Apocalypse Meltdown โลกาวินาศล่มสลาย – ตอนที่ 593 หลังจากสิบวินาที

“ถ้าครั้งนี้มันยังไร้สาระอีก ฉันจะฆ่ามัน!” จางโบฮั่นที่กำลังอารมณ์เดือดอยู่พูดอย่างขุ่นเคือง

 

“อย่าพึ่งหุนหันพลันแล่น เราอย่าลดการป้องกันของเราลง หลูปิงเซ่อเป็นพรสวรรค์ที่ถึงแม้อาจจะไม่ได้เก่งกาจมาก แต่เขาก็ได้ใจหลายคน!”

 

“ถ้างั้นฉันจะฆ่ามัน!” จางโบฮั่นจ้องตาเขม็ง

 

“เดี๋ยว เรามาดูกันก่อนว่ามันเขียนอะไรมา” เสี่ยวเคินรอให้หนูโยนลูกบอลกระดาษในปากมันลงมา แต่หลังจากรออยู่พักหนึ่ง เจ้าหนูก็ยังเอาแต่แกว่งกรงเล็บมันไปมา และไม่ยอมขยับเคลื่อนที่เลย

 

แม้แต่เสี่ยวเคินก็ยังเกือบจะหมดความอดทน จนแทบจะปีนขึ้นไปคว้าตัวหนูลงมาเองด้วยซ้ำ

 

พ้ะ!

 

ลูกบอลกระดาษในปากของหนูในที่สุดก็ตกลงมา และเป็นเพราะมันใช้เวลานานเกินไป ลูกบอลกระดาษจึงเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายที่น่าขยะแขยงของหนู

 

เสี่ยวเคินต้องอดกลั้นความรังเกียจที่มีลงไปและพยายามคลี่กระดาษเปิดออก ทันทีที่เห็นข้อความข้างในเสี่ยวเคินก็เบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้เห็น “เฮ้ย?”

 

“มีอะไร?” จางโบฮั่นเข้ามาถามทันทีด้วยความสงสัย

 

“มันเขียนไว้ว่า หลังจากนี้อีกสิบวินาที รีบวิ่งออกมาที่ถนนทางตะวันตกของพื้นที่ผู้ลี้ภัย!” เสี่ยวเคินมีท่าทีสับสน

 

“ไม่กี่วินาทีหลังจากนี้?” จางโบฮั่นถามอย่างไม่ทันตั้งตัว

 

และทันทีที่เธอพูดจบ—-

 

“ปังงงงง ~”

 

ทันใดนั้นมันก็มีเสียงดังบางอย่างมาจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงเตะต่อยที่ดังก้อง

 

“นี่มันบ้าอะไร! บอกให้พวกมันหยุดเดี๋ยวนี้!”

 

“เข้ามาได้ยังไง ออกไป!”

 

“ทำไงต่อดี!”

 

ในขณะเดียวกัน เหล่าเจ้าหน้าที่ระดับสูงที่ทำหน้าที่ป้องกันอยู่ด้านนอกที่พักของทีมกุ้งเสือดำก็กำลังแตกตื่นและตกใจอย่างมาก จนโวยวายกันไม่หยุด

 

“หยุด! นี้ไม่ใช่ที่ที่พวกแกจะมาทำเละเทะได้!”

 

“ห้ามมาก่อความวุ่นวายตรงนี้ พวกแกมาจากส่วนไหนของเขตผู้ลี้ภัย? พวกแกไม่รู้หรือไงว่าบริเวณนี้ไม่อนุญาตให้คนที่ไม่ใช่ทหารเข้ามา?”

 

“เดี๋ยวก่อน พวกมันดูเหมือนจะเป็นพวกที่หน้าประตูเมื่อวานที่มันเข้ามาในค่ายเราได้ แต่เราหาตัวไม่เจอกัน!”

 

“อะไรน่ะ? จับพวกมันไว้!”

 

ทันใดนั้น มันก็มีกลุ่มเจ้าหน้าที่วิ่งกรูกันออกมา ทำให้กลุ่มผู้ลี้ภัยที่กำลังสร้างจลาจลอยู่วิ่งหนีไปอีกทางทันที ส่วนกลุ่มเจ้าหน้าที่ก็วิ่งไล่ตามไปจนไม่เหลือเจ้าหน้าที่สักคนเฝ้าหน้าห้องเอาไว้

 

“ไปกันเถอะ” เสี่ยวเคินเปิดประตูออกมาดูคนแรก “เราต้องเชื่อใจทีมความลับของพระเจ้า”

 

“ความสามารถในการสร้างความโกลาหลของพวกเขานั้นไม่ธรรมดา!”

 

“อย่าพึ่งถอนหายใจ รีบไปหาทีมความลับของพระเจ้ากันเถอะ!”

 

ด้วยความช่วยเหลือของทีมความลับของพระเจ้า ทำให้ทีมกุ้งเสือดำสามารถหลบหนีออกไปจากการกักขังที่แสร้งทำเป็นบริการดูแลจากค่ายเจียนอี๋ และเมื่อเหล่าเจ้าหน้าที่ไม่สามารถไล่ตามทีมความลับของพระเจ้าได้ทัน ในตอนนั้นเองจู่ๆพวกเขาก็นึกขึ้นได้ว่าพวกเขาวิ่งมาไกลจากที่เดิมพอสมควร และตอนนี้ไม่มีใครเฝ้าห้องนั้นไว้เลย

 

ส่วนทีมนักฆ่าขนนกที่อยู่ห่างออกไปไม่เท่าเท่าไหร่ ซึ่งทีมของพวกนักฆ่าขนนกนั้นมนุษย์สายพันธุ์ใหม่ที่มีระยะต่ำที่สุดคือระยะ 3 จึงทำให้พวกเขาทุกคนสามารถรับรู้ถึงสถานการณ์ภายนอกได้จากสัมผัสที่มีกันหมดทั้งทีม

 

“เฮ้ ไม่มีใครมาช่วยเราบ้างเหรอ?” หลี่บี๋เฟิงจ้องมองผ่านทางหน้าต่าง เขามองไปที่ภาพของทีมกุ้งเสือดำที่กำลังหลบหนีอยู่

 

“ยังต้องการให้คนช่วยอีกเหรอไง? แค่พวกเจ้าหน้าที่ข้างนอกนั่นไม่อยู่ก็ดีพอแล้ว!”

 

“มันก็ใช่ แต่นี่มันเป็นเรื่องที่ดี ความสัมพันธ์ของทีมความลับของพระเจ้าและกุ้งเสือดำนี่สุดยอดจริงๆ”

 

“ถ้าอยากจะออกไป งั้นก็ออกไปกัน!” หลี่บี๋เฟิงแกว่งท่อนแขนที่บึกบันและแข็งแรงของเขาอย่างตื่นเต้น “อยู่ในรังนี้มันไม่ค่อยสบายเท่าไหร่เลย”

 

“ปัก!”

 

ซูเฟิงตบเข้าที่หัวของหลี่บี๋เฟิง “จำที่หัวหน้าบอกได้มั้ย? นายช่วยใช้สมองก่อนจะลงมือทำอะไรหน่อยได้มั้ย? หัวหน้าพาทีมความลับของพระเจ้าและกุ้งเสือดำเพื่อทำภารกิจสร้างความวุ่นวาย แต่ให้ทีมนักฆ่าขนนกของพวกเรารออยู่ที่นี้ คิดว่าทำไม?”

 

“ใช่ ทำไม? มันไม่ยุติธรรมเลย ฉันไม่พอใจ” หลี่บี๋เฟิงแสดงอารมณ์ไม่พอใจออกมา

 

“ปัก!”

เสียงตบเข้าที่หัวของหลี่บี๋เฟิงอีกครั้ง ซูเฟิงแทบหมดคำพูดกับหลี่บี๋เฟิง “หัวหน้าให้เราอยู่ที่นี้ นายคิดจริงๆเหรอว่าหัวหน้าไม่มีแผน?”

 

“โอ้ะ? ฉันเข้าใจแล้ว” แววตาของหลี่บี๋เฟิงเป็นประกาย “พวกเราอยู่ในเขตของกองทัพ และหลูอี๋ก็อยู่ที่นี้เหมือนกัน หัวหน้าต้องการให้เราขโมยตราตำแหน่งได้อย่างสะดวกและรวดเร็วที่สุด หัวหน้ากำลังยื่นโอกาสดีๆให้เรา เพื่อให้เราได้ชัยชนะอีกครั้งในการฝึกครั้งนี้!”

 

“ฉันล่ะอิจฉาจริงๆ” ซูเฟิงแทบอยากจะร้องไห้กับความคิดของหลี่บี๋เฟิง

 

แต่หลังจากได้เห็นสีหน้าและแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนของทุกคน เขาในฐานะกัปตันของทีมจึงต้องใช้ความสามารถที่มีพยายามอธิบายแก่สมาชิกในทีม “มีด้วยเหรอที่ทีมไหนที่หัวหน้าชูฮันให้การปฏิบัติเป็นพิเศษ? ทุกอย่างมันยุติธรรมหมด ที่จริงฉันคิดว่าตราบใดที่เรายังไม่รีบร้อนออกไปจากห้องนี้ก่อนเวลาอันควร เราอาจจะเป็นคนที่ทำภารกิจล้มเหลวขึ้นมาเอง”

 

“อ่า…” ครั้งนี้ทุกคนยิ่งสับสนกว่าเดิม พวกเขารู้สึกว่ามันมีข้อมูลมากเกินกว่าหัวสมองของพวกเขาจะรับได้

 

“พวกนายใจร้อนกันเกินไป ถึงแม้ทีมนักฆ่าขนนกของเราจะเป็นทีมที่แข็งแกร่งที่สุดจากทั้งสามทีม แต่ก็ต้องยอมรับว่าในด้านอื่นๆเราก็ยังอ่อนแอ แม้แต่ในด้านการครอบคลุมของการทำภารกิจ เรายังเป็นรองทีมกุ้งเสือดำและความลับของพระเจ้าอยู่” ซูเฟิงนิ่วหน้าและพูดต่อ “ภารกิจครั้งนี้คือการขโมยตราตำแหน่งหลังจากสร้างความโกลาหล มันเห็นได้ชัดเลยว่าท่านหัวหน้าชูฮันต้องการใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้เพื่อฝึกฝนทีมกุ้งเสือดำและความลับของพระเจ้าในด้านความสามารถอื่นๆ แต่สำหรับทีมนักฆ่าขนนกของเราที่มีความสามารถในการต่อสู้สูงสุด สิ่งที่จำเป็นสำหรับพวกเราคือการฝึกความอดทน”

 

“ก็จริง” หลี่บี๋เฟิงมองหน้าซูเฟิงและพยักหน้า “ใช่ พวกเราเป็นพวกหุนหันพลันแล่น เวลาที่เราเห็นศัตรู เราจะพุ่งเข้าใส่ทันที เราใจร้อนกันเกินไป”

 

“ทุกคนควรมีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งของความสำคัญของการอดทนหลังจากผ่านสงครามกลางภูเขามาแล้ว” ซูเฟิงพูดต่อ “ถ้าพวกเราคนใดคนหนึ่งได้รับตำแหน่งบัญชาการการรบขึ้นมา ฉันคาดว่าทางเลือกของพวกเราคงเป็นพุ่งเข้าชนโจมตีทันที และจะนำพาทุกคนไปตายกันหมดแน่?”

 

ทั้ง 20 คนพยักหน้าตามครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างยอมรับ มันมีความกลัวเล็กน้อยในแววตาของทุกคน

 

“แต่หัวหน้าชูฮันจะไม่ทำแบบนั้น ไม่ว่ามันจะมีฝูงซอมบี้เป็นหมื่นๆตัวปรากฏขึ้นหรือกลุ่มลูกผสม 300 ตัว ขณะที่อยู่ในสถานการณ์ฉุกเฉินและเร่งด่วน หัวหน้าก็ยังคงอยู่ในระเบียบ หัวหน้าสามารถคิดแผนการต่อสู้และกลยุทธ์ขึ้นมาได้ในเวลารวดเร็ว แม้แต่ในช่วงนาทีสุดท้ายขณะรอให้ทีมหลอกล่อกลับมา หัวหน้าเป็นคนที่กังวลมากที่สุดกว่าใคร แต่เขายังคงอดทนและนิ่งไว้” ซูเฟิงพูดด้วยความเคารพอย่างสูง “ในพวกเรามีใครทำแบบนี้ได้บ้าง? ความยิ่งใหญ่ของท่านหัวหน้า การเรียนรู้ที่ท่านมอบให้แก่ทีมนักฆ่าขนนกของเรา เราจะต้องทำให้มันคุ้มค่าที่สุด นั่นก็คือการรอจังหวะ”

 

ซูเฟิงยิ้มมุมปาก “รอ บางครั้งการรอก็ไม่ใช่การเสียเวลาเปล่า แต่เป็นการรอเพื่อจังหวะที่ดีที่สุด”

 

Apocalypse Meltdown

Apocalypse Meltdown

มันเป็นโลกที่ซอมบี้และมนุษย์อาศัยอยู่ด้วยความสิ้นหวัง สนามแม่เหล็กของโลกเกิดการเปลี่ยนแปลงและทุกอย่างได้ย้อนกลับมายังจุดเริ่มต้น วันหนึ่ง วีรบุรุษของพวกเรา…ชูฮัน ได้เดินทางย้อนเวลากลับมาสิบปีก่อนโดยไม่รู้ตัว เขาได้ย้อนกลับมาก่อนจุดจบของโลกจะเริ่มต้นขึ้น (โลกาวินาศ) เขาถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเสียงดังในหอพักในมหาวิทยาลัยหมิงชิว ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักได้ว่าเขาได้กลับชาติมาเกิดใหม่ ชูฮันต่อสู้กับเหล่าซอมบี้นับสิบๆตัวก่อนจะมุ่งหน้าไปที่ลานจอดรถเพื่อขโมยรถยนต์เมอร์ซิเดซ-เบนซ์G55ออกมา เขาตัดสินใจที่จะตามหาพ่อแม่และพี่น้องของเขาด้วยG55คันนี้ ซึ่งนี้เป็นสิ่งที่เขาเสียใจที่ไม่ได้ทำในชาติที่แล้ว ระหว่างทางชูฮันได้พบปะกับคนกลุ่มหนึ่งที่ปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่ง ซึ่งหนึ่งในนั้นมีคนที่ติดอันดับ 20 ของโลกาวินาศรวมอยู่ด้วย…เฉินช่าวเย่ พวกเขาพบกับซอมบี้จำนวนมากระหว่างทางบนทางหลวง ซึ่งชูฮันได้ใช้รถ G55 พุ่งชนเหล่าซอมบี้จนเละ และในตอนนั้นเอง ชูฮันถึงตระหนักได้ว่าทั้งหมดนี้คือระบบล่มสลาย และเขาสามารถได้คะแนนจากการฆ่าซอมบี้ทั้งหลาย ซึ่งเขาสามารถเอาคะแนนพวกนี้ไปแลกเปลี่ยนเป็นความสามารถพิเศษอะไรก็ได้ และในตอนนั้นเอง การเดินทางของชูฮันก็ได้เริ่มต้นขึ้นไปพร้อมๆกับระบบล่มสลาย นี่เป็นเรื่องราวของระบบล่มสลาย โดยมีเขา…ชูฮัน เป็นคนดำเนินเรื่องราว

Comment

Options

not work with dark mode
Reset