เธอไม่เชื่อว่า เจิ้งเหม่ยหลิงจะใจดีพอ ที่จะช่วยฉินซีเปิดตลาดในเมืองโจวเฉิง และพาเธอไปที่งานนิทรรศการโบราณวัตถุ
“เสี่ยวยี เธอวางใจได้แล้ว แม้ว่าพวกเราตระกูลเจิ้งไม่ได้เป็นตระกูลที่มีเงินและอิทธิพล แต่ฉันก็มีเพื่อนที่เป็นมหาเศรษฐี ฉันสามารถปกป้องพี่ได้”เจิ้งเหม่ยหลิงพูดด้วยรอยยิ้ม
ฉินซีดึงมือของฉินยีไว้ และพูดด้วยใบหน้าที่จริงจัง: “เสี่ยวยี เธอน่าจะรู้ดีว่า ซานเหอกรุ๊ปสำหรับพี่แล้ว มีความหมายอะไร พี่ต้องการทำให้ซานเหอกรุ๊ปยิ่งใหญ่มากขึ้น นี่เป็นโอกาสของพี่!”
เมื่อมองดูท่าทางที่จริงจังของฉินซี ฉินยีก็ไม่อาจฝืนทนที่จะห้ามอีก และถอนหายใจแล้วพูดว่า: “ก็ได้ งั้นพี่ก็ไปเถอะ ฉันจะช่วยพี่ดูเสี้ยวเสี้ยวเอง”
“ขอบคุณนะ เสี่ยวยี!”ฉินซีดูซาบซึ้ง
หลังจากที่เจิ้งเหม่ยหลิงแน่ใจว่าฉินซีสามารถไปได้ ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ก็แทบรอไม่ไหวที่จะดึงฉินซีออกไป: “พี่ พวกเรารีบไปกันเถอะ! เดี๋ยวไม่ทันเวลา!”
ในระหว่างทาง เจิ้งเหม่ยหลิงแอบส่งข้อความออกไป มีเพียงสองคำเรียบง่าย: “เรียบร้อย!”
ขณะที่ฉินซีเพิ่งออกจากตระกูลโจว ฉินยีก็โทรหาหยางเฉิน: “พี่เขย พี่ถูกเจิ้งเหม่ยหลิงพาออกไปแล้ว บอกว่าจะไปร่วมงานนิทรรศการโบราณวัตถุ อยู่ที่พิพิธภัณฑ์โจวเฉิง”
“โอเค ฉันจะไปหาเธอเดี๋ยวนี้!”
หยางเฉินพูดโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ในอีกด้านหนึ่ง เจิ้งเหม่ยหลิงพาฉินซีมาถึงที่พิพิธภัณฑ์โจวเฉิงแล้ว
“เหม่ยหลิง เธอมาถึงแล้วเหรอ!”
สองสาวเพิ่งจะลงรถ ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น
“พี่เหา ให้พวกพี่รอนานแล้ว!”เจิ้งเหม่ยหลิงพูดอย่างยิ้มกริ่ม
ตอนที่ฉินซีเห็นเฉินอิงเหา สีหน้าดูไม่ดีมาก และพูดอย่างไม่พอใจ: “เหม่ยหลิง เธอบอกว่า มีเพียงพวกเราสองคนไม่ใช่เหรอ?”
“พี่ ฉันก็ไม่รู้ว่าพี่เหาจะมานะ พี่อย่าคิดมากขนาดนั้น พี่เหาอยู่ ดีกว่าไม่ใช่เหรอ?”
เจิ้งเหม่ยหลิงกังวลว่าฉินซีจะจากไป รีบดึงมือของฉินซีอย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า: “ตระกูลเฉินเป็นหนึ่งในสองตระกูลชั้นนำ พี่เหารู้จักกับผู้คนมากมาย เขาแค่แนะนำคนใหญ่คนโตให้กับพี่ไม่กี่คน ซานเหอกรุ๊ปอยากจะเปิดตลาดในเมืองโจวเฉิง ก็ง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือไม่ใช่เหรอ?”
เมื่อฉินซีเห็นเฉินอิงเหาก็อยู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
แต่มาก็มาแล้ว ถ้าหากจากไปแบบนี้ ผลกระทบก็ไม่ดี
นอกจากนี้ ตัวเองมา เพื่อรู้จักกับผู้ประกอบการบางคนในเมืองโจวเฉิง เฉินอิงเหาอยู่หรือไม่อยู่ ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตัวเอง
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ฉินซีกลับสามารถยอมรับความจริงที่ว่า เฉินอิงเหาอยู่ได้
“เสี่ยวซี ฉันรู้สึกว่า ความเป็นปรปักษ์ที่เธอมีต่อฉันค่อนข้างใหญ่มากนะ? ฉันน่าจะไม่เคยทำให้เธอขุ่นเคืองใจนะ?”
ทันใดนั้นเฉินอิงเหาเอ่ยปากพูด บนใบหน้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเล็กน้อย ซึ่งดูเหมือนจะเป็นสุภาพบุรุษมาก
ฉินซีมองไปที่เขาอย่างราบเรียบแวบหนึ่ง: “ฉันไม่ได้สนิทกับคุณ รอบกวนคุณเรียกชื่อจริงของฉันด้วย เรียกชื่อเสี่ยวซีนี้ ไม่ใช่ว่าใครก็สามารถเรียกได้!”
ในใจของเฉินอิงเหาแอบโกรธเล็กน้อย เขาเป็นทายาทอย่างสง่าผ่าเผยในอนาคตของมหาเศรษฐีเมืองโจวเฉิง อยากได้ผู้หญิงแบบไหนไม่มีเหรอ?
ตอนนี้กลับถูกผู้หญิงที่แต่งงาน ไม่ชอบถึงขนาดนี้
แม้ว่าในใจจะไม่พอใจ แต่บนใบหน้าของเขากลับไม่ได้แสดงออกมาแม้แต่น้อย
เมื่อเจิ้งเหม่ยหลิงเห็นเช่นนี้ รีบพูดว่า: “พี่ ฉันจะบอกความจริงกับพี่ อันที่จริงบัตรเชิญของพวกเรา พี่เหาเป็นคนให้มา จะว่าไป พวกเราควรขอบคุณเขา”
สีหน้าของฉินซีเปลี่ยนไปเล็กน้อย บนใบหน้ามาพร้อมกับความลังเลเล็กน้อย กำลังพิจารณาว่าจะคืนบัตรเชิญกลับไปหรือไม่ ทันใดนั้นเสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นอยู่ที่ข้างหลังของเธอ: “ภรรยา!”
เมื่อเห็นหยางเฉินเดินเข้ามา ในใจของเธอค่อนข้างสับสน มีความรู้สึกเหมือนถูกพบเข้าว่า ตัวเองแอบมาเจอผู้ชายคนอื่นลับหลังหยางเฉิน
เธอไม่โง่ ย่อมสามารถมองออกว่าเจิ้งเหม่ยหลิงพยายามที่จะจับคู่เธอกับเฉินอิงเหา แม้ว่าเธอจะไม่รู้สึกละอายใจ แต่ในที่สุดยังถูกหยางเฉินบังเอิญเจอ
“สามี!”
ในเสียงของฉินซีมาพร้อมกับความรู้สึกผิดเล็กน้อย
เธอกำลังจะอธิบาย เจิ้งเหม่ยหลิงที่ข้างกายก็ถามว่า: “พี่ เขามาได้อย่างไร? พี่เรียกเขามาเหรอ?”
“เสี่ยวซีเป็นภรรยาของฉัน ต่อให้เธอเรียกฉันมา มีปัญหาอะไรมิทราบ? จะว่าไป เธอแค่คนนอก ยุ่งมากเกินไปหรือเปล่า?”
ฉินซียังไม่ได้พูด หยางเฉินก็เอ่ยปากพูด ถ้าหากไม่ใช่เห็นแก่หน้าของฉินซี เขาตบหน้าผู้หญิงคนนี้ไปฉาดใหญ่แล้ว
“แกหุบปากซะ! แค่เศษสวะ ยังไม่มีสิทธิ์มาพูดกับแก”
เจิ้งเหม่ยหลิงตวาดหยางเฉิน แล้วพูดกับฉินซีว่า: “พี่ พี่รู้มั้ย เพื่อที่จะได้บัตรเชิญหนึ่งใบ พี่เหาต้องทุ่มเทเสียสละมากเท่าไหร่? พี่กลับเรียกเศษสวะคนนี้มา นี่ก็ก่อกวนไม่ใช่เหรอ?”
“พี่รู้มั้ยว่าวันนี้ใครเป็นผู้จัดงานนิทรรศการโบราณวัตถุนี้? นั่นคือบริษัทโบราณวัตถุจี๋เหม่ย ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากตระกูลหานมหาเศรษฐีชั้นนำของเมืองเอก แต่ใครก็ตามที่สามารถมาที่นี่ได้ ต้องเป็นสังคมชั้นสูง พี่ให้เขาที่เป็นเศษสวะมาที่นี่ ทำให้พี่ขายหน้าไม่ใช่เหรอ?”
“หุบปากซะ!”
คำพูดนั้นของเจิ้งเหม่ยหลิง ทำให้ฉินซีฟังดูรุนแรง เธอตวาด พูดด้วยความโกรธ: “ไม่ว่ายังไงก็ตาม เขาก็เป็นพี่เขยของเธอ ในเมื่อเธอไม่ชอบเขาขนาดนั้น งั้นก็ช่างเถอะ”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว งานแสดงนิทรรศการโบราณวัตถุนี้ พวกเราก็ไม่ไปแล้ว!”
หลังจากที่พูดจบ เธอหันกลับไปกอดแขนของหยางเฉินไว้ พูดอย่างอ่อนโยนว่า: “สามี พวกเราไปกันเถอะ!”
ท่าทีของฉินซี ทำให้ในใจของหยางเฉินมีกระแสอบอุ่นไหลผ่าน
ทำไมฉินซีถึงได้มาที่นี่ เขาเดาเหตุผลได้แล้ว
สำหรับฉินซีแล้ว ซานเหอกรุ๊ปมีความสำคัญมากแค่ไหน หยางเฉินรู้ดีเป็นอย่างมาก
ตอนนี้ เพื่อที่จะปกป้องตัวเอง ฉินซีถึงกับละทิ้งโอกาส ในการเข้าร่วมนิทรรศการโบราณวัตถุเพื่อแลกเปลี่ยนทำความรู้จักกับผู้ประกอบการ
เจิ้งเหม่ยหลิงดูเฉื่อยชา ในความทรงจำของเธอ ฉินซีมีเพียงเกลียดหยางเฉินเข้ากระดูกดำ แต่ท่าทีวันนี้ของฉินซี จะอธิบายว่าอย่างไร?
“พี่ พี่อย่าโกรธนะ! จากนี้ไปฉันจะไม่โวยวายใส่เขาแล้ว ยังไม่ได้เหรอ? นี่เป็นโอกาสรวมตัวของผู้ประกอบการรายใหญ่ในเมืองโจวเฉิง ต่อให้เพื่อซานเหอกรุ๊ป พี่ก็ต้องไปเข้าร่วมงานนะ!”
เจิ้งเหม่ยหลิงรีบกอดแขนของฉินซีอย่างรวดเร็ว และพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
เธอทำเพื่อจะจับคู่เฉินอิงเหาและฉินซี ถ้าหากฉินซีกลับไปแล้ว เธอไม่สามารถให้คำอธิบายกับเฉินอิงเหาได้
“เสี่ยวซี นี่เป็นโอกาสที่ดีที่จะติดต่อกับผู้ประกอบการในเมืองโจวเฉิง เข้าไปดูไปเถอะ!”
ในขณะนั้น หยางเฉินเอ่ยปากพูด
เดิมทีฉินซีอยากจะเข้าไป หยางเฉินก็พูดแบบนี้แล้ว เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เอ่ยปากพูดว่า: “ได้ งั้นก็เชื่อฟังนาย พวกเราเข้าไปดูกันเถอะ”
เมื่อเห็นฉินซีรับปาก เจิ้งเหม่ยหลิงก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น
เฉินอิงเหาที่อยู่ด้านข้าง ในแววตากลับเต็มไปด้วยความละเอียดถี่ถ้วน
กลุ่มคนสี่คน เพิ่งเดินไปที่ทางเข้านิทรรศการ ก็ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยขวางไว้
“สวัสดีครับคุณเฉิน กรุณาแสดงบัตรหมายเชิญให้ดูด้วยครับ!”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจำเฉินอิงเหาได้ในพริบตา แม้ว่าจะขอบัตรเชิญ แต่ท่าทีก็เห็นได้ชัดว่าเคารพนับถือเป็นอย่างมาก
เฉินอิงเหายิ้มเล็กน้อย หยิบบัตรเชิญสามใบออกมายื่นให้ และในเวลาเดียวกันเอ่ยปากพูด: “พวกนายทำได้ดีมาก ตราบใดไม่มีบัตรเชิญ ไม่สามารถที่จะปล่อยเข้าไปได้แม้แต่คนเดียว!”
คำพูดของเขากำลังบอกใบ้ให้อีกฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด อย่าได้เพราะฐานะของเขา ก็ปล่อยทุกคนที่เขาพามาเข้าไป
