ตอนที่ 315 กินไม่ลง 2
เมื่อวัจสาตื่นขึ้นมา ก็พบกับแสงแดดอบอุ่น ที่ทั้งอ่อนหนุ่มและแข็งแรง เธอชอบแสงแดดยามเช้า มันทำให้ห้องเต็มไปด้วยความอบอุ่น เธอเป็นคนที่รักในชีวิตกระตือรือร้นคนหนึ่ง
ถึงแม้ว่าจะไม่ได้มีเวลามากที่จะเพลิดเพลินกับแสงแดดยามเช้าของที่นี่ เพราะด้วยเจ้าตัวน้อยในท้องได้อายุได้สามเดือนแล้ว มันก็ถึงเวลาที่เธอจำที่จะต้องจากไป
ถามว่าเธอไปลงมั้ย? คิดถึงมันรึเปล่า? แน่นอนมันเป็นเรื่องยากที่จะจาก และก็คิดถึงมันมากด้วย แต่ตอนนี้ชีวิตของเธอราวกับอยู่ที่ขอบของหน้าผา และไม่มีทางที่จะให้ถอยได้เลย
หลังจากร้องไห้หนักมาเมื่อคืน เธอก็เอาแต่คิดว่า ธัชชัยไม่ใช่สามีที่ถูกต้องทางกฎหมายของเธอรึไง? ทำไมเธอจะใช้ชื่อเป็นคุณผู้หญิงรองบ้านตระกูลศรีทองให้กำเนิดลูกไม่ได้หล่ะ?
แต่ทำไมทำไม่ได้อย่างนั้นหรอ?
เธอไม่กล้าที่จะคิดเกี่ยวกับมันเลย กลัวว่าคิดไปแล้วตัวเองจะร้องไห้ มันมีแต่เพียงความเศร้าโศกที่ไม่มีทีท่าจะสิ้นสุด
ในตราแรกเธอแตงเข้ามาในบ้านตระกูลศรีทองอย่างไม่มีทางเลือก แต่ตอนนี้เธอมี
สิทธิ์ที่จะต่อสู้เพื่ออิสรภาพของลูกของเธอเลือกสิ่งที่ตนต้องการ
“วรพล น้องชายของคุณไม่กลับมาบ้านอีกแล้ว มันไม่ความสำคัญอะไรกับคุณที่เป็นพี่ชายเลยใช่มั้ย? ”
เพราะไม่ได้เจอธัชชัยทั้งคืน ทำให้กนิษฐารู้สึกแย่เหมือนกัน ทั้งตัวของเธอหมดสิ้นแล้วกับกำลังใจ น้ำเสียงของที่ใช้ถามวรพลดูหงุดหงิดเล็กน้อยธัชชัยไม่อยู่บ้าน ป้าอ้อยจึงต้องคอยดูแลความผีเข้าผีออกของกนิษฐา วัจสารีบกินเค้กเผือกสีม่วง แล้วจึงไปนั่งป้อนอาหารให้แก่วรพลอยู่ข้างๆ“สา มันไม่สำคัญอะไรหรอก กินเองก่อนเถอะ เดี๋ยวป้าอ้อยก็จะมาทำในอีกไม่ช้า”วรพลพูดเบาๆ เขารู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ดี แต่การให้น้องสะใภ้มาป้อนอาหารให้ตัวเอง ยังทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อย“ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่หิวเลย แต่หากยาเย็นไปแล้วรสชาติมันจะแย่เอา แถมยังฝาดอีกด้วยไม่ใช่หรอ? ”แม่เธอไม่เคยทำมาก่อนแต่เธอได้เห็นธัชชัยป้อนวรพลมาแล้วไม่รู้กี่ครั้ง เธอจึงได้เรียนรู้บางอย่างด้วยตัวเอง เธอจึงให้ป้อนอาหารให้วรพลอย่างระมัดระวัง“โอ๊ย จีบกันตั้งแต่เช้าเชียวหรอ? ” กนิษฐาหัวเราะเบาๆเห็นได้ชัดและรู้สึกได้ถึงความสงบของจิตใจของวรพลลดฮวบลงในทันที เพิ่งเปิดปากกำลังจิบ เขาเป็นกังวลเกี่ยวกับความคิดเห็นของกนิษฐามากทีเดียว คำพูดที่ไม่ได้ใจอะไรของเธอสามารถควบคุมอารมณ์ของเขาได้ฉับพลันเขารักผู้หญิงคนนี้มากจริงๆเธอรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ด้วยเพราะว่าเธอก็มีความรักที่ต่ำต้อยเฉกเช่นเดียวกับเขาแบบนี้ก็พูดได้ว่าทั้งเขาและเธอก็ป่วยด้วยเรื่องของความรักเหมือนกันทั้งคู่ ทุกครั้งที่เห็นว่ากนิษฐาทำร้ายจิตใจวรพล วัจสาเองก็เจ็บไปด้วยเช่นกัน“วรพล เธอแค่ล้อเราเล่นน่ะ” วัจสาไม่ได้ท้อถอยไป เธอเอาช้อนไปจ่อที่ริมฝีปากของเขาอีกครั้ง เขาเปิดปากของเขาในครั้งนี้ แต่ก็ไม่เต็มใจที่จะกินนักเมื่อเขากลับมาในยามเช้า ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้านั่นก็คือ วัจสาที่คุกเข่าต่อหน้าพี่ชายคนโตในรถเข็นของเขา ป้อนยาให้อย่างระมัดระวังอย่างที่เขาเคยทำมาก่อนในตอนนั้นเอง ดวงตาของชายหนุ่มก็ร้อนชื้นขึ้นมาทันทีตัวเขาเองอาจจะตายได้เพราะการที่จะต้องแก้แค้น แต่ยัยซื่อบื้อก็ควรจะดูแลพี่ชายของเขาแทนเขานั่นแหละธัชชัย กลับมาแล้วเหรอ เธอเห็นชายหนุ่มที่กำลังอาบแสงแดดยามเช้าอยู่นั้นราวกับเห็นชายหนุ่มที่มีใบหน้าพระเจ้าประทานที่ทั้งเฉื่อยชาทั้งยังสดใสที่จริงแล้วแค่เห็นกนิษฐา เขาก็รู้สึกหัวร้อนขึ้นมาแล้ว ผู้หญิงคนนี้ก็ยากที่จะควบคุม ที่สำคัญกว่านั้น ผู้หญิงคนนี้ยังเป็นคนรักของพี่ชายของเขาอีกด้วย เขาไม่สามารถทำร้ายหรือด่าทอเธอได้เลยท่าทางของวัจสาตอนนี้คือนั่งหันหลังให้กับห้องนั่งเล่น ดังนั้นเดิมทีเธอจึงไม่เห็นว่าเขากลับมา เมื่อได้ยินเสียงเข้า เธอจึงหันไปมอง ก็เห็นชายหนุ่มที่ยังคงอยู่อาบแสงอาทิตย์อยู่เช่นนั้นถูกปกคลุมไปด้วยแสงแดดอ่อนๆ ของพระอาทิตย์ข้างนอก แต่ตัวของเขานั้นก็ยังดูออร่าของความมั่งคั่ง ที่พร้อมจะทำให้คนที่พบเห็นใจละลายเธอรีบดึงสายตาของเธอกลับมา เธอรู้ว่าเขาจะไม่มีวันเป็นของเธอ ดังนั้นเธอไม่จำเป็นต้องดูเพื่อให้ไม่ต้องรู้สึกเสียดายที่จะต้องสูญเสียไปหัวใจที่ถ่อมตัวอยู่ในโคลนตม กล้าดียังไงที่จะไปเทียบกับฟ้า?ตอนนี้พอลองคิดๆ ดูแล้ว มันจะดีกว่าที่จะแต่งงานกับวรพล บางทีเธออาจจะไม่ต้องเจ็บปวดตราบใดที่เธออยู่ห่างจากธัชชัยเธอเอายาของวรพลกลับไปที่โต๊ะ เพราะเธอรู้ว่าเขาจะป้อนยาให้วรพลด้วยตัวเขาเอง“ธัชชัย คุณไปที่ไหนมาทั้งคืน? ”กนิษฐาระบายความโกรธของเธอออกมาเธอจำสิ่งที่ธัชชัยพูดได้! หมาป่าต้องเล่นกับลูกแกะน้อยสิถึงจะสนุก เธอเห็นหมาป่าแล้วจะไปซ่อนอยู่หลังแม่เสือทำไมกัน?ดังนั้นเธอจะกลายเป็นสิ่งที่เรียกว่าแกะน้อยการกระทำของเขามันชัดเจนมากพอ อย่าพูดอย่างนั้น เกี่ยวกับวิธีการเล่นเจ้าชู้ หากกนิษฐาจำต้องเป็นที่สองจะไม่มีใครเป็นที่หนึ่งทั้งนั้น!“ดอกไม้ที่บ้านไม่ให้สัมผัส ฉันก็แค่ไปเก็บเอาดอกไม้ป่า” ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเสน่ห์และความลึกลับ“คุณออกไปหาโสเภณีมารึไง? ” ใบหน้าของเธอก็ยังคงแข็งแกร่งเมื่อครู่“ผู้หญิงที่นอนไปแล้วร้อยหมอน จูบไปแล้วพันครั้ง ผู้หญิงแบบนั้นไม่สกปรกหรอกเหรอ? ”
