมมือกับบริษัทซีเอกซ์ หนิงเส่าเฉิน ถ้าเป็นอย่างนี้ ฉันจะต้องลำบากแบบนี้ไปทำไมกัน? ฉันก็อยู่บ้านให้คุณเลี้ยงดูไม่ดีกว่าเหรอ”
ใบหน้าเล็กๆ ของเธอเป็นเพราะว่าโกรธ จึงได้แดงขึ้นมา
หนิงเส่าเฉินขมวดคิ้ว หรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วพูดออกมาว่า : “จะให้คุณฟังบางสิ่งบางอย่าง แล้วคุณค่อยตัดสินใจว่าจะยังโกรธอยู่ไหม”
