“ใครจะทำตัวเหมือนมือที่สามกันล่ะ” เธอพูดอย่างสบาย ๆ แต่หนิงเส่าเฉินแทบไม่ได้ยกมุมปากเลย เขายกมือขึ้นเคาะหน้าผาก “มือที่สามอะไรกัน อย่าพูดเรื่องไร้สาระ! ”
“ถ้าอย่างนั้นคุณเกาที่ยังคงเป็นคู่หมั้นของคุณ ฉันไม่ใช่มือที่สาม แล้วคืออะไร”
หนิงเส่าเฉินตกตะลึงจ้องมองเฉินเป้ยอีและพยักหน้า“ ในสองวันที่ผ่านมา ผมขอให้หลิวซูจัดงานแถลงข่าว ผมจะเลิกหมั้นเธออย่างเป็นทางการ”
เฉินเป้ยอีตกตะลึงเงยหน้าขึ้นเธอขมวดคิ้วและมองไปที่ หนิงเส่าเฉิน”เธอ เห็นด้วยแล้ว?”
หนิงเส่าเฉินพยักหน้า “ตอนที่เธอรู้ว่าคุณเกิดเรื่อง เธอก็มาเยี่ยมคุณ หลังจากเจอคุณแล้ว เธอก็กลับไป”
เยี่ยมเธอ? เฉินเป้ยอีขมวดคิ้ว คนที่ต้องการฆ่าเธอจะมาเยี่ยมเธอทำไม? ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอก็เชื่อ ตอนนี้เธอไม่เชื่อแล้ว แต่กลับรู้สึกถึงความรู้สึกไม่สบายใจที่แพร่กระจายอยู่ในใจแทน
เธอเงยหน้าขึ้นมองหนิงเส่าเฉินและหยุดพูด
เธอคือผู้ช่วยชีวิตของเขา เธอเป็นคนที่เขาอยู่ด้วยมากว่าสิบปี แม้ว่าความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอจะไม่ใช่ความรักความอ่อนโยนรอยยิ้มเหล่านั้น จะเห็นได้ว่าหนิงเส่าเฉินยังคงให้ความสำคัญกับเธอมาก
ดังนั้นเธอจึงไม่ได้บอกหนิงเส่าเฉินว่าเกาเหวินไม่ดีและเธอก็ไม่สามารถนินทาเธอได้ ไม่ว่าเกาเหวินจะดีหรือไม่ดีเธอไม่ต้องการบอกหนิงเส่าเฉินผ่านปากของเธอ ไม่อย่างนั้นสิ่งที่เธอพูดความหมายจะเปลี่ยนไป
แต่ให้เธอขอบคุณคนที่เคยอยากให้ตาย เธอก็ทำแบบเดิมไม่ได้
ดังนั้นเธอเพียงแค่ยิ้มจาง ๆ
เมื่อหลิวซูเห็นเธอ เขาก็ออกจากรถและเปิดประตูด้านหลังให้เธอ เฉินเป้ยอีหยุดนิ่งและมองไปที่หลิวซูแสดงความยินดี “หลิวซู ขอบคุณมากนะ!” เฉินเป้ยอีกล่าว หลังจากนั้นก็ยิ้มให้หลิวซู
“ขอบคุณ ทำไมต้องยิ้มให้เขาขนาดนั้น?”
เอ่อ……
ในช่วงเวลาต่อมา บรรยากาศแปลก ๆ กำลังไหลเข้ามาในรถ
“เพี้ย” เฉินเป้ยอีที่ฟื้นคืนสติแล้วหัวเราะออกมาหันมาและใช้มือข้างหนึ่งตบหัว”หนิงเส่าเฉิน คุณกำลังหึงหรือเปล่า ?”
หลังจากที่เธอพูดจบ เธอก็ทำหน้ามุ่ยและมองไปที่ชายตรงหน้าด้วยรอยยิ้มในดวงตาของเธอ
หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความสุข แม้ว่าความสุขจะถูก “ขโมย” ไปอย่างรวดเร็ว แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะเสพติดมัน
อย่างไรก็ตามเธอไม่รู้ว่ารูปลักษณ์ของเธอมีเสน่ห์เพียงใดในสายตาของหนิงเส่าเฉิน ก่อนที่เธอจะตอบสนองหนิงเส่าเฉินดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนด้วยมือซ้ายและกดมือขวาของเขาไปที่หลังคารถ
เมื่อกระจกรถลดลงริมฝีปากสีแดงของเฉินเป้ยอีก็ถูกชายคนนี้ปิดกั้น
หนิงเส่าเฉินจูบจน เฉินเป้ยอีแทบหายใจไม่ออก
“คุณบ้าไปแล้ว … มีคนอื่นอยู่ที่นี่” เมื่อนึกถึงหลิวซูที่นั่งอยู่ข้างหน้า ใบหน้าของเฉินเป้ยอีก็แดงขึ้นทันที
“ กั้นแล้วไม่ใช่เหรอ?”
“คุณ … ”
ไม่จำเป็นต้องพูด ก็รู้ว่าหลิวซูต้องคิดแล้วว่าพวกที่นั่งอยู่ด้านหลังกำลังทำอะไรกันอยู่
ยิ่งฉันคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอก็ยิ่งอายจนไม่อยากไปพบเจอผู้คน
ดังนั้นเมื่อเธอลงจากรถ เธอจึงรีบวิ่งลงไปโดยไม่ต้องรอให้รถหยุด
หน้าจอตรงกลางปรากฏขึ้นหลิวซูก็หันมาและมองไปที่หนิงเส่าเฉินพร้อมกับยกมุมปาก “ใครกันนะที่เคยบอกว่าหน้าจอนี้ทำมาสิ้นเปลืองไม่ได้ใช้ประโยชน์ พรุ่งนี้ไปเอาออกดีไหม?
หนิงเส่าเฉินไม่ได้ทะเลาะกับเขา แต่เพียงแค่เหลือบมองเขามุมปากของเขาก็ยกขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“เย็นนี้นายยังอยากินข้าวอยู่ไหม ถ้าไม่กินก็ไสหัวไป”
“กินสิ เพราะช่วงนี้คุณรบกวนเรื่องดีๆที่จะเกิดขึ้นกับผม สาวๆของผมช่วงนี้แทบไม่กล้าเข้าหาผมแล้ว”
ลมพัดเข้าใบหน้า ยังคงกัดไปถึงกระดูก แต่ความอบอุ่นในใจของเธอยังคงอ้อยอิ่ง
เธอเสียบกุญแจเข้าไปเพื่อเปิดประตู ทันทีที่เฉินเป้ยอียังไม่ทันได้บิดมันแรง ๆ ประตูก็เปิดจากด้านใน
แม่นมหลิวมองเธอด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ “เฉินเป้ยอี กลับมาแล้วเหรอ เข้ามาก่อนสิ อาหารใกล้จะเสร็จแล้ว”
“ แม่กลับมาแล้วเหรอ?” เมื่อเสียงของเด็กดังขึ้นร่างเล็กๆก็รีบเข้าไปในอ้อมแขนของเฉินเป้ยอี
“ แม่นมหลิวทำไมคุณถึงมาที่นี่ด้วย?”
“่อ่อ เสี่ยวซีบอกว่าจะมาหาคุณ ฉันว่างพอดี ทำเลยมาทำอาหารให้คุณ ดูเด็กคนนี้สิมีความสุขมาก เป้ยอีคุณเปลี่ยนรองเท้าและล้างมือ และเตรียมรับประทานอาหาร เดี๋ยวฉันตักน้ำซุปให้” แม่นมหลิวหันหลังเดินไปที่ห้องครัว
“แม่เปลี่ยนรองเท้าเร็ว ๆ เดี๋ยวจะกินข้าวเย็นกันแล้ว” หลังจากที่หนิงเสี่ยวซีพูดจบ เขาก็ปล่อยเธอและกลับไปที่ทีวี
บ้านสว่างไสวในขณะนี้ หนิงเสี่ยวซีกำลังเล่นเกมโปรดของเขาอยู่หน้าทีวี ในครัวแม่นมหลิวกำลังยุ่งอยู่
ทันใดนั้นคำว่า “บ้าน” ก็แวบขึ้นมาในความคิดของเธอฉัน … และหัวใจของเธอก็รู้สึกอบอุ่นอีกครั้ง
“คุณมาทำอะไรที่นี่” เมื่อหนิงเส่าเฉิน เข้ามาจากด้านนอก เมื่อเขาเห็นเป้ยอียืนอยู่ที่ประตูเขาก็หยิบรองเท้าแตะของเธอวางไว้ตรงหน้าเธอจากนั้นเขาก็นั่งยองๆและยกเท้าขึ้น ปลดเชือกรองเท้า.
แม่นมหลิววางจานลงบนโต๊ะ เงยหน้าขึ้นและเมื่อเห็นเธอก็ก้าวไปข้างหน้าอย่างใจจดใจจ่อ “คุณหนู นี้คือ … ”
และหลิวซูที่ยืนอยู่ที่ประตูด้วยสีหน้ามึนงงนี่คือหนิงเส่าเฉินเขารู้ไหม? อันที่จริง … กำลังปลดเชือกรองเท้ใส่ให้ผู้หญิง
เฉินเป้ยอีรู้สึกงงงวยและก้มลงเพียงเพื่อพบว่าหนิงเส่าเฉินได้ปลดเชือกผูกเท้าทั้งสองข้างของเขา
เขาตบน่องของเธอ “ถอดรองเท้า แล้วใส่รองเท้าส้นสูงให้น้อยลงหน่อยในอนาคต” หลังจากพูดแล้วเขาก็ยืดตัวขึ้นและเห็นเฉินเป้ยอียังคงนิ่งอยู่และโค้งงอริมฝีปากของเขา “ท้องยังไม่หิวเหรอ? รีบเปลี่ยนรองเท้าและล้างมือได้แล้ว…… “หลังจากพูดเสร็จเขาก็หันกลับและเดินไปที่ห้องน้ำ ตั้งแต่ต้นจนจบท่าทางของเขาสงบมาก
เมื่อเฉินเป้ยอีมองไปที่หลิวซู ความตกตะลึงในดวงตาของเขาทำให้เธอรู้สึกผิด เธอก็หัวลงและมองไปที่รองเท้าที่อยู่ใต้เท้าของเธอ ร่างกายของเธอแข็งทื่อและหัวใจของเธอสั่นอย่างไม่สามารถควบคุมได้ มันเป็นเรื่องผิดอย่างยิ่งที่จะบอกว่าเธอขยับไม่ได้
หนิงเส่าเฉิน ร่ำรวย แต่สัมผัสที่เขาทำให้เธอไม่มีผลกับเงิน เธอคิดว่าถ้าหนิงเส่าเฉินแค่ใช้เงินตีราคาเธอเธออาจจะงอน แต่เธอจะไม่มีวันสัมผัสได้สิ่งนี้ที่ทำให้เธอประทับใจอย่างมาก
ในโลกนี้เงินสามารถซื้ออะไรได้มากมาย แต่ก็ทำให้ผู้หญิงถูกล่อลวงได้ เธอคิดว่าผู้หญิงไม่กี่คนที่เป็นเพราะเงินอย่างน้อยเงินก็เพียงพอสำหรับจุดมุ่งหมายในชีวิตของเธอ แต่ผู้ชายก็มีหัวใจหรือไม่มีหัวใจ หากใช้แค่เงินมันเป็นปมร้ายแรงในมุมมองความรักของเธอ
ถ้าคุณไม่มีใจ แล้วฉันต้องการเงิน มันจะมีประโยชน์อะไร?
ที่ประตูห้องน้ำหนิงเส่าเฉินกำลังเช็ดมือและมองเธอ
แขนยาวที่เหยียดออกของเขา กอดเอวของเธอแน่นจากด้านหลังโดยให้หัวอยู่บนคอ
ทันใดนั้นมีความรู้สึกที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อนเติมเต็มเข้ามาและสวยงามมาก
ความรู้สึกนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยมีมาก่อน ไม่ว่าเขาจะมีรายได้มากมายแค่ไหนก็ตาม
“ เป้ยอี ในอนาคตเราจะมีบ้านแบบนี้”
ทันทีที่ร่างกายของเฉินเป้ยอีก็สั่นสะท้านทันทีเพราะเสียงของเขา บ้านแบบนี้เหรอ?
เธอก้มหน้าล้างมืออย่างจริงจังมุมปากอดไม่ได้ที่จะยกขึ้นเล็กน้อย ไม่ว่าจะเป็นไปได้หรือไม่ในอนาคต เธอก็ยังคงโหยหาช่วงเวลานี้
“เสี่ยวซีกินก่อนแล้วดูค่อยเล่นโทรศัพท์ ทำแบบนี้ไม่ดีต่อระบบย่อยอาหาร” เฉินเป้ยอีกล่าวขึ้นเมื่อเห็นหนิงเสี่ยวซีมัวแต่เล่นโทรศัพท์ขณะกินข้าว
“พ่อดูสินี่เป็นวิดีโอที่ใครบางคนเพิ่งส่งมาบอกว่าผู้หญิงในนั้นดูเหมือนผม”
