ตอนที่ 324 ไม่อยากให้คุณท้องลูกของผม
ธัชชัยก้มตัวลงไป มือข้างหนึ่งจับติ่งหูของหญิงสาวเอาไว้เพื่อหมายจะลงโทษเธอ ให้ลามจากติ่งหูเข้าไปยังกระดูก
วัจสาหล่ะอยากจะอาฆาตเขาเสียจริง แต่เธอก็ทำไม่ลงด้วยเพราะนานๆ ทีชายหนุ่มจะแสดงกิริยาที่อ่อนโยนขนาดนี้กับเธอ อีกอย่างเวลาที่เธอกับเขาจะอยู่ด้วยกันมันก็ยิ่งน้อยลงเรื่อยๆ แล้วไม่ใช่หรือยังไง?
เธอได้ค้นหาจากในอินเทอร์เน็ตเอาไว้บ้างแล้วสำหรับสถานที่ที่เหมาะสำหรับเด็กทารก มันจะดีมากทีเดียวกว่าเป็นที่ที่จะมีภูเขาและสายน้ำ ทั้งยังเป็นฤดูใบไม้ผลิตลอดทั้งปี
ความคิดทั้งหมดของชายหนุ่มจมอยู่เพียงกับร่างกายของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า ธัชชัยรู้สึกว่าเธอเป็นผู้หญิงที่พระเจ้าสร้างขึ้นเพียงเพื่อสำหรับเขาเท่านั้น วัจสาคนนี้เป็นผู้หญิงที่เหมาะสมกับเขาที่สุดแล้ว
เสื้อไหมพรมถักที่ทอนุ่ม มันสะดวกสำหรับเขาที่จะจัดการได้โดยง่าย เขาสามารถทำอะไรต่อมิอะไรได้โดยที่ไม่มีอุปสรรค ทั้งยังจับได้อย่างเต็มไม้เต็มมือ
วัจสาเองก็รู้สึกว่ามือของชายหนุ่มพอดิบพอดีกับตัวเองเหลือเกิน ไม่มีแม้แต่ช่องว่างเลยสักนิด
มือของเขาทั้งกว้าง ทั้งแข็งแกร่ง อีกทั้งยังอบอุ่นอีกด้วย เธอชอบผู้ชายคนนี้มากจริงๆ เธอได้แต่เพียงหวังที่แสงแห่งความหวังนั้นช่างริบหรี่ว่าสองมือที่แข็งแกร่งนี่จะคอยอยู่เคียงข้างเธอสองแม่ลูกไปตลอด
เธอไม่ได้ต้องการความมั่งคั่งหรือเกียรติยศอะไรมากมาย แค่อยากใช้ชีวิตที่เหลือกับคนที่เธอรัก เธออยากจะพูดกับเขาซักประโยคว่า ช่วยบอกหน่อยได้มั้ยว่าต่อจากนี้ฉันควรจะทำยังไง
เจ้าตัวเล็กตอนนี้ก็สามเดือนเข้าไปแล้วนะ ควรรู้สึกถึงความรักของพ่อของเขาบ้าง ดังนั้นเธอจึงนำมือหนาของธัชชัย มาวางไว้บริเวณหน้าท้องของเธอ ให้เจ้าตัวเล็กได้สัมผัสของบังเกิดเกล้าที่ไม่ได้จะสัมผัสได้ง่ายๆแต่ด้านธัชชัยก็แปลเจตนาของหญิงสาวไปผิดถนัดทีเดียว“ทำไมเหรอ อยากให้ผมจับต่ำลงไปหน่อยอย่างนั้นเหรอ? ”ภายใต้การนำของวัจสา มือหนาของธัชชัยก็แหวกว่ายลงไป แต่มันลงมากเกินไป ตรงไปยังที่ที่เธอก็หมดคำพูดที่จะพูดกับเขาเหมือนกันช่างเป็นผู้ชายที่น่ารังเกียจและดื้อรั้นอะไรขนาดนี้นี่ฮะ！วัจสาไม่ค่อยพอใจนัก เธอจึงชักมือของชายหนุ่มกลับมาให้อู่บริเวณเดิมอีกครั้งที่ธัชชัยใช้กระแสเสียงประดุจปีศาจ “คุณไม่ต้องคาดเดาความคิดของผู้หญิง คำพูดเนี้ยถูกต้องทีเดียว คุณต้องการให้ผมขึ้นหรือลงหล่ะ? หรือจะให้ขึ้นๆ ลงๆวัจสาอดไม่ได้ที่จะกลอกตาให้แก่ความคิดของธัชชัย เธอหล่ะอยากจะตัดมือของชายหนุ่มไปเสีย ไอ้สิ่งที่จะให้ทำดันไม่ทำ พอไม่ให้ทำนี่ก็อยากจะทำจังเลยจริงๆ ในมุมมองของเขาอะไรเหล่านี้เป็นเรื่องที่ธรรมดาที่สุดเลยเห็นหญิงสาวไม่พูดอะไร ธัชชัยจึงถามขึ้นอีกครั้ง “หรือว่าคุณอยากจะให้ผมเอาไว้ตรงกลาง”คำพูดของธัชชัย มันทั้งแฝงไปด้วยเสน่ห์และความชั่วร้ายทำเอาคนฟังไม่อยากจะฟังเสียเท่าไหร่ ด้วยเพราะวัจสาหน้าค่อนข้างบาง ทำให้เธอพูดอะไรไม่ออกเลย ได้แต่หน้าแดงอยู่เงียบๆมือของชายหนุ่ม สุดท้ายแล้วก็มาวางไว้ตรงหน้าท้องของหญิงสาว แล้วก็ลูบไปมาอย่างเบามือ“อื้ม เอวของคุณนี่มันช่างกลมกลึงอุดมสมบูรณ์ไม่น้อยเลยนะ ผมชอบจัง”มือใหญ่ของเขายังคงลูบอยู่ที่บริเวณเอวของเธอก็ลูกน้อยอายุได้สามเดือนแล้วนะ มันจะไม่อุดมสมบูรณ์อย่างนั้นเหรอ? ยิ่งด้วยไม่มีเสื้อผ้าอาภรณ์ขวางกั้น วัจสาจึงได้รับสัมผัสอันหยาบกร้านจากมือของชายหนุ่มได้อย่างชัดเจนแต่ความใกล้ชิดระหว่างพ่อและลูกนั้นก็ไม่ได้ยาวนานอะไรเท่าไหร่ด้วยกมลสันดานของชายหนุ่ม เมื่อเทียบกันระหว่างความนุ่มนวลของข้างบนและด้านล่าง ในส่วนของตรงกลางก็กลับกลายเป็นน่าเบื่อไปเลยดังนั้นเพียงแค่ครึ่งนาทีไม่เกินนั้น เขาเอามือออกจากท้องของวัจสาเพื่อจะสำรวจทางลงไปเล่นอยู่ตรงด้านหน้าหญิงสาว“อย่าขยับ！”วัจสาย้ายมือที่หยาบหนาของชายหนุ่มกลับมา เธออยากจะให้เจ้าตัวน้อยที่รักของเธอได้รับสัมผัสที่อบอุ่นเพิ่มขึ้นอีกสักนิด ได้รับความรักจะพ่อของเขาเองอีกสักหน่อยแม้เพียงวินาทีเดียวก็ดีประกายน้ำตาในดวงตาของเธอทำให้หัวใจของธัชชัยสั่นไหวเล็กน้อย“ชอบให้ผมแสดงความรักด้วยวิธีนี้อย่างนั้นหรอ? ”คำพูดของเขาที่แฝงไปด้วยเสน่ห์และสนุกดูเหมือนจะชอบที่หญิงสาวเริ่มก่อน นั่นไม่เพียงแต่ทำให้เขาพอใจกับความเย่อหยิ่งของเขาในฐานะผู้ชาย มันยังเป็นหลักฐานว่าหญิงสาวหลงมันอย่างโงหัวไม่ขึ้นมือหนานั้นย้ายกลับไปที่ท้องแบนเรียบของหญิงสาว แล้วค่อยๆ ลูบอย่างแผ่วเบาและนุ่มนวล“ธัชชัย…..”
