เนตรเซียนทะลุสมบัติ – ตอนที่ 906 จ่ายค่าเครื่องบินให้พวกคุณ

แอร์โฮสเตสสาวทําอะไรไม่ถูก “ คุณสุภาพบุรุษโปรดอย่าทําให้ฉันลําบากใจ ฉันเป็นแค่คน มาส่งข่าวเท่านั้น”

 

ลัวย่าวหัวยิ้มและพูดว่า “ คุณผู้หญิง คําพูดนี้ควรจะเป็นผมที่เป็นฝ่ายพูดนะคุณเป็นเพียง คนที่มาส่งข่าว จะมาทําให้ผมลําบากใจได้ยังไง ? ”

 

จู่ๆแอร์โฮสเตสสาวก็รู้สึกประหลาดใจ ใบหน้ารูปไข่ที่สวยงามก็เงียบขรึมลง เดิมที่เธอไม่เต็มใจที่จะทํางานนี้ แต่กัปตันบอกกับทุกคนว่า แต่ละคนจะได้รับรางวัลห้าหมื่นถึงหกพันดอลลาร์

 

เธอก็ถึงกับตกตะลึงไปเลย !

 

ห้าหกหมื่นดอลลาร์ ประมาณสามสี่แสนหยวนซึ่งเทียบเท่ากับเงินเดือนสามปีกว่าของเธอ !

 

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกัปตันยังให้สัญญากับเธอว่า ตราบใดที่เธอนํากระเป๋าเดินทางมาได้

 

เขาจะให้เงินหนึ่งแสนดอลลาร์แก่เธอ !

 

แอร์โฮสเตสคนสวยจ้องไปที่ตัวยาวหัว “ เอาล่ะ ในเมื่อคุณไม่ยอมส่งมอบมันมา แต่ให้คนอื่นรอบตัวคุณตกอยู่ในอันตราย ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะไม่บีบบังคับ ”

 

หลังจากนั้นพูดจบ แอร์โฮสเตสสาวก็หันหลังเดินจากไป

 

หยางโปหันไปขยิบตาให้ลัวย่าวหัว ตัวยาวหัวจึงพูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า ” งั้นก็ได้ คุณยังไม่ต้องไป ผมจะส่งมอบให้เดี๋ยวนี้”

 

แอร์โฮสเตนสาวหันกลับมามอง ดูเหมือนจะค่อนข้างสองจิตสองใจ

 

ลัวย่าวหัวเลื่อนกระเป๋าสัมภาระอีกใบลงมา จากนั้นเขาก็เปิดกระเป๋าสัมภาระออกมา ด้านใน มีห่อของถูกห่อไว้เป็นชั้นๆ มีเบาะที่เป็นฟองอากาศถูกวางไว้รอบๆกระเป๋าสัมภาระ และห่อไว้ อย่างแน่นหนา

 

” ผมเดาว่าพวกเขาสองคนนั้นคงทําเพื่อของชิ้นนี้ “ ลัวย่าวหัวชี้ไปที่กระเป๋าสัมภาระ รอยยิ้มบนใบหน้าหุบลงไปทันที

 

“ เกรงว่าพวกเขาคงจะยังไม่รู้ว่านี่คืออะไร นี่คือหัวงูทองสัมฤทธิ์ ย้อนกลับไปเมื่อครั้งกองกํา ลังพันธมิตรแปดชาติได้เผาทําลายพระราชวังฤดูร้อนเก่าและได้ปล้นศีรษะสัตว์ทั้งสิบสองราศีไป ในช่วงหลายปีมานี้ หัวสัตว์ทองสัมฤทธิ์ที่ก่อให้เกิดความปั่นป่วนโกลาหลระหว่างประเทศ อยู่ตรง นี้แล้ว !”

 

ในขณะที่พูดอยู่นั้น ล้วย่าวหัวก็เปิดห่อของออก จึงเผยให้เห็นหัวงูทองสัมฤทธิ์ที่อยู่ด้านใน

 

ลัวย่าวหัวกอดหัวงูทองสัมฤทธิ์ไว้ “ นี่คือหัวงูทองสัมฤทธิ์ นี่เป็นสมบัติของชาติของคนจีนเรา

 

ซึ่งเป็นสมบัติของชาติที่ถูกปล้นไปในช่วงพันธมิตรแปดชาติเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อน วันนี้พวกเรา น้ำมันกลับมาแล้ว พวกเราหวังว่าในระหว่างทางที่ประเทศจีนค่อยๆพัฒนาขึ้นจะสามารถแสดง ศักยภาพของตัวเองได้ !”

 

“ แต่ตอนนี้สมบัติของชาติชิ้นนี้กําลังตกเป็นเป้าของคนอื่น เพราะตามราคาประมูลก่อนหน้านี้ ที่ฝรั่งเศส มูลค่าของหัวงูทองสัมฤทธิ์มีมากกว่า 100 ล้านหยวน ! มีอาชญากรบางคนกําลังจับตาดู สมบัติของชาติชิ้นนี้อยู่ พวกเขาต้องการที่จะแย่งชิงมันไป ผมเป็นคนหนึ่งที่ไม่ยินยอม ! “

 

หยางโปยืนอยู่ข้างลัวย่าวหัว ปรบมืออย่างดัง และทุกคนต่างก็ปรบมือตามอย่างกระตือรือร้น

 

นี่เป็นการวางกลยุทธ์ที่พวกเขาเพิ่งพูดคุยกันเมื่อสักครู่ ลัวย่าวหัวมีวาทศิลป์ในการพูดที่ดี

 

และยังปลุกปั้นเก่งมากอีกด้วย

 

“ สมบัติของชาติจะต้องถูกนํากลับไปอย่างปลอดภัย !”

 

“ ในเมื่อนี่คือหัวงูทองสัมฤทธิ์ พวกเราต้องนํากลับไปให้ได้อย่างแน่นอน !”

 

” ใช่ พวกเราจัดตั้งทีมขึ้นเพื่อปกป้องสมบัติของชาติเป็นการเฉพาะดีกว่า ! “

 

” ผมเข้าร่วมด้วย ! ”

 

“ ผมก็ขอเข้าร่วมด้วย !”

 

สถานการณ์เช่นนี้เป็นสิ่งที่หยางโปและลัวยาวหัว ไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะเกิดขึ้น เดิม ที่พวกเขาคิดว่า ถ้าสถานการณ์ปกติทุกคนคงจะสนใจเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก และคงจะมาเป็นพยานให้พวกเขาได้ วิธีนี้ถ้าแอร์โฮสเตสสาวจะนํากระเป๋าเดินทางไปพวกเขาก็คงจะมีเหตุผลที่ปลุก ปั่นกระแสขึ้นมาได้ !

 

มีหรือจะคิดว่าคนจีนที่อยู่ในที่เกิดเหตุจะกระตือรือร้นมากถึงเพียงนี้ เมื่อได้ยิน ว่าพวกเขากําลังนําสมบัติของชาติกลับจีน พวกเขาถึงกับจะเข้าร่วมปกป้อง และถึงกับที่จะจัดตั้งก ลุ่มขึ้นมาปกป้องเลยที่เดียว !

หยางโปรู้สึกตื้นตันใจมากในเวลาเดียวกันก็ละอายใจต่อแผนการของพวกเขาที่ไม่สามารถดํา เนินการให้เป็นจริงได้

 

ลัวย่าวหัวตอบสนองโดยเร็ว เขาหันไปมองแอร์โฮสเตส “ คุณอยากจะไปรายงานหน่อยไหม ?

 

แอร์โฮสเตสจนปัญญาเธอจึงทําได้เพียงหันหลังกลับไปและกําลังจะกลับไปรายงาน แต่ไม่รู้ เมื่อไรที่กัปตันมายืนอยู่นอกกลุ่มฝูงชนแล้ว

 

กัปตันเป็นชายหนุ่มวัยสามสิบกว่า เขาเดินออกมาด้วยสีหน้ามั่นใจในตัวเอง “ เรื่องที่ทุกท่าน พูดถึงเมื่อสักครู่ ผมได้ยินหมดแล้ว ทุกคนต่างก็มีความรักชาติกันมาก พวกเราลูกเรือของสายการ บินก็เป็นคนจีนเหมือนกัน พวกเราก็เป็นคนจีนที่รักบ้านเกิดเมืองนอนมากเช่นกัน ดังนั้นพวกเราจึงขอร้องให้สุภาพบุรุษท่านนี้ส่งมอบุกระเป๋าเดินทางให้ เพราะพวกเรามีประสบการณ์ที่ครบครัน สามารถที่จะปกป้องสมบัติของชาตินี้ไว้ได้ ! “

 

กัปตันดูเป็นคนเข้มงวดกวดขันแต่จริงๆแล้วกลับรู้สึกหวาดกลัวอยู่ไม่น้อยเพราะเขาไม่แน่ใจที่

 

ลัวยาวหัวพูดมาทั้งหมดว่าเป็นความจริงหรือเท็จ ถ้ามันเป็นสมบัติของชาติจริงๆเขาคงไม่เพียงตกงาน แต่อาจถูกตัดสินโทษจําคุกอีกซะด้วยซ้ํา !

 

ผู้โดยสารรอบข้างมองหน้ากัน เวลานั้นไม่รู้ว่าจะเชื่อใครคนไหนดี

 

หยางโปยืนขึ้น “ ในเมื่อทุกคนต่างก็พยายามปกป้องสมบัติของชาติ ถ้าอย่างนั้นก็มาร่วมมือ กันเถอะ ! ลูกเรือทั้งหมดบนเครื่องบินมีกี่คน และคนฝั่งทางของเรามีกี่คน ทุกคนร่วมกันปกป้องสมบัติของชาติด้วยกันแบบนี้ตกลงไหม ? ”

 

กัปตันเหลือบมองมาทางหยางโปอย่างมีความหมายลึกซึ้ง “ ตอนนี้ดูเหมือนว่า พวกเราไม่สามารถระบุจํานวนอาชญากรได้ ดังนั้นก็เป็นเรื่องปกติที่จะไม่มีทางแยกแยะตัวตนของทุกคนออกได้

 

หยางโปหัวเราะออกมาและชี้ไปที่ ลัวย่าวหัว “ พวกเราอยู่ด้วยกัน ผมคิดว่าบนเครื่อง บินจะต้องมีตํารวจและแพทย์ที่สามารถพิสูจน์ตัวตนได้ และมีหน้าที่การงานที่เป็นหลักแหล่ง ที่คว รค่าแก่การไว้เนื้อเชื่อใจได้ ! ”

 

กัปตันถึงกับตะลึงนิ่งอึ้งไปทันที เขายังคงส่ายหน้า “ มีงานที่มั่นคงเป็นหลักแหล่ง ก็ไม่แน่ ว่าจะเป็นคนดีได้ ! ”

 

หลายคนในที่เกิดเหตุต่างชายตามองมา ทุกคนจ้องมองไปที่กัปตันตาเขม็งบรรยากาศใน ที่เกิดเหตุตึงเครียดขึ้นมาทันที !

 

“ ผมเป็นตํารวจนี้คือใบรับรองการบังคับใช้กฎหมายของผม ที่สามารถพิสูจน์ได้ ! ผมคิดว่าผมสามารถแบกรับความรับผิดชอบดังกล่าวได้ !”

 

” ฉันทํางานใน Lenovo กําลังกลับมาจากการเดินทางไปทํางานนอกสถานที่ที่สหรัฐอเมริกา นี้คือใบอนุญาตทํางานของผม ผมก็เป็นพยานให้ได้เช่นกัน ! ”

 

“ฉันเป็นศัลยแพทย์กระดูกที่โรงพยาบาล อันดับสี่ของติ่งจิง…”

 

หลายคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุลุกขึ้น พวกเขายืนขึ้นประกาศสถานะตัวเองและขอปกป้องสมบัติ ของชาติด้วยกัน !

 

กัปตันถึงกับตกตะลึงเขาไม่คาดคิดมาก่อนว่า แค่เขาหลุดปากพูดออกไปแค่คําเดียวจะเกิด เรื่องแบบนี้ขึ้น ! ทุกคนในที่เกิดเหตุมีความกระตือรือร้น และหลายคนต่างก็ต้องการที่จะปกป้อง สมบัติของชาติด้วยกัน !

 

แอร์โฮสเตสรีบเอ่ยปากพูดทันที ” ทุกคนไม่ต้องใจร้อนไป ไม่ต้องใจร้อน กัปตันของเราไม่ได้ มีความหมายอื่นแอบแฝง เขาแค่ต้องการปกป้องสมบัติของชาติเหล่านี้ให้ดีก็เท่านั้น ! “

 

“ ถ้าอย่างนั้นคุณว่ามาสิ พวกเรามีคุณสมบัติที่จะปกป้องหัวงูทองสัมฤทธิ์ได้หรือเปล่า ? ” 

 

” ใช่ คนอย่างพวกเรามีคุณสมบัติพอไหม ?”

 

ลัวย่าวหัวชําเลืองมองหน้ากัปตัน ” ผมว่านะพวกเขาต้องร่วมมือกับโจรปล้นจี้พวกนั้นแน่ๆ

 

ตอนนี้ผมอยากดูจริงๆ ว่าพวกโจรที่ปล้นจี้พวกนั้นกําลังทําอะไรอยู่ ?”

 

“ มันก็ไม่แน่นะ ! ” หยางโปพูดคล้อยตามไปคําหนึ่ง

 

สีหน้าของกัปตันถอดสีไปเล็กน้อยและพูดด้วยความโกรธ” พวกคุณกําลังพูดถึงเรื่องไร้สาระอะไรกัน ? พวกเราจะร่วมมือกับพวกโจรได้ยังไง ?

 

พอพูดจบ กัปตันก็หันไปขยิบตาส่งซิกให้แอร์โฮสเตส

 

แอร์โฮสเตสรู้ในทันที เธอค่อยๆเดินกลับไปที่ห้องโดยสารด้านหน้าอย่างช้าๆ

 

แต่หยางโปกลับขมวดคิ้วขึ้น เขารู้สึกว่าบางอย่างมีปัญหา รู้สึกว่าปฏิกิริยาตอบ สนองของกัปตันดูแปลกไปหน่อย เขาไม่เพียงมองไปที่กัปตัน “ อ้อ ในเมื่อไม่ได้ร่วมมือกัน ถ้าอย่า งนั้นพวกเราก็เลือกคนมาสักสองสามคน และพวกเราก็ไปดูที่ห้องโดยสารด้านหน้าด้วยกัน และ ถือโอกาสนําหัวงูทองสัมฤทธิ์ไปส่งด้วย จากนั้นพวกเราก็ค่อยคุ้มกันอยู่ที่นั่นด้วย !”

 

” มีลูกเรือจํานวนมากอยู่ในห้องโดยสารด้านหน้า ผมไม่สะดวกที่จะให้เข้าไป

 

จะว่าไปแล้ว พวกคุณเป็นลูกค้า พวกเราต้องให้บริการพวกคุณ !” กัปตันอธิบาย

 

หยางโปส่ายหน้า ” ไม่ไม่เป็นไร แอร์โฮสเตสสามารถนั่งตรงนี้ได้ พวกเราไปอยู่ที่ห้องโดยสารด้านหน้าก็ได้แล้ว !”

 

” ถ้าหากห้องโดยสารด้านหน้าเกิดชํารุดเสียหายขึ้นมา พวกคุณจะชดใช้ไหม ? “  กัปตันพูดอย่างหมดความอดทน

 

หยางโปโบกมือ “ ไม่เป็นไร ผมจะชดใช้เครื่องบินให้คุณลําหนึ่ง !”

 

เนตรเซียนทะลุสมบัติ

เนตรเซียนทะลุสมบัติ

เป็นเพราะพ่อที่ป่วยหนัก อีกทั้งค่ารักษาพยาบาลจำนวนมหาศาล จึงทำให้หยางโปเด็กฝึกงานของร้านขายวัตถุโบราณต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่กดดัน เป็นเพราะจิตใจที่มีเมตตาของเขาจึงทำให้เขาได้รับหินแก้วโดยบังเอิญ จนทำให้ดวงตาของเขาสามารถประเมินสมบัติอันล้ำค่าได้ มาลุ้นกันว่าเขาจะสามารถตรวจสอบสมบัติเหล่านั้นและล้มล้างชะตากรรมได้อย่างไร…….

Comment

Options

not work with dark mode
Reset