บ้านตระกูลเกา
“พ่อ ทำไมคุณไม่พูด ผู้หญิงคนนั้นปรากฏตัว เธอจะแย่งเส่าเฉินไปจากฉันหรือไม่เธอ … ” เธออยากพูดว่าเธอสวยมากและเธอเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดของหนิงเสี่ยวซี ถ้าเธอเป็นแบบนี้ คู่ต่อสู้ของเธอปรากฏตัวขึ้น แม้ว่าเธอจะไม่อยากยอมรับ แต่เธอก็รู้สึกหวาดกลัว
แตกต่างจากความสงบที่เธอมีต่อเฉินเป้ยอีก่อนหน้านี้ ตอนนี้สิ่งที่เธอมีคือความกลัว
พ่อเกาจิบชาของเขา แต่ไม่เห็นการแสดงออกใด ๆ
“พ่อ……”
“ถ้าเธออยากจะแย่ง เธอจะไม่รอจนถึงวันนี้” แม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจเด็กคนนั้น แต่เขาก็เชื่อว่าหลังจากผ่านไปหลายปี คนนั้นน่าจะบอกสิ่งต่่างๆแก่เธอเป็นอย่างดี
“ แต่พ่อ … ”
“ทำไมลูกถึงตื่นตระหนก ถ้าเส่าเฉินชอบลูกจริงๆ ผู้หญิงคนอื่นจะดีแค่ไหนไม่ว่าจะสวยแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ สิ่งที่ควรกังวลตอนนี่ควรคิดว่าจะจับใจผู้ชายของตัวเองได้อย่างไร” หลังจากพูดจบพ่อเกาก็ลุก และเข้าไปในห้อง
เขาเป็นผู้ชาย เขาเข้าใจดีว่าเมื่อคุณตกหลุมรักผู้หญิงจริงๆ คุณจะไม่เห็นคนอื่นในสายตาอีกต่อไป มีเพียงเธอในโลกของคุณ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะสวยงามหรือน่าเกลียด ความรักที่แท้จริง บางทีมันจะเริ่มต้นด้วยรูปลักษณ์ของคุณ แต่จะลงท้ายด้วยคุณลักษณะของคุณ
เมื่อมองไปด้านหลังของพ่อ เกาเหวินไม่รู้ว่ามันเป็นภาพลวงตาหรือเปล่า เธอมักจะรู้สึกว่าวันนี้พ่อของเธอดูแก่ลงมาก
เกาไห่เดินลงไปชั้นล่างและดูมีความสุขเมื่อเห็นเกาเหวินนั่งอยู่บนโซฟา
เกาเหวินเพียงแค่มองเขาอย่างแผ่วเบา ลุกขึ้นหยิบกระเป๋าและเตรียมตัวออกไปข้างนอก
ก่อนที่จะเดินออก แขนของเธอถูกคนดึงจากด้านหลัง เมื่อมองย้อนกลับไปก็เห็นเกาไห่ เมื่อเธอมองไปที่ชุดนอนของเขา คิ้วของเธอขมวดคิ้วและใบหน้าของเธอก็จมลง เธอปัดมือของเขาออกไป “นายจะทำอะไร”
เกาไห่ลูบหัวของเธอ แต่ถูกผลักออกไปด้วยความรังเกียจ“นายอย่าแตะต้องตัวฉัน”
“เสี่ยวเหวิน เธอกับหนิงเส่าเฉินยกเลิกสัญญาการแต่งงานได้แล้ว ยังทันอยู่ เธอเห็นไหม มีผู้หญิงคนหนึ่งนามสกุลเฉิน อยู่ตรงหน้า เธอยังไม่เข้าใจอีก ตอนนี้แม่ผู้ให้กำเนิดของหนิงเสี่ยวซี มาอีกคน เธอมีความสุขแบบนี้จริงๆเหรอ? “ เกาไห่รู้สึกเสียใจกับเธอจริงๆ
“เรื่องของฉัน ไม่ต้องให้นายมาสนใจ!” มันเป็นไปไม่ได้ที่จะทำลายสัญญาการแต่งงานกับหนิงเส่าเฉิน เธอใช้เวลาและพลังงานเกือบทั้งหมดกับหนิงเส่าเฉิน เป็นเวลาหลายปี เธอรู้สึกว่าความหมายของชีวิตของเธอเป็นเพราะหนิงเส่าเฉิน
ยอมแพ้ ไม่ เธอจะไม่ยอมแพ้
หลังจากพูดเสร็จ เธอก็เดินออกไปนอกบ้านอย่างรวดเร็ว
“ พ่อ ทำไม คุณต้องผลักเสี่ยวเหวินไปถึงทางตัน คุณรู้ว่าหนิงเส่าเฉินไม่ชอบเธอเลย ทำไมคุณ … ”
ไม่นานหลังจากที่เกาเหวินจากไปเกาไห่ก็ไปหาพ่อ
พ่อเกากำลังเก็บเสื้อผ้าของเขา เมื่อได้ยินเกาไห่ถามเขาเช่นนี้ ก็เกิดไฟในใจก่อนที่เขาจะพูดจบ เขายกมือขึ้นและตบเกาไห่”แกรู้ไหมว่ามีกี่ชีวิตที่ถูกทำลายเพราะแกเพียงคนเดียว ทางตัน แกรู้หรือไม่ว่าทางตันคืออะไร”
หลังจากพูดจบ เขาก็ผลักเกาไห่ออกไป ถือกระเป๋าเดินทางธรรมดาและเดินออกจากห้องไป
เขากำลังจะไปเจอคนคนนั้น
เฉินเป้ยอีได้รับแจ้งในช่วงบ่ายว่าฉากของเซี่ยซู่จบลงแล้ว และเธอจะกลับไปที่เมือง C ก่อน
ทันทีที่เธอออกจากกองถ่ายละคร ชูหยูจี้ก็โทรมา
“เป้ยอี คุณรู้จัก เย่กั้วอันไหม”
เย่กั๋วอัน? เฉินเป้ยอีเซถอยหลังและแทบจะยืนไม่ได้ เธอกัดริมฝีปากของเธอและใช้ความพยายามอย่างมากในการบังคับตัวเองให้สงบลง
เป็นเวลา 6 ปีแล้ว เวลาเป็นสิ่งที่แย่มาก คำพูดที่ครั้งหนึ่งเคยลืมไม่ได้ มันเจือจางจนเธอเกือบลืมสามคำนี้
“เป้ยอี… ” เมื่อเห็นว่าเธอไม่ตอบรับ ชูหยูจี้ก็เรียกเธออีกครั้ง
“คุณรู้จักเขาได้อย่างไร?” เสียงของเฉินเป้ยอีสั่น
“เขาบอกว่าเขาเป็นพ่อของคุณ เขาอาจจำคุณได้หลังจากดูวิดีโอเมื่อคืน เขาโทรมาหาผมเมื่อกี้ และเขาบอกว่าอยากเจอคุณ” ชูหยูจี้พูดช้าๆราวกับว่าเขากลัวว่าเธอจะรับไม่ได้อย่างไรอย่างนั้น
เฉินเป้ยอีสูดลมหายใจ ดวงตาความอย่างไม่แยแสและว่างเปล่าของแม่ของเธอก็ฉายซ้ำในหัวของเธอ
เจอเธอเหรอ ก็ได้ เธอก็อยากเจอเขาเหมือนกัน เธออยากถามเขาว่าทำไมเขาถึงหายไปในสถานการณ์นั้น ทำไมถึงทิ้งความรักและจากไปนานหลายปีได้
“เป้ยอี คุณรอผมอยู่ที่ประตูกองละคร ผมจะไปรับคุณก่อน แล้วค่อยคุยกันทีหลัง” หลังจากพูดจบ สายโทรศัพท์ก็ถูกวาง
เมื่อชูหยูจี้มาถึง ชูหยูจี้เห็นเฉินเป้ยอีนั่งอยู่บนบันไดหินข้างถนนพร้อมกับกอดเข่าของตัวเอง เมื่อเขาเข้าไปใกล้เธอ พบว่าสีหน้าของเธอหมองคล้ำและขอบตาเป็นสีแดง คล้ายกับว่าเธอร้องไห้มาเป็นเวลานานแล้ว
“ เมื่อวานผมไม่ควรปล่อยให้คุณทำอย่างนั้นใช่ไหม” เขาก้าวไปข้างหน้านั่งลงข้างๆเธอโดยวางหัวของเขาไว้บนไหล่
“หยูจี้ เย่กั้วอัน เป็นพ่อของฉัน” เธอพูดเบา ๆ และช้าๆ แต่ริมฝีปากของเธอไม่สามารถหยุดสั่นได้
ชูหยูจี้ ขมวดคิ้วและพยักหน้า “ผมรู้ เขาพูดแล้ว”
“ หยูจี้ คุณถามฉันไม่ใช่เหรอว่าทำไมฉันถึงจากไปโดยไม่บอกลาเมื่อ 6 ปีก่อน นั่นเป็นเพราะแม่ของฉันตรวจพบว่าเป็นมะเร็ง แต่พ่อของฉันก็หายตัวไปอย่างกะทันหันในตอนนั้น ครอบครัวของเราไม่มีเงิน ครอบครัวของเราอาศัยเงินจากพ่อที่ทำธุรกิจเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อเลี้ยงชีพ … ดังนั้นหลังจากที่พ่อของฉันหายตัวไป ฉันก็ไปหาคนที่หาตั้งครรภ์แทนเพื่อช่วยแม่ของฉัน “ความทรงจำอันเจ็บปวดนั้นสามารถสรุปได้เพียงไม่กี่คำในตอนนี้
“เดี๋ยวก่อน … เดี๋ยวก่อน เป้ยอีคุณเพิ่งบอกว่าพ่อของคุณเป็นคนที่ทำธุรกิจเล็ก ๆ อยู่เหรอ?” คนทำธุรกิจขนาดเล็กจะรู้เบอร์โทรส่วนตัวของเขาได้อย่างไร
เห็นได้ชัดว่า เฉินเป้ยอีไม่เข้าใจว่า ชูหยูจี้หมายถึงอะไรและพยักหน้า “ใช่ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”
การแสดงออกของชูหยูจี้ เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันทำธุรกิจขนาดเล็ก? นี่เกิดอะไรขึ้น?
เขาลุกขึ้นยืนหันไปมองเฉินเป้ยอี และสูดลมหายใจ“ ขึ้นรถก่อน ที่นี่มันหนาว” เขาพูดพร้อมกับเดินตามเฉินเป้ยอี ไปที่ลานจอดรถ
ความร้อนในรถทำให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นทันที แต่อุณหภูมิในใจของเธอก็ยังเย็นอยู่
“เป้ยอี คุณรู้ไหมว่าพ่อของคุณทำธุรกิจขนาดเล็กคือธุรกิจอะไร” ชูหยูจี้ ถอดเสื้อโค้ทของเขาและวางไว้บนเข่าของเฉินเป้ยอี แกล้งถามอย่างไม่ตั้งใจ
เธอยิ้มอย่างซาบซึ้งใจให้เขาและส่ายหัว
“ ไม่รู้เป็นเพราะเขาเดินทางบ่อย และบางครั้งก็ไม่กลับมาหลายวัน ฉันถามแม่ แม่บอกว่ามีธุระจำเป็น”
ชูหยูจี้ตะลึงเล็กน้อย และเม้มริมฝีปาก ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความสงสัยอย่างชัดเจน เขาจับมือของเฉินเป้ยอีและวางไว้บนฝ่ามือของเขา มองไปที่เธอด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เป้ยอี … ผู้ชายอย่างเขา คุณไม่มองหามันจะดีกว่า ถ้าคุณพบเขา จะเพิ่มความกลัดกลุ้มใจให้ตัวเอง”
ทันทีที่เฉินเป้ยอีไม่เห็นความยุ่งเหยิงในดวงตาของชูหยูจี้ เธอก็ส่ายหัว“ ตั้งแต่ตอนที่เขาหายตัวไปฉันไม่คิดว่าเขาเป็นพ่ออีกต่อไป ฉันอยากไปหาเขา แค่เพราะว่าฉันอยากถามว่าตอนนั้นเขาทิ้งภรรยาและลูกสาวไปแล้ว มันเพราะอะไร?”
ฉากก่อนที่แม่ของเธอจะตายปรากฏในสายตาของเธออีกครั้ง
ชูหยูจี้เหลือบมองเธออย่างลึกซึ้งและพยักหน้า
“ตกลง ผมจะช่วยตรวจสอบให้คุณ”
เขากำมือแน่นอย่างอดไม่ได้ เขาต้องไม่ให้เธอรู้ใบหน้าที่แท้จริงของชายคนนั้น มิฉะนั้นเธอจะจัดการกับตัวเองอย่างไร?
