ตอนที่ 338 ฉันไม่ปล่อยคนหรือหมาตัวไหนที่ทำร้ายพี่ชายฉันแน่ๆ
ตอนที่กนิษฐากลับมายังโรงพยาบาล วรพลกำลังรอเธออยู่พอดี
ตอนที่กนิษฐากำลังจะออกจากโรงพยาบาล เธอจะรายงานกับวรพลอยู่เสมอว่าจะไปไหน เธอตอบเพียงว่า ออกไปซื้อของ จะรีบกลับมา ดังนั้นวรพลจึงเฝ้ารอเธอ
“กนิษฐา เธอกลับมาแล้วเหรอ? ที่จริงเธอไม่ต้องมาเฝ้าฉันก็ได้ ถ้าไม่อยากขลุกอยู่ในนี้ ก็ออกไปเดินเล่น”
วรพลไม่อยากจะเอานกน้อยสวยงามอย่างกนิษฐาผู้กติดกับตัวเอง เขามีอะไรที่ทำให้เธอมีความสุขได้เหรอ? ทั้งๆที่เขาไม่บังคับใจ ปากจะพูดออกไปเช่นนั้น แต่เมื่อคิดว่าเธอจะไปจากเขาจริงๆ ก็รู้สึกเจ็บปวดในใจ
กนิษฐาก็ไม่ได้อยากจะอยู่เฝ้าคนป่วยอย่างวรพลซักเท่าไหร่ เพียงแต่เธไม่อยากจะทำให้ธัชชัยที่คลุ้มคลั่งขึ้นมาได้ทุกเมื่อนั้นโมโห เธอจึงจำยอมอยู่เฝ้าวรพลที่ห้องบำบัด
เธอเห้นเบย์แม๊กซ์ทีวางอยู่ข้างเตียงเขายังขยับอยู่ ก่อนที่เธอจะเข้ามา แสดงว่าวรพลยังคงเล่นอยู่
มีไม่มีสิ่งแปดเปื้อน เล็บที่ปกติเพ้นลายเอาไว้ ก็ลบออกจนหมด ทำให้มือของเธอดูขาวสะอาด
เธอยื่นมือไปผลักเจ้าตุ๊กตาตัวอ้วนๆขาวๆนั้น แล้วมันก็ส่ายไปมาซ้ายขวา
รูปร่างเรียบง่าย แต่กนิษฐากลับมองมันอย่างชื่นชอบ ถ้าหากตั้งใจมอง เจ้าตัวนี้ก็ดูน่ารักเหมือนกัน
“กนิษฐา เธอก็ชอบเบย์แม๊กซ์เหรอ?” วรพลถามด้วยความอ่อนโยน ถึงเขาจะพูดไม่ถนัด แต่น้ำเสียงและท่าทางที่แสดงออกดูอ่อนโยนมาก
“ฉันไม่ชอบของปัญญาอ่อนแบบนี้หรอก!” กนิษฐาพูดออกไปด้วยคำพูดรุนแรง แล้วใช้มือผลักเจ้าตุ๊กตาอ้วนกลมที่ผลักยังไงก็ไม่มีล้มนั้นต่อ“กนิษฐา ฉันขอโทษเธอแทนธัชชัยด้วย เขาดุเธอขนาดนั้น เขาก็ผิด ที่ทำให้เธอรู้สึกแย่”วรพลที่อยู่ระหว่างสองคน คนที่ลำบากที่สุดก็คือเขา ไม่อาจโทษพี่น้องที่เขารัก และไม่อาจดุด่าผู้หญิงที่เขารักเช่นกันกนิษฐาขมวดคิ้ว ทำปากจู๋ แล้วเธอพลันคิดอะไรออก แล้วเธอก็สดใสขึ้นมา“วรพล นายเล่าเรื่องของธัชชัยในตอนเด็กให้ฉันฟังหน่อยสิ! เขาอารมณ์์ฉุนเฉียวแบบนี้ตั้งแต่เด็กเลยรึเปล่า?” กนิษฐาเป็นห่วงธัชชัย เธอจึงได้อยากรู้เรื่องในวัยเด็กที่วรพลดีใจนั้นไม่จริง ในใจของเขาเศร้าเสียยิ่งกว่าอะไร เพียงแต่เขาไม่ต้องการให้กนิษฐาผิดหวัง“เขาดื้อมากตอนเด็ก” วรพลเห็นแววตาของกนิษฐาที่เต็มไปด้วยความรอคอย จึงถอนหายใจออกมา แล้วจึงเล่าต่อ“จำได้ว่าตอนที่พ่อรับเขากลับมาบ้านศรีทอง เขามองพวกเราด้วยสายตาเย็นชา จะเรียกว่าจ้องก็ได้ จ้องพวกเราอยู่อย่างนั้น ดุดันมาก!”“แล้วพวกนายมากสนิทกันขนาดนี้ได้ยังไง ถึงกลายมาเป็นตัวติดกันอย่างกับกาวแบบทุกวันนี้?”กนิษฐาเปรียบเทียบได้รุนแรงมาก ติดอย่างกับกาวอะไรกัน?“ไม่รู้ว่าทำไม ครั้งแรกที่เห็นท่าทางดื้อรั้นของธัชชัย ฉันก็ชอบเขามาก ถึงแม้ว่าแม่ของฉันจะไม่ชอบ ถึงขั้นจะให้พ่อฉันเอาเขาออกไป แต่ฉันอยากให้เขาอยู่ต่อ เป็นน้องชายของฉัน”“พระเจ้า ที่แท้ นายก็ชอบธัชชัยตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ! แต่นาย ไม่เหมือนเกย์เลยซักนิด”“…” วรพลถูกความคิดของกนิษฐาทำร้ายอีกแล้ว“กนิษฐา ฉันไม่ได้เป็นแบบที่เธอคิด เขาเป็นน้องชายฉันนะ…”“พอแล้วๆ ฉันรู้แล้วว่าพวกนายรักกันมาก แล้วยังไงต่อ? รีบเล่าต่อสิ!” กนิษฐาเร่งให้วรพลเล่าต่อ“ตอนนั้นเขาแย่มาก ไม่สนใจฉันเลยซักนิด แต่บางครั้งก็รุนแรงจนถึงขั้นบังคับให้ฉันไปนอนในบ้านหมา หรือแม้กระทั่งถังขยะ… แต่เขาก็เป็นคนจริงใจมากคนหนึ่ง”พูดติดต่อกันยาวขนาดนี้ วรพลจึงต้องหยุดเพื่อหายใจ แล้วจึงเล่าต่อ “ตอนที่ฉันสิบขวบ เขาอายุแปดขวบ แล้วเป็นครั้งแรกที่หนีออกจากบ้าน เรื่องแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นครั้งแรก แต่ฉันยังคงเป็นห่วงความปลอดภัยของเขา ตามเขาอยู่ตลอด”“พวกเราเดินไปเรื่อยๆ มุ่งหน้าไปยังภูเขาของเมืองเป่ย ยี่สิบปีก่อน ตรงนั้นยังเป็นทุ่งนาอยู่ แล้วมีหมาดุร้ายตัวหนึ่งพุ่งเข้ามาที่เขา ฉันกลัวว่าธัชชัยจะถูกหมากัดจนได้รับบาดเจ็บ ฉันจึงหยิบก้อนหินขึ้นมา หวังปาไล่มันไป”“อ่าห้ะ? แล้วเขาถูกหมากัดไหม?” ถึงแม้จะเป็นเรื่องที่ผ่านไปแล้ว แต่กนิษฐายังคงกังวล“ธัชชัยเจ้าเด็กนั่นฉลาดเสียยิ่งกว่าอะไร เขาหมอบลงกับพื้น แล้วเห่าดังกว่าหมาตัวนั้นอีก”“ฮ่าๆๆๆ… ตลกจัง… ธัชชัยเคยเห่าเหมือนหมา ด้านมืดแบบนี้ช่างน่าจดจำจริงๆ!” กนิษฐาหัวเราะร่าออกมา น่ามองเสียยิ่งกว่าอะไรวรพลดูจนเคลิ้มไป เขาอยู่กับหญิงสาวมายี่สิบกว่าวันนี้ ยังไม่เคยเห็นเธอหัวเราะได้สวยขนาดนี้มาก่อนนี่เป็นความสุขที่มาใจเธอจริงๆ ทำให้คนอยากจะประคมประหงมเธอ ดูแลเธอดีๆ“แล้วยังไงต่อ? เล่าต่อสิ อย่าเอาแต่มองฉันสิ!” กนิษฐาพูดกับวรพล“ต่อมา…” วรพลถอนหายใจเบาๆ “หมาตัวนั้นกลัวเขา จึงวิ่งมาทางฉันแทน แล้วกัดขาฉันทีหนึ่ง กัดไม่ยอมปล่อย ตอนนั้นฉันกลัวมาก ร้องขอความช่วยเหลือไม่หยุด”“แล้วธัชชัยก็วิ่งหนีไปแล้ว ตอนนั้นฉันยิ่งหมดหวัง คิดว่าตัวเองจะถูกกัดตายแล้ว!”“ธัชชัยนี่ใจร้ายจัง!” กนิษฐาพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ“แต่ต่อมาฉันคิดว่าจะไปโทษเขาก็ไม่ถูก เขาไม่ได้วิ่งหนี แต่กลับไปหยิบหินก้อนใหญ่มา แล้วทุบไปที่หัวของมัน เจ้าหมาตัวนั้นก็วิ่งหนีไป ธัชชัยก็วิ่งตามไป ไม่ว่าฉันจะเรียกยังไง เขาก็ไม่หยุด”“แล้วเขาตามทันหมาตัวนั้นไหม?” กนิษฐารีบไล่ถาม“หมาตัวนั้นบาดเจ็บ ที่จริงมันทิ้งตัวห่างจากธัชชัยอยู่ แต่แรงมันค่อยๆหมดลง จนหยุดลง แล้วธัชชัยวิ่งตามมันถึงห้าหกลี้ ใช้หิวทุบมัน จนมันตาย เขาถึงหยุดมือ”
