ทันใดนั้นแม่เกา ก็จำอะไรบางอย่างได้ และดึงแขนเสื้อของพ่อเกา “ใช่แล้ว คุณยังไม่ได้บอกฉันเลยว่า อาไห่เป็นยังไงบ้าง ? ”
พ่อเกาตัวสั่นและหายใจแรง เขาค่อยๆหันมาและมองไปที่แม่เกา “เสี่ยวอวี่ อาไห่กลายเป็นอัมพาตไปแล้ว” ในไม่กี่คำเขาพูดอย่างใจเย็น แต่แม่เกาที่เข้าใจเขา เมื่อเธอเห็นความสิ้นหวังในดวงตาของเขา เธอก็เกลียดและโทษตัวเอง
เธอยกมือขึ้นและทิ้งไว้ข้างเก้าอี้ดวงตาของเธอจ้องมองไปข้างหน้าอย่างว่างเปล่า ความเจ็บปวดในใจของเธอไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้อีกต่อไป หลังจากนั้นไม่นานเธอก็พูดว่า “ฉันขอโทษ เกาเจีย ฉันขอโทษคุณ ฉันขอโทษคุณด้วย! ”
“แม่” เกาเหวินเรียกเธอแล้ว เธอก็ร้องไห้ไม่ออก
แม่เกามองเธออย่างเย็นชาและพูดเบา ๆ ว่า “อย่าเรียกฉันว่าแม่อีกต่อไป”
คนอื่นไม่เข้าใจ แต่เกาเหวินเข้าใจอย่างแน่นหนาในใจ เธอกลัวว่าพ่อจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอรีบพูดว่า “แม่ไม่ว่าแม่จะเป็นยังไง แม่ก็เป็นแม่ของฉัน ไม่ต้องกังวลฉันบอกเส่าเฉินแล้ว เขาจะหาทางแก้ให้เอง รอคุณออกมาเราก็ … ”
“คุณเกาถ้าไม่มีอะไรก็ออกไปกันเถอะ” แม่เกาขัดจังหวะเกาเหวินสีหน้าของเธอไม่แยแส และเธอมองไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่
“แม่” เกาเหวินก้มหัวลง การทำแบบนี้ของแม่ทำให้เธอรู้สึกกลัว
“เสี่ยวอวี่ คุณดีกับอาไห่ ผมไม่เชื่อว่าคุณจะทำร้ายเขา เสี่ยวอวี่… ” แม่เกายืนขึ้นและเดินเข้าไปพร้อมกับบอก “พวกคุณกลับไปเถอะ”เมื่อคิดแล้ว ก็หันกลับไป พูดกับพ่อเกาว่า “คุณเกา ถ้ามีชาติหน้าอย่าได้เจอฉันอีกนอกจากนี้ ถ้าเธอยังอยู่ก็ไปหาเธอ เรื่องของปีนั้น ฉันเป็นคนคิดทำเองทั้งหมด คุณเกา ฉันผิดเอง… ”
คุณพ่อเการู้สึกตกใจมาก เขาลุกขึ้นอย่างเร็วเบิกตากว้างและมองไปที่แม่เกาด้วยความไม่เชื่อ “เสี่ยวอวี่ คุณบอกว่าเรื่องที่เกิดอะไรขึ้นในตอนนั้น คุณเป็นคนคิดเอง?”
“แม่ พี่ชายยังไม่ตาย เขาเป็นอัมพาต คุณจะไม่ถูกตัดสินประหารชีวิต … ” เกาเหวินกังวลมากเธอจึงไม่สนใจสิ่งที่แม่เกาพูด แต่เพียงแค่ขัดจังหวะ หลังจากพูดจบ ก็เห็นว่าแม่เกาไม่ได้ตอบกลับ จากนั้นเธอก็พูดต่อว่า “แม่ แม่ไม่ได้เป็นคนฆ่าพี่ชาย ”
ในตอนนี้แม่เกายืนนิ่ง เธอกำหมัดแน่น เกือบจะพุ่งไปที่เกาเหวินและตบเธอ
“เฮ้ย เป็นอะไรของคุณ ลูกสาวอุตสาห์มาเยี่ยม คุณจะทำร้ายเธอทำไม?” ผู้คุมสองคนที่ยืนอยู่ที่ประตูได้ยินและรีบไปจับแม่เกา
เกาเหวินก้มหน้าร้องไห้อย่างหนักจนยืนตัวตรงไม่ได้“ แม่ … ” หลังจากที่เธอเรียกแม่แล้ว เธอก็พูดอะไรไม่ออกเลย
ความสนใจของพ่อเกาเปลี่ยนไป และเขาก็หันไปจ้องเกาเหวินด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ในชีวิตของเธอแม่เกาไม่ค่อยพูดเสียงดังกับลูกทั้งสอง นับประสาอะไรกับการลงมือ แต่วันนี้เห็นได้ชัดว่าเธอมีบางอย่างผิดปกติ
“ เสี่ยวอวี่ … ”
“กลับไป!” คำตอบเดียวที่เขาได้
หลังจากถามคำถามไปหลายครั้ง เขาก็ไม่สามารถรู้คำตอบได้อีกต่อไป
เนื่องจากนี่เป็นครั้งสุดท้ายที่พวกเขาเห็นแม่เกา ตระกูลเกาได้รับโทรศัพท์จากเรือนจำในคืนนั้นโดยบอกว่าแม่เกาฆ่าตัวตายในคุก
และทิ้งคำพูดสุดท้าย ความจริงที่ว่าเธอเป็นคนผลักเกาไห่
ทันทีที่เขารับสาย พ่อเกาก็เป็นลม โชคดีที่เขาถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลทันเวลา แต่ไม่มีปัญหาใด ๆ เพียงแค่ข้ามคืน เขาก็ดูแก่ลงไปมาก
“ พ่อ พ่อก็กินไรสักหน่อยก็ยังดี งานศพของแม่ยังรอให้พ่อไปจัดการอยู่” เกาเหวินเทซุปไก่จากกระติกน้ำร้อนแล้วยื่นให้พ่อเกา
พ่อเกาไม่ได้รับไว้ แต่หันหัวและมองไปที่เกาเหวินดวงตาสีเข้มของเขาจับจ้องไปที่เธอ ยกมือขึ้นและปัดชามในมือของเธอลงที่พื้น และหล่นใส่เท้าของเกาเหวิน แต่เธอไม่กลับกล้าร้องว่าเจ็บ
“ เสี่ยวเหวิน … ” เกาเหวินไม่รู้ว่าพ่อของเขาหมายถึงอะไร แต่สายตาของเขาทำให้เธอรู้สึกผิดและกลัว
“ บอกฉันสิทำไมแม่ของคุณถึงไม่ทะเลาะพี่ชายของคุณ” น้ำเสียงของพ่อชัดเจนเหมือนเดิม แต่เกาเหวินรู้สึกว่าเสียงนั้นเย็นชามาก
เธอกัดริมฝีปากล่างและก้มหัว ริมฝีปากของเธอสั่นเพราะความตื่นเต้น “พ่อ ผิดที่ฉัน ผิดที่ฉัน”
“ หมายความว่าไง”
เกาเหวินสูดหายใจเข้าและหันหน้าหนี“ ในวันนั้นเส่าเฉินต้องการยกเลิกงานแต่งงานกับฉันเพราะเฉินเป้ยอี ฉันจึงกลับมาและบ่นกับแม่ของฉัน ใครจะไปรู้ … ว่าเกาไห่ก็อยู่ด้วย… และเขาก็ทะเลาะกับฉัน… จากนั้นเขาก็ขู่ว่าบอกกับเส่าเฉินว่าเรา … เรา เรายังโกหกเขา”
เธอหยุด “ต่อมาหลังจากนั้นแม่ของฉันไล่เขาออกไปทันที … เธออาจจะต้องการดึงเขา ดึงไปดึงมา ไม่ทันระวัง เกาไห่ก็ตกลงไปเอง”
“ พ่อ แม่ไม่ได้ตั้งใจทำอย่างนั้นหรอก.. เธอต้องได้ยินมาว่าเกาไห่กลายเป็นอัมพาตและเธอรู้สึกผิดในใจ ทำให้…ทำให้คิดไม่ออก และฆ่าตัวตาย”
พ่อเกา มักรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติในการเชื่อมโยง แต่เขาไม่พบความอะไรในคำอธิบายของเกาเหวินดูเหมือนจะราบรื่นและสามารถอธิบาย การตบที่แม่เกาตบเธอเมื่อวานนี้และสาเหตุที่แม่เกาผลักเกาไห่ตกลงไป
เกาเหวินมองไปที่พ่อเกาอย่างตื่นตระหนกคิดถึงเรื่องนี้และจงใจเปลี่ยนเรื่อง “พ่อโปรดช่วยฉันด้วย ถ้าฉันกับเส่าเฉินแยกจากกันตระกูลเกาของเราจะจบลงจริงๆ”
ตระกูลเกา ทำธุรกิจวัสดุก่อสร้าง ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาการพึ่งพาหลังม่านของตระกูลหนิงอาจกล่าวได้ว่ามันเป็นที่นิยมอย่างมากใน เมือง C พ่อเกาใช้ชื่อว่าพ่อตาของหนิงเสาเฉิน ซึ่งทำให้เขารู้สึกเหนือกว่า แต่เมื่อนึกถึงการโอนหุ้น 5% ของหนิงเส่าเฉิน
เขาไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องเลวร้ายที่เกาเหวินและหนิงเส่าเฉินแยกจากกัน
แต่? จะดีกว่าไหมถ้าคุณสามารถมีทั้งสองอย่าง
“ ลูกบอกว่าเฉิน…อะไรนะ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
เมื่อเห็นว่าความสนใจของพ่อเกาได้รับการตอบสนอง เกาเหวินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เกาไห่กลายเป็นอัมพาตเธอไม่ได้เศร้า แต่รู้สึกโชคดีด้วยวิธีนี้ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาโกหกหนิงเส่าเฉินอย่างไร แต่เธอเสียใจกับการตายของแม่เกา แต่เธอซึ่งตาบอดเพราะความเห็นแก่ตัวได้โทษเฉินเป้ยอี ว่าการตายของแม่เกาเป็นเพราะคนอื่น
“พ่อ ผู้หญิงคนนั้นทำงานเป็นพี่เลี้ยงเด็กให้กับหนิงเสี่ยวซีในบ้านตระกูลหนิง เมื่อไม่นานมานี้ฉันไม่รู้ว่าเธอใช้มนต์เสน่ห์อะไร หนิงเสี่ยวซีเปลี่ยนไปเรียกแม่ และจับคู่เส่าเฉินกับผู้หญิงคนนั้น ออกไปกินข้าวและไปช้อปปิ้งด้วยกันทุกวัน ฉันคิดว่าเส่าเฉินต้องถูกเธอหลอกแน่ ๆ ”
พ่อเกาขมวดคิ้วกวาดมุมปาก ดวงตาของเขาเย็นลงอย่างไม่สามารถควบคุมได้
ทันใดนั้น เขาก็จำอะไรบางอย่างได้ “สกุลเฉินที่พูดถึง ใช่คนที่อยู่หน้าห้องฉุกเฉินในคืนนั้นรึเปล่า”
เกาเหวินพยักหน้า“ ใช่ เป็นเธอ พ่อเห็นเธอใช่ไหม รู้ไหมเพื่อดึงดูดความสนใจของเส่าเฉินในวันนั้นเธอลงไปที่ภูเขาเพื่อตามหาพี่ชาย พร้อมกับตำรวจ แล้วเส่าเฉินก็ลงตามไปด้วยในภูเขาสูงชันมาก เส่าเฉินสามารถทิ้งชีวิตของเขาเพื่อเธอได้” เกาเหวินเริ่มสะอื้นเมื่อเธอพูดเช่นนี้
พ่อเกาหรี่ตาลงอย่างแปลกใจ ที่เธอบาดเจ็บวันนั้น เพราะตามหาลูกชายของเขา
เพื่อหาคนแปลกหน้า? จำเป็นไหมที่ต้องทำให้ตัวเองเป็นแบบนี้?
ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้มีเรื่องที่น่าสงสัยจริงๆ!
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ใบหน้าของพ่อเกาก็เปลี่ยนไป และหลังจากนั้นไม่นานก็เปลี่ยนไปอีกครั้งเขาจัดท่าทางและมองไปที่เกาเหวินอย่างนิ่งเรียบ“ เนื่องจากเธอไม่รู้ว่าอะไรดีหรือไม่ดี ก็ให้เธอได้เห็นของจริงละกัน” ในตอนนี้ดวงตาของเขา หลังจากที่เขาเย็นชาแล้ว กล่าวเสริมว่า: “ใช่ อีกอย่างเสี่ยวหลินอยู่ในบริษัทของลูกใช่ไหมการจัดการของเสี่ยวหลินครั้งก่อนไม่เลวเลยนะ”
การแสดงออกของเกาเหวินเปลี่ยนไป “พ่อ พ่อหมายความว่ายังไง?
