ทะลุมิติไปเป็นเศรษฐีนียุค 80 [重生八零致富记] – ตอนที่ 132 ทำทุกอย่างเพื่อเงิน

ตอนที่ 132 ทำทุกอย่างเพื่อเงิน

แม้เธอจะไม่ถูกกับครอบครัวของเหล่าฉิน หากแต่มันก็ไม่ได้กระทบกับมิตรภาพระหว่างเจี้ยนอวิ๋นกับเหล่าฉินแม้แต่น้อย

เรื่องพวกนี้แม่ของเธอไม่จำเป็นต้องรู้ ไม่เช่นนั้นแม่ของเธอคงไม่เห็นด้วยตามประสาคนอารมณ์ร้อนแน่

“คุณแม่ พี่ใหญ่ต้องไปอยู่ที่แบบนั้นจริงเหรอคะ” ซูตานหงเบี่ยงประเด็นมาถามถึงพี่ชายคนโต

เธอกับซูจิ้นจวินไม่ค่อยสนิทสนมกันนัก เมื่อก่อนเขามักเจ้ากี้เจ้าการสั่งให้เธอทำงาน พอเจอของอร่อยก็เอาแต่สวาปาม เธอจึงไม่คิดอยากอยู่ใกล้ คนเห็นแก่ตัวอย่างเขาอย่าว่าแต่รู้จักกันเลย แค่ไม่ทะเลาะกันก็นับว่าดีเท่าไรแล้ว

แต่ครั้นจะบอกว่าเขาเป็นคนไม่ดีก็คงพูดได้ไม่เต็มปาก เพราะนอกจากนิสัยขี้เกียจแล้วก็ไม่ได้มีส่วนไหนเลวร้ายมากนัก

“แกไม่ต้องห่วงเรื่องของพี่ใหญ่หรอก น่าเบื่อจะตาย กว่าจะขุดให้ขึ้นมาทำอะไรสักอย่างได้ก็ยากเย็นเหลือเกิน แล้วเขาก็ไม่ได้โผล่หน้ามาให้ฉันเห็นด้วยซ้ำ” คุณแม่ซูถอนหายใจออกมา “แม้แต่พี่สะใภ้ใหญ่ของแกฉันก็ยังไม่เห็นหัวเลย”

แม้สะใภ้ใหญ่ซูจะมีนิสัยแบบนั้น แต่สามีภรรยาทั้งคู่ก็ไม่ใช่ครอบครัวที่ไร้คุณธรรมเสียทีเดียว เพียงแต่สะใภ้ใหญ่ซูเป็นคนเจ้าแผนการที่ละเอียดรอบคอบ ตราบใดที่ได้เงิน หล่อนก็ยินดีที่จะทำงานตอบแทนทั้งนั้น แน่นอนว่าหล่อนต้องได้เก็บเงินไว้ใช้เอง ไม่เช่นนั้นคงไม่ยอมเหนื่อยเพียงนี้

แต่สำหรับลูกชายไม่เอาไหนของนางแล้ว ต่อให้เงินไปเขาก็ไม่ยินยอมที่จะทำงาน ตราบใดที่เขาไม่อดตาย ก็คงได้แต่นอนกินบ้านกินเมืองไปวัน ๆ

แต่ตอนนี้ชีวิตนางสบายขึ้นมากแล้ว คุณแม่ซูจึงไม่คิดสนใจลูกชายคนโตอีก

“ทำอย่างนั้นไม่ได้หรอกค่ะ ตอนนี้คุณแม่ยังอายุไม่มากนักก็จริง แต่ถ้าวันหน้าแม่แก่ตัวลง เขาจะยังทำตัวแบบนี้ได้อีกเหรอคะ? ต้นฤดูใบไม้ผลิปีหน้างานบนภูเขาคงจะยุ่งมาก งั้นพอถึงเวลาก็ให้เขาขึ้นไปทำงานบนภูเขาเถอะค่ะ เขาจะได้เงินค่าจ้างแต่จะไม่ได้อาหาร” ซูตานหงเอ่ย

เธอพูดเช่นนี้ได้ย่อมหมายความว่าเธอคุยกับจี้เจี้ยนอวิ๋นมาก่อนหน้านี้แล้ว ในปีหน้าจี้เจี้ยนอวิ๋นตั้งใจจะขยายเล้าไก่และคอกแกะ อีกทั้งคุณแม่จี้ยังจะปลูกแตงโมและสตรอเบอรี่เพิ่ม ทั้งหมดล้วนเป็นงานที่ต้องใช้แรงงาน แม้พวกเขาจะมีคนงานอยู่สามคนแล้วแต่ก็ยังไม่เพียงพอ ด้วยงานตัดแต่งกิ่งและใบไม้ที่มีอยู่ก็ล้นมือ

คุณแม่ซูนิ่งงันไป “จะดีเหรอ? ถ้าเขาไปก่อเรื่องเข้าจะทำให้เสียการเสียงานเปล่า ๆ”

“จะเป็นอะไรไปล่ะคะ ฉันว่าเขาคงเป็นชาวสวนที่ยกมือไม่ขึ้นด้วยซ้ำ แต่ตอนเขาไปอยู่ที่นั่นฉันจะให้เจี้ยนอวิ๋นฝึกให้เขาออกกำลังเสียหน่อยค่ะ คุณแม่จะได้ไม่ต้องกังวลใจ” ซูตานหงตอบกลับ

เหตุที่เธอกล้าให้ซูจิ้นจวินมาเป็นแรงงานในสวน นั่นเพราะมั่นใจว่าจะรับมือกับอีกฝ่ายได้ คงเป็นการดีที่สุดหากให้เจี้ยนอวิ๋นเป็นคนควบคุม หลังจากนั้นพอเขาเจอเจี้ยนอวิ๋นที่บ้านก็คงจะหวั่นเกรงไม่ต่างอะไรจากหนูที่เจอแมว

คุณแม่ซูอดมองหน้าลูกเขยไม่ได้ คงจะดีหากเขายอมช่วยฝึกฝนลูกชายไม่เอาถ่านของนางให้ดีขึ้นบ้าง

นางจะไม่นึกกังวลได้อย่างไร ตัวนางเองไม่รู้ว่าจะตายวันตายพรุ่งเมื่อไร ใจหวังให้ลูกชายทำตัวเป็นผู้เป็นคนบ้างแต่ก็ยังไม่เคยได้เห็นภาพนั้นสักครั้ง!

“อันที่จริงหน่วยก้านของพี่ใหญ่ก็ไม่เลวเลยนะครับ เขาไม่เคยฝึกมาก่อนคงต้องเหนื่อยแน่ ๆ อย่างนั้นผมจะฝึกศิลปะการต่อสู้ให้เขาสักหน่อย เหลือเพียงแค่เขาต้องเรียนรู้เท่านั้น” จี้เจี้ยนอวิ๋นพยักหน้ารับ

“รอคุยเรื่องนี้ตอนที่พวกเขากลับมาแล้วกันค่ะ คุณแม่ช่วยไปบอกพี่สะใภ้ใหญ่ด้วยนะคะ หล่อนอยากทำงานให้ฉันมานานอยู่แล้ว คงไม่ได้คัดค้านอะไร” ซูตานหงกล่าวขึ้น

คุณแม่ซูพยักหน้ารับ “ถ้าพี่ใหญ่ของแกไม่ยอมทำงานแล้วไปทำให้เสียหายก็ไม่ต้องเกรงใจนะ จัดการให้เขาหลาบจำไปเลย!”

“คุณแม่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ การจัดการกับพี่ใหญ่ง่ายกว่าการฝึกในสนามรบที่ผมเคยผ่านมาเยอะ ผมจะเป็นคนฝึกให้เองครับ” จี้เจี้ยนอวิ๋นเอ่ยด้วยท่าทีสบาย ๆ

“ถ้าเธอสั่งสอนเจ้าเด็กคนนั้นให้ดีได้ ฉันจะขอบคุณเธอไปทั้งชีวิตเลยล่ะ!” คุณแม่ซูกล่าวขึ้น

แม้นางจะไม่ได้พูดออกมา ทว่านางก็นึกเป็นห่วงลูกชายไม่เอาไหนของตนอยู่เสมอ ตอนนี้นางยังอยู่ก็ยังพอทำเนาไปได้บ้าง หากนางลาโลกนี้ไป ไม่มีใครหาเลี้ยงแล้วเขาจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไรกัน สองสามีภรรยาคงมีหวังได้อดตายกันทั้งคู่

“คุณแม่กังวลเกินไปแล้วนะคะ” ซูตานหงส่งยิ้มให้ก่อนกล่าว “กินอีกหน่อยสิคะ”

“กิน” เหรินเหรินที่นั่งอยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะเอ่ยเรียก เขาอ้าปากรอกินส้มมานานแต่ก็ยังไม่มาถึงปากเสียทีพาลให้เด็กน้อยนึกงอแงขึ้นมา

“ได้ กินสิ ยายลืมไปเลย อย่างอนยายเลยนะ” คุณแม่ซูระบายยิ้มพลางบิส้มป้อนหลานชายทำให้อีกฝ่ายอารมณ์ดีขึ้นมา

หลังทานมื้อเที่ยงที่บ้านคุณแม่ซู คู่สามีภรรยาก็ขอตัวกลับบ้านเมื่อเห็นว่าสมควรแก่เวลาแล้ว

คุณแม่ซูให้อั่งเปากับเหรินเหรินมา ในขณะที่ทั้งคู่ก็มอบอั่งเปากลับคืนให้อีกฝ่าย

กว่าซูจิ้นจวินและซูจิ้นตั๋งจะกลับมา จี้เจี้ยนอวิ๋นกับซูตานหงก็กลับไปแล้ว

“ทำไมกลับเร็วนักล่ะคะ? ฉันถึงกับเร่งให้จิ้นจวินรีบกลับมาแล้วเชียว” สะใภ้ใหญ่ซูผิดหวังเมื่อได้ยินว่าเธอกลับไปแล้ว

เมื่อเห็นท่าทีเช่นนั้น คุณแม่ซูก็ถามสิ่งที่คิดในใจออกมา “เธอมีอะไรเหรอ?”

“คุณแม่ ที่บ้านฉันเองก็ไม่ได้มีงานให้ทำมาก มีแค่ที่ดินผืนเล็ก ๆ ฉันจัดการเองได้ค่ะ แทนที่จะให้จิ้นจวินจะอยู่บ้านไปวัน ๆ ฉันเลยคิดว่าพอจะให้เขาไปทำงานที่นั่นได้ไหมคะ” สะใภ้ใหญ่ซูไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมาอีก หล่อนรู้ความสามารถของสามีตัวเองดี แม่สามีเองก็อยากให้เป็นเช่นนั้นไม่ใช่หรือ? หล่อนก็แค่ทำตามน้ำไปเท่านั้น

วันนี้แม่ของหล่อนบอกตอนที่กลับไปหาที่บ้านว่ามีญาติที่ร่ำรวยขนาดนี้ หากไม่ผูกมิตรด้วยก็นับว่าโง่เง่านักไม่ใช่หรือ?

ดูอย่างลูกชายคนรองของบ้านสิ ตอนนี้พวกเขาย้ายไปตั้งรกรากในเมืองและอาจไม่กลับมาอีกแล้ว ไม่เห็นต้องมาจมปลักอยู่ที่นี่เลย ทำไมถึงไม่หัดเรียนรู้บ้าง?

ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ความคิดของหล่อน ส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่มาจากแม่ของหล่อนทั้งนั้น

คุณแม่ซูเอ่ยอย่างไม่พอใจนัก “ฉันเองก็อยากให้จิ้นจวินไปทำงานที่นั่นเหมือนกัน แต่เธอก็เห็นสภาพของเจ้านั่น เขาจะไปมีปัญญาทำอะไรได้? อย่าบอกนะว่าจะไปช่วยน่ะ แค่ไม่ทำตัวมีปัญหาก็ดีเท่าไหร่แล้ว ฉันไม่ยอมเสียหน้าเพราะเขาหรอก”

ซ้ำตอนนี้ทั้งคุณพ่อและคุณแม่จี้ก็ทำงานอยู่บนเขาอีกด้วย

ได้ยินดังนั้นสะใภ้ใหญ่ซูก็รู้ได้ทันทีว่าแม่สามีนั้นไม่เห็นด้วย

“ถ้าเธอเกลี้ยกล่อมจิ้นจวินให้ไปทำงานได้ ฉันก็จะขอให้เจี้ยนอวิ๋นให้โอกาสเขา แต่ถ้าทำไม่ได้ ฉันก็คงช่วยอะไรไม่ได้นอกจากคัดค้านเรื่องนี้ เธอก็กลับไปเพาะปลูกในแปลงเล็ก ๆ เสียเถอะ อย่าหวังจะได้เงินเดือน 20 หยวนเลย” คุณแม่ซูว่าขึ้น

“ถ้าฉันทำให้จิ้นจวินไปทำงานได้ แล้วจะเก็บเงินเดือนไว้เองได้ไหมคะ?” สะใภ้ใหญ่ซูโพล่งออกมาทันทีที่ได้ยินดังนั้น

“เก็บเอาไว้เองอย่างนั้นเหรอ? เธอเก็บไว้ใช้ส่วนตัวได้แค่ 10 หยวน ส่วนที่เหลือต้องเอามาให้ฉัน” คุณแม่ซูกล่าว

แต่ถึงจะยืนกรานเช่นนั้นสะใภ้ใหญ่ซูก็ยังพึงพอใจ!

เมื่อลองคำนวณบัญชีดูแล้ว หากเก็บเงินได้เดือนละ 10 หยวน ครบ 1 ปีก็จะมีถึง 120 หยวน เงิน 120 หยวนเชียวนะ จะมีสักกี่คนในหมู่บ้านที่มีเงินทองมากมายเช่นนี้กัน!

“ตกลงค่ะ คุณแม่ ฉันจะเคี่ยวเข็ญจิ้นจวินให้ได้ ถ้าเขาทำไม่สำเร็จ ฉันจะไม่ยอมรามือกับเขาเด็ดขาดค่ะ!” สะใภ้ใหญ่ซูยืนกรานหนักแน่นก่อนกลับไปด้วยท่าทางมุ่งมั่น

“แม่ครับ แม่พูดอะไรกับพี่สะใภ้เหรอครับ? ทำไมกลับมาก็เถียงกันเรื่องพี่ใหญ่เลยล่ะ? วันนี้เป็นวันปีใหม่ใหญ่นะครับ” ซูจิ้นตั๋งเข้ามาถามด้วยความงงงัน

……………………………………………

ทะลุมิติไปเป็นเศรษฐีนียุค 80 [重生八零致富记]

ทะลุมิติไปเป็นเศรษฐีนียุค 80 [重生八零致富记]

Status: Ongoing
อ่านนิยายเรื่อง ทะลุมิติไปเป็นเศรษฐีนียุค 80 [重生八零致富记]นี่ฉันทำกรรมอะไรมานะ? เด็กสาวที่เลือกเฟ้นมาอย่างดีให้อาสามถึงได้พยายามจะก่อเรื่องกินยาตายเพียงเพราะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ นี่ถ้าช่วยเธอไว้ไม่ทัน แม่สะใภ้บ้านซูจะไม่มาหาเรื่องที่บ้านสกุลจี้ของพวกเราตายเหรอ? อาสามกำลังจะกลับมาถึงอยู่แล้ว หรือว่าเขากลับมาครั้งนี้เพื่อจัดงานศพให้เธอกัน?” คุณแม่จี้ที่อยู่ด้านนอกประตูพูดด้วยความรู้สึกขื่นขม “สะใภ้สามทำไมเธอยังไม่ลุกขึ้นมาอีก? ไม่เห็นเหรอว่าคุณแม่โกรธขนาดไหนแล้ว? แค่เพราะคุณแม่ให้โหวหวาจือกินแผ่นไข่ทอด(1)เธอต้องก่อเรื่องถึงขนาดนี้เลยหรือ? ทุก ๆ เดือนน้องสามก็ส่งเงินมาให้เธอตั้งมากเท่าไหร่แล้ว!” เฝิงฟางฟางตะเบ็งเสียงใส่ประตู

Comment

Options

not work with dark mode
Reset