ข้าคือหงส์พันปี – ตอนที่ 511 ความโหดเหี้ยมนั้น ยังคงเหมือนเดิม

ในที่สุดองค์จักรพรรดิก็ตื่นตระหนก กองกำลังทหารในเขตใต้จู่ ๆ จะก่อการกบฏได้อย่างไร?

ยิ่งกว่านั้น หลังจากที่อดีตแม่ทัพใหญ่เจิ้นหนานถูกเย่เหลียงสังหาร องค์จักรพรรดิก็ส่งนายทหารอีกคนหนึ่งไปเข้าควบคุมกองกำลังทหารในเขตใต้ ทำไมผู้บัญชาการทหารถึงยังเป็นแซ่โฮ้ว!

กองกำลังทหารในเขตใต้มีกำลังทหารเพียงหนึ่งแสนนาย ในขณะที่ราชสำนักเพียงแห่งเดียวกลับมีกำลังทหารแสนนายประจำการอยู่ในเมืองหลวง

แต่มีข่าวมาว่ากองกำลังเดิมจำนวนหนึ่งแสนคน ค่อย ๆ เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ ระหว่างเส้นทาง เกือบจะกลายเป็นกองกำลังที่มีจำนวนทหารสองแสนนายอย่างรวดเร็ว ภายในระยะเวลาอันสั้นจนแทบไม่อยากจะเชื่อ

และทหารเหล่านั้นก็สนับสนุนองค์หญิงจิ้งเสียนอย่างแท้จริง

เมื่อครั้งที่องค์หญิงจิ้งเสียนเดินทางไปทางตอนเหนือ เพื่อช่วยเหลือประชาชนผู้ประสบภัยพิบัติเหยื่อในเหตุการณ์น้ำท่วมขังในฤดูใบไม้ร่วง ควบคุมโรคระบาด ขุดลอกเมืองและมณฑล ตัดหัวเจ้าหน้าที่ที่ทุจริต และช่วยชีวิตผู้คนอีกนับพันชีวิต

เรื่องในอดีตต่าง ๆ มีซูเจ๋อเป็นคนช่วยเธอในแต่ละขั้น

ตอนนี้ดูเหมือนว่าในที่สุดมันก็กลายเป็นสิ่งที่สำคัญ

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ องค์จักรพรรดิต้องเก็บเธอไว้ในมือ และไม่สนใจความทุกข์สุขและไม่สนใจว่าเธอจะเหมาะสมที่จะอยู่ในวังหลวงต่อไปหรือไม่

และหลังจากที่องค์จักรพรรดิได้รับข่าวก็มีคำสั่งให้เฮ่อโยวนำตัวเฉินเสียนกลับไปในวังหลวงทันที และคุ้มกันโดยทหารทุกคนที่เฝ้าเวรยามอยู่ที่หน้าบ้านของเฮ่อโยว

ท้องฟ้ามืดลง ภายในห้องสว่างขึ้น อวี้เยี่ยนกำลังจัดการเปลี่ยนชุดให้เฉินเสียนอย่างพิถีพิถัน

ไม่ใช่ชุดกงซั่งที่รุ่มร่ามซับซ้อน แต่เป็นชุดเสื้อคลุมเรียบง่ายที่มีคอปกสูงและปลายแขนแคบทำให้เดินได้ง่าย และสะดวก

บนศีรษะของเฉินเสียนมีผ้าไหมสีน้ำเงิน และมีเพียงหยกสีขาวเท่านั้นที่ยึดติดมันขึ้นมา

เฉินเสียนติดกระดุมที่เอวอย่างไม่เร่งรีบ อวี้เยี่ยนแทบจะร้องไห้และกล่าวว่า “องค์หญิง องค์หญิงจะต้องกลับมาอย่างปลอดภัยนะเพคะ”

เฉินเสียนจับใบหน้าของอวี้เยี่ยนลูบไล้ไปมา ยิ้มและกล่าวออกมาว่า “ไม่ต้องร้อง อุดอู้อยู่ตั้งนาน ได้เวลาออกไปทำอะไรบ้างเสียที ข้าไปล่ะ เจ้ารอข้ากลับมาก็แล้วกัน”

อวี้เยี่ยนกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลและพยักหน้า

เมื่อออกไปที่ประตู รถม้าก็ได้จัดเตรียมไว้พร้อมแล้ว เฮ่อโยวรออยู่ที่หน้าประตู รายล้อมไปด้วยกองกำลังทหารองครักษ์

เฮ่อโยวพาเฉินเสียนขึ้นไปบนรถม้า

จากนั้นก็ออกเดินทางข้ามวันข้ามคืนเพื่อรีบกลับไปที่วังหลวง

ในเวลานี้องค์จักรพรรดิที่กำลังรออยู่ที่ห้องตำราหลวงได้ยินนางกำนัลส่งข่าวมาว่า เฮ่อโยวอยู่ระหว่างกำลังนำตัวเฉินเสียนกลับมาที่วังหลวงแล้ว

บนโต๊ะมีหนังสือที่รอการอนุมัติวางกองไว้เป็นเวลานานหลายวันแล้ว ส่วนใหญ่แล้วเป็นเรื่องการจลาจลในที่ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น

องค์จักรพรรดิไม่มีเวลามากพอจะสนใจเรื่องพวกนี้ กองทัพใหญ่เคลื่อนทัพขึ้นไปทางเหนือ และสิ่งเร่งด่วนที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้คือการบีบเฉินเสียนไว้

เมื่อมีเฉินเสียนอยู่ในมือ ฉะนั้นทหารกบฏที่ขึ้นกับองค์หญิงจิ้งเสียนก็จะถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้ลวงโลก ถึงเวลานั้นประชาชนและเหล่าทหารก็จะเกิดการจลาจล

บรรยากาศในห้องตำราหลวงขององค์จักรวรรดินั้นช่างน่าอึดอัดและหดหู่อย่างยิ่ง ขันทีคนใกล้ชิดไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

ในที่สุดองค์จักรพรรดิก็ตรัสขึ้นมา “ข้าสั่งให้เฮ่อโยวนำตัวเฉินเสียนกลับมาในวังหลวง จะดูเป็นการรีบร้อนไปหน่อยไหม?”

กงกงกล่าว “พระองค์หมายถึง?”

องค์จักรพรรดิครุ่นคิด แล้วจึงถอดมังกรหยกที่เอวออกแล้วตรัสว่า “รีบไปเตรียมนักดาบหลวงไว้คอยรับ อย่าให้มีอะไรผิดพลาด”

กงกงรีบรับของสิ่งนั้นและรีบไปจัดการ

องค์จักรพรรดิคิด ก่อนหน้านี้เขานึกถึงแต่ความรีบร้อนกังวล อาจจะประมาทไปบ้าง ในเมื่อทหารที่ก่อการกบฏนี้ออกมาเพื่อองค์หญิงจิ้งเสียน ถ้าเป็นอย่างนั้นพวกทหารกบฏเหล่านั้นก็คงต้องการตัวขององค์หญิงจิ้งเสียนเหมือนกับเขา

แต่เขากลับสั่งให้เฮ่อโยวรีบไปนำตัวของเฉินเสียนกลับเข้าวังหลวงอย่างรีบร้อน

หากเกิดอะไรขึ้นและมีข้อผิดพลาดเกิดขึ้นระหว่างทางจะทำอย่างไร?

เขาจึงสั่งให้เพิ่มกำลังนักดาบหลวง และส่งไปเตรียมตัวรับมือ

ขณะนี้ รถม้าและกองกำลังทหารองครักษ์กำลังเดินทางภายใต้ความมืดของท้องฟ้าในตอนกลางคืน ถนนที่ถูกทิ้งร้างเปล่าเปลี่ยว และผู้สัญจรไม่กี่คนก็รีบหลีกเลี่ยงหลังจากเห็นเจ้าหน้าที่และทหารปรากฏตัว

ทันใดนั้นก็มีเสียงจากบ้านทั้งสองข้างของถนนเหมือนเสียงเหยียบบนกระเบื้อง

และไม่ได้มีเพียงแค่คนเดียว

องครักษ์ทั้งด้านหน้าและด้านหลังต่างพากันตกใจ รีบยกโคมไฟขึ้นเพื่อตรวจดู และพบว่ามีชายชุดดำปกปิดใบหน้าอยู่บนหลังคาบ้าน

ในมือของชายชุดดำต่างก็ถือคันธนูและลูกธนูอยู่ในมือ ราวกับเตรียมจะยิงออกมา

ทหารองครักษ์ชักดาบออกมาและตะโกนว่า “มีนักฆ่า! ปกป้ององค์หญิงและใต้เท้า!”

ทันทีที่เสียงหายไป ลูกศรคมกริบจากด้านบนก็ยิงทีละนัด และเสียงลูกศรและอาวุธที่ชนกันนอกรถม้าก็ไม่มีที่สิ้นสุดจะจะหยุดลง

ถึงแม้ว่าทหารองครักษ์ที่ส่งมาจากวังหลวงจะไม่มีวิทยายุทธที่เยี่ยมยอดเท่านักดาบหลวง แต่พวกเขาก็ถูกฝึกฝนมาโดยเฉพาะ

ในช่วงเวลาสั้น ๆ ทหารองครักษ์ถูกแทงด้วยลูกธนูไปหลายคน แต่ก็ไม่ทั้งหมด

คนที่ปิดหน้าชุดดำกระโดดลงมาที่ถนน และต่อสู้กับทหารองครักษ์

พวกเขาต่อสู้กันอย่างดุเดือด และถูกฆ่าตายโดยดาบเพียงเล่มเดียว

ภายในรถม้า เฮ่อโยวกล่าวกับเฉินเสียนว่า “เขาพวกมารับท่านแล้ว ประเดี๋ยวท่านก็ติดตามเขาไป ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้า”

เมื่อพูดจบ ม้าก็ตกใจและรถม้าจึงพลิกลงกับถนน

มือที่เรียวและทรงพลังเอื้อมเข้ามาและดึงเฉินเสียนออกจากรถม้า

หลังจากเดินโซเซไปไม่กี่ก้าว เฉินเสียนก็ตกอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่น

เฉินเสียนมองขึ้นไปที่เขา เขาสวมชุดดำและปิดบังใบหน้า เขากอดเธอไว้ในมือข้างหนึ่งและอีกข้างหนึ่งถือดาบ คมมีดมีเลือดข้นหนืด และความโหดเหี้ยมของเขายังคงเหมือนเดิม

ซูเจ๋อยื่นดาบให้เฉินเสียน

ความรู้สึกที่คุ้นเคยและนองเลือดในอดีตดูเหมือนจะกลับมาที่มือของเฉินเสียนอีกครั้งด้วยดาบเล่มนี้

เฉินเสียนกำมันไว้แน่น แต่เมื่อใดก็ตามที่มีองครักษ์ไล่ตามมา เธอและซูเจ๋อจะได้ไล่ฟันอย่างง่ายดาย

คาดว่าทหารองครักษ์เหล่านี้ก็คงไม่คาดคิดว่า องค์หญิงจิ้งเสียนที่เสียสติจะมีวิทยายุทธการต่อสู้ แถมยังเป็นผู้หญิงที่เด็ดเดี่ยวแน่วแน่

ชายชุดดำจัดการฆ่าองครักษ์ทั้งหมดไม่มีเหลือในเวลาอันรวดเร็ว

และสุดท้าย ทั้งถนนก็เต็มไปด้วยซากศพ

มีเพียงแค่เฮ่อโยวที่ยืนอยู่ตรงกลาง และยังมีชีวิตอยู่

บนชุดของเฮ่อโยวเต็มไปด้วยเลือด เขาตกใจแต่ก็ทำหน้านิ่งไว้ ทันทีที่เขาจะพูด เขาก็ได้ยินเสียงเกือกม้ามาจากอีกฟากหนึ่งของถนน

เฮ่อโยวกล่าวพร้อมกับถอนหายใจ “พวกเจ้ารีบไปเถอะ! อาจจะมีทหารตามมา!”

ซูเจ๋อก้มหน้าลงและพูดกับผู้ปกปิดใบหน้าข้างกาย “ถอนตัว”

ชายชุดดำที่ปกปิดใบหน้าหันหลังกลับและกระโดดขึ้นไปบนหลัง ซูเจ๋อยกดาบในมือ และอีกมือก็กุมมือของเฉินเสียนเดินไปที่เฮ่อโยว และกล่าวว่า “อดทนไว้”

หลังจากนั้นดาบก็แทงลงบนร่างของเฮ่อโยว

ซูเจ๋อไม่ได้กดดาบลงไปลึกมาก ไม่ได้มีเจตนาทำร้าย และไม่ถึงกับจะทำให้ตาย

เฮ่อโยวถอยหลังสองสามก้าว เจ็บปวดจนแทบจะทนไม่ได้ และสุดท้ายก็หมดสติล้มลงกับพื้น

ด้วยวิธีนี้เขาจึงปราศจากความสงสัย

เมื่อได้ยินเสียงม้าวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ข้างหน้าเขาก็มีแสงไฟลุกโชนอยู่ ซูเจ๋อหันกลับมา รัดเอวของเฉินเสียนไว้ แล้วกระโดดไปบนหลังคา เพื่อไปรวมตัวกับชายชุดดำคนอื่น

เขาเอาเท้าแตะชายคาเป็นครั้งคราว ทำให้เกิดเสียงที่คมชัดของกระเบื้องที่แตกเป็นเสี่ยง

และไม่คาดคิดว่าคนที่ตามมาภายหลัง จะกระโดดขึ้นมาบนหลังคา และวิ่งล่าติดตามอยู่ข้างหลัง

ชายชุดดำและซูเจ๋อเฉินเสียนจึงแยกย้ายกันไปคนละทิศคนละทาง

เฉินเสียนยกเท้าขึ้นบนอากาศ และเอนหลังพิงในอ้อมแขนของซูเจ๋อ ทำให้เธอรู้สึกมั่นคงและปลอดภัย ค่ำคืนนั้นเลือนราง และเมืองหลวงขนาดใหญ่ก็เงียบสงัดและมืดมน ราวกับว่ามันอยู่ใต้เท้าของคุณ

ข้าคือหงส์พันปี

ข้าคือหงส์พันปี

องค์หญิงเฉินเสียนผู้โง่เขลา ถูกไล่ออกจากจวน ถูกทำให้เสียโฉม และยังมีทารกอยู่ในท้องของเธอ! ในวันที่สามีของเธอแต่งงานกับอนุภรรยา เธอมาแสดงความยินดี จัดการกับอนุคนใหม่อย่างรุนแรง และทำให้แขกในงานต่างตกใจ อนุคนใหม่ที่คิดว่าเธอเป็นเช่นไก่ที่อ่อนแอ? แต่ไม่คิดว่าจะสามารถต่อกรกับเธอได้?

Comment

Options

not work with dark mode
Reset