แต่เธอไม่กล้าที่จะถามมากเกินไป แม้ว่าหนิงเสี่ยวซีจะไม่ได้ต่อต้านเธออีกต่อไป แต่เธอก็ยังคงระมัดระวังตัว
เล่นกับหนิงเสี่ยวซีไปได้หลายชั่วโมง จนกระทั่งลุงจางลงมาตามให้พวกเขาขึ้นไปทานอาหารเย็น ทั้งสองคนถึงได้เดินกลับไปอย่างเสียดาย
ฝั่งล็อบบี้ของโรงแรมริมหน้าต่าง เกาเหวินมัดรวบผมยาวดัดลอนของเธอไว้ด้านข้าง ใบหน้ามีรอยยิ้มบางๆ หนิงเส่าเฉินหล่อเหลาในชุดสูทสีเทาเข้ม ดูเหมือนทั้งสองจะคุยกันถึงเรื่องบางอย่างที่มีความสุข ดูแล้วท่าทางอารมณ์ดี
“เฮ้ย … หนิงเสี่ยวซี หนูใส่น้ำในห้อยสังข์เหรอ เสื้อผ้าของฉัน … อ๊ะ!” เฉินเป้ยอีกรีดร้อง ทำให้ทั้งสองก็ต้องมองออกมานอกหน้าต่างพร้อมกัน
เห็นแค่เฉินเป้ยอีก้มหน้า สองมือกำลังบิดเสื้อผ้าด้านหน้าของเธอ เนื่องจากแรงดึงเสื้อ หน้าท้องส่วนล่างที่แบนราบจึงปรากฏขึ้น หลังจากบิดเสื้อไปสองครั้ง เธอก็วางมือลง ทำให้เสื้อถูกดึงลงด้วย เผยให้เห็นหน้าอกอวบอิ่มของเธอ เพราะเสื้อผ้าเปียก จึงเผยให้เห็นลุคที่แท้จริง
เมื่อชายคนหนึ่งเดินผ่านมา เมื่อเขามองเธอ ดวงตาก็เป็นประกาย
เกาเหวินก้มหน้าลงแล้วจิบกาแฟ เธอดูไม่ออกว่าพี่เลี้ยงเด็กมีรูปร่างที่ดีมาก ถ้าไม่มีใบหน้าแบบนั้น เธอคงสงสัยจริงๆว่าผู้หญิงคนนี้มาเพราะจะล่อลวงหนิงเส่าเฉิน
เธอเหลือบมองไปที่หนิงเส่าเฉินโดยไม่รู้ตัว และพบว่าเขาไม่ได้มองแล้ว เขาไม่ได้แสดงอาการอะไร ในใจเธอนิ่งขรึม และโทษว่าตัวเองคิดมากเกินไป เธอโทษตัวเองที่คิดมากเกินไป ด้วยตัวตนและรูปลักษณ์ของเขา ผู้หญิงแบบไหนที่จับเขาไว้ได้?
“คุณป้า ผมให้คุณเทน้ำใส่ตัวเองเหรอ” หนิงเสี่ยวซีพูดอย่างเย็นชา และประชดประชันต่อเสียงกรีดร้องของเธอ
“ หนิงเสี่ยวซี หนูกล้าพูดว่าหนูไม่ได้ตั้งใจทำเหรอ” เห็นได้ชัดว่าเขาขอฟังเสียงหอยสังข์ เธอจึงเทหอยสังข์ลงไป เด็กขนาดนี้ แต่ใจดําแบบนี้ ไม่เหมือนเธอแน่นอน
หนิงเสี่ยวซีไม่สนใจเธอ ใบหน้าเล็ก ๆ ที่ไร้ความรู้สึกของเขา แต่มุมริมฝีปากของเขากระตุกขึ้น
“เสี่ยวซีดูเหมือนจะชอบพี่เลี้ยงเด็กคนนี้นะคะ … ” เกาเหวินเฝ้าดูปฏิสัมพันธ์ระหว่างทั้งสอง เธอหยิบช้อนขึ้นมาและคนกาแฟในถ้วย เด็กไม่เคยอยู่กับเธอแบบนี้มาก่อน ไม่ว่าเธอจะทำตัวดีแค่ไหนก็ตาม เมื่อคิดถึงนี้ เธอก็แอบน้อยใจขึ้นมา
ทั้งสองขึ้นไปด้วยลิฟต์อีกด้านหนึ่ง ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้สังเกตเห็นหนิงเส่าเฉินและเกาเหวินที่นี่
หนิงเส่าเฉินไม่ตอบเธอ แต่ลุกขึ้นยืนหยิบเสื้อคลุมออกจากเก้าอี้แล้ววางไว้บนไหล่ของเกาเหวิน “ไปกันเถอะ ไปกินข้าว คุณน่าจะหิวแล้ว”
ในห้อง เฉินเป้ยอีเปลี่ยนเสื้อผ้าของหนิงเสี่ยวซีเสร็จ เธอก็เข้าไปในห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าและทำให้ตัวเองสดชื่น
เมื่อเธอออกมา หนิงเสี่ยวซีก็ถือโทรศัพท์มือถือของเธอและกดอะไรบางอย่าง เธอก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว แล้วดึงมันออกมา “หนูทำให้ฉันเปียก ฉันจะไม่ให้หนูดูโทรศัพท์”
หนิงเสี่ยวซีไม่ได้ใส่ใจกับสิ่งที่เธอพูดมากนัก แต่ถามกลับว่า “คุณป้า ที่จริงพ่อของผมเป็นคนดีมาก คุณไม่คิดจะชอบเขาหน่อยเลยเหรอ”
เฉินเป้ยอีวางโทรศัพท์ไว้ข้างหนึ่ง หยิบไดร์เป่าผมออกมาจากลิ้นชักโต๊ะข้างเตียง แล้วเป่าผมให้หนิงเสี่ยวซี “ชอบเหรอ ฮ่า ๆ พ่อของหนูทั้งรวยและหล่อ ฉันรักมันไม่ได้!” พูดจบเธอก็รู้สึกอิจฉาในใจ ในชีวิตนี้ของเธอจะยังสามารถมีความรักได้อีกเหรอ
เธอวางไดร์เป่าผมลงแล้วกอดหนิงเสี่ยวซี“ จากนี้ไปเสี่ยวซีมาเป็นลูกของป้าโอเค?”
หนิงเสี่ยวซีขมวดคิ้ว“ คุณป้าสามารถให้กำเนิดลูกชายที่มีไอคิวสูงขนาดนี้ได้ด้วยเหรอ” แม้ว่าน้ำเสียงจะดูน่าขัน แต่เขาก็ยังคงเข้ามาในอ้อมแขนของเธอ
หนิงเส่าเฉินเพิ่งกลับมาเพื่อเอาของบางอย่าง เมื่อเขาเดินผ่านห้องของทั้งสอง เขาก็ได้ยินการสนทนา คิ้วขมวดแน่นอีกครั้ง รักมันไม่ได้เหรอ? ให้หนิงเสี่ยวซีเป็นลูกของเธอเหรอ? คำพูดและการกระทำของพี่เลี้ยงเด็กคนนี้ …ดูแปลกมาก
ทันใดนั้น “ฮ่าฮ่า … หนิงเสี่ยวซี หยุด ฮ่าฮ่า … ” เสียงหัวเราะของผู้หญิงดังออกมาจากข้างใน และหลังจากนั้นไม่นานมันก็เปลี่ยนเป็นเสียงผู้ชายตัวเล็ก ๆ “ฮ่าฮ่า … ฮ่าฮ่า … ”
“ ยังกล้าแกล้งผมอีกเหรอ”
“ ฮ่าฮ่า … ไม่ … ฮ่าฮ่าไม่กล้า … ฮ่าฮ่า … ”
จากนั้นเสียงของทั้งสองก็ดังออกมา เมื่อฟังเสียงคุณสามารถรู้ได้เลยว่ามีความสุขมาก ซึ่งเขาไม่เคยเห็นมาก่อน
ความคิดของเขาย้อนกลับไป จำได้ว่าเมื่อ 5 ปีที่แล้ว จู่ๆเขาก็ถูกชายชราคนนั้นส่งมาอยู่ข้างกายเขา และบอกว่าเขาเป็นลูกชายของเขา เขารู้ดีว่าเขาไม่เคยไปมีอะไรกับใครที่ไหน แต่ในใบรับรองระบุดีเอ็นเอของเขา เขาจึงเถียงไม่ออก
สิ่งที่น่าส่งสารก็คือตั้งแต่ชายชราคนนั้นทิ่งเด็กคนนี้ไว้ให้เขา คู่สามมีภรรยาก็พากันไปต่างประเทศเพื่ออยู่ด้วยกัน หลายปีมานี้ ไม่ว่าเขาจะใช้วิธีไหน เขาก็ไม่สามารถเปิดปากของผู้อาวุโสทั้งสองได้ และต้องเสียค่าใช้จ่ายไปจำนวนมากในการตรวจสอบ เห็นได้ชัดว่าชายชราคนนั้นทำไว้ได้ดีมาก
จนถึงตอนนี้เขาไม่รู้จริงๆว่าเกิดอะไรขึ้นกับเด็กคนนี้ ดังนั้นต่อหน้าเขา เขาไม่รู้ว่าจะเป็นพ่อคนได้อย่างไร
เป็นเวลาหลายปีแล้วที่เขารู้ว่าเขาไม่มีความสุข แต่เขาไม่มีทางเลี่ยง
“คุณมานี่หน่อย!” เขากดโทรศัพท์ของหลิวซู่
เมื่อหลิวซู่จัดการงานให้ เขาก็ไม่เคยต้องห่วง ดังนั้นหนิงเส่าเฉินจึงไม่เคยถามเกี่ยวกับเฉินเป้ยอีมาก่อน
“นี่คุณตั้งใจรึเปล่า ผมกำลังเล้าโลมคนอื่นในห้อง คุณก็เรียกไปแบบนี้ ตัวเองงดมีเพศสัมพันธ์ แล้วยังพาลคนอื่นอีก … ” หลิวซู่ดึงเน็คไทรอบคอของเขาอย่างเห็นได้ชัดว่าไม่พอใจกับคำขอ
หนิงเส่าเฉินไม่สนใจสิ่งที่เขาบ่น “เล่าเรื่องของพี่เลี้ยงเด็กใหม่ให้ผมฟังหน่อย”
หลิวซุ่อึ้ง เกิดอะไรขึ้น?แต่เขายังคงตอบตามความเป็นจริง
“อายุ 27 พ่อและแม่เสียชีวิต ยังไม่แต่งงานและไม่มีลูก … ”
“โสดเหรอ แล้วมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กเหรอ”หนิงเส่าเฉินขมวดคิ้ว พูดขัดจังหวะหลิวซู่
“คำถามนี้ ผมก็เคยคิด คุณบอกว่าคงไม่ชอบคุณไม่ใช่เหรอ ดังนั้น … ” หลิวซุ่หันกลับมาและมองไปที่หนิงเส่าเฉินด้วยความประหลาดใจ แต่ก็โดนปากกาฟาดที่แก้มขวาของเขา “เฮ้ คุณช่วยเมตตาหน่อยได้ไหม ผมยังต้องใช้หน้านี้ในการแต่งงานกับภรรยานะ!”
ในความเป็นจริง หลิวซู่ก็หล่อเช่นกัน แต่พวกเขาถูกขัดขวางเพราะการอยู่ข้างๆหนิงเส่าเฉิน
“ เสน่ห์ของคุณ ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ก็กินเรียบ ดี ไม่ต้องจ้องแล้ว ผมแค่พูดเท่านั้น
เขาปรับท่านั่งของตัวเองใหม่แล้วพูดว่า “ที่จริงคุณอย่าคิดมาก ผมเคยถามเธอ เธอบอกว่าพ่อของเธอเสียชีวิต ตั้งแต่เธอยังเด็ก เธอเพิ่งจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมและแม่พบว่าเป็นมะเร็ง เธอไม่ได้ไปเรียนมหาวิทยาลัย แม่ของเธอเพิ่งจากไปไม่นาน เธอเป็นผู้หญิงคนเดียว ทำอะไรไม่ถูก และไม่มีทักษะ รูปลักษณ์ … ก็ไม่มีอะไรโดดเด่น แต่เธอชอบเด็กมาก ผมคิดว่าเธอเป็นคนซื่อสัตย์ ภูมิหลังของครอบครัว ก็ใสสะอาดมาก ดังนั้นผมจึงพาเธอมาที่นี่ “หลิวซู่ทิ้งท่าทางที่น่ากลัวและอธิบายอย่างจริงจัง
และสถานการณ์เหล่านี้ เขาก็ตั้งใจที่จะตรวจสอบในภายหลัง
หนิงเส่าเฉินถอนสายตาและกลับไปมองที่ประตู หรือเขากังวลเกินไปแล้ว? “อืม คุณสนใจหน่อย!”
27 ปีอายุ เท่ากัน? ฮือ เขาคิดว่าเธออายุสามสิบสี่สามสิบห้าเสียอีก
เมื่อเห็นเขาครุ่นคิด หลิวซู่รินไวน์แดงให้ตัวเองหนึ่งแก้ว จิบแล้วพูดว่า “คุณกำลังตรวจสอบอะไรเกี่ยวกับเธอ คงจะไม่ทำอะไรกับคุณจริงๆหรอกนะ” จากนั้นเขาก็ประหลาดใจอีกครั้ง และเอามือปิดปากของเขา “ หรือว่า คุณสนใจเธอ?”
