ช้าก่อนคุณป๋อ! ครั้งนี้ขอเป็นรักสุดท้าย – ตอนที่ 25 งดงามไม่เป็นสองรองจากใคร

ความอึดอัดในอกกดให้เธอไร้หนทางหายใจ  

 

 

ความหวาดผวาต่อการถูกห้อมล้อมไปด้วยจนมิดหัวทำให้สองตาเบิกโพลงขึ้น  

 

 

เธอไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับจนร่างกายถลาลงไปตอนไหนหากแต่น้ำร้อนยังไม่ได้เลยปลายจมูกขึ้นมา  

 

 

เธอยืดตัวขึ้นนั่งตรง น้ำกระฉอกจนเสียงดัง หยดน้ำสาดกระเซ็นออกมาไม่น้อย  

 

 

มือจับขอบอ่างไว้แน่น หอบหายใจเข้าออกถี่ๆ  

 

 

อุณหภูมิของน้ำที่ยังคงอุ่นอยู่ทำให้รับรู้ว่าที่จริงตัวเองไม่ได้งีบไปนานเลยสักนิด  

 

 

ทว่าเมื่อคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ เธอจึงรีบลุกขึ้นจากอ่างนั้นแล้วไปยื่นอาบน้ำแบบลวกๆ ใต้ฝักบัวแทน ก่อนจะคว้าเอาเสื้อคลุมอาบน้ำตัวสีขาวที่คนรับใช้ได้เตรียมไว้ให้ก่อนหน้านี้มาคลุมร่างกายเอาไว้  

 

 

แม้ว่าในบรรดาผู้หญิงทั่วไปส่วนสูงของเธอจะไม่ถือว่าเตี้ย แต่ว่าเสื้อคลุมอาบน้ำบนตัวเธอตอนนี้ยังใหญ่กว่าตัวเธออยู่ใช้ได้  

 

 

หลังจากการอาบน้ำชำระร่างกายเสร็จก็ไม่มีเรื่องอะไรให้คิดมากมาย ก่อนจะเดินออกไปเห็นไดร์เป่าผมที่วางอยู่บนชั้นนอกห้องน้ำ  

 

 

เส้นผมที่ไม่เคยผ่านการจัดแต่งมาก่อน ทำให้สีของมันเป็นสีธรรมชาติที่สุด  

 

 

เรือนผมที่ถูกเกล้าเป็นเวลานาน ทำให้เส้นผมของเธอกลายเป็นลอนใหญ่ราวกับสาหร่ายทะเลทิ้งตัวลงประบ่าเข้ากันได้ดีกับรูปหน้าอันสูบผอม  

 

 

บนใบหน้าที่ปราศจากเครื่องสำอาง ยังคงความแดงระเรื่อหลังจากการแช่น้ำร้อน ความเฉยเมยและความแข็งแกร่งที่เคยสั่งสมมาก็สลายหายไปด้วย  

 

 

เส้นผมดำขลับ เสื้อคลุมอาบน้ำสีขาว ลำคอขาวละเอียด ความแตกต่างอย่างชัดเจนของสีขาวดำ ยังมีความเย่อหยิ่งและความรู้สึกที่ไหลเวียนอยู่ในสายเลือดตั้งแต่กำเนิดถักทอให้เกิดเป็นความน่าหลงใหลที่ไม่เป็นสองรองใคร  

 

 

แต่ทว่าเธอกลับเดินออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยอย่างเคย สวมรองเท้าที่จ่ออยู่ที่หน้าประตู ก้าวขึ้นเตียงอย่างสงบนิ่ง เปิดผ้าห่มออกแล้วขึ้นไปเอนตัวลงนอน  

 

 

ผ้านวมผืนหน้าโชยกลิ่นเย็นหอมสดชื่นเคล้ากลิ่นแสงแดดหอมๆ  

 

 

การได้นอนหลับหลังอาบน้ำ ใครจะไปอยากพลาด  

 

 

ท้องฟ้ายังคงสว่างไสว  

 

 

ถัดลงมาที่ชั้นล่างบ่าวรับให้ทั้งหลายเริ่มเตรียมมือเย็นของวันนี้กันให้วุ่น  

 

 

ไม่เคยวุ่นวายแบบนี้มานานแล้ว  

 

 

ยามบ่ายประตูคฤหาสน์ถูกใครบางคนเปิดออก คฤหาสน์ที่เงียบเหงาเป็นเวลานานบัดนี้มีเสียงดังอย่างรู้สึกได้  

 

 

ไหลหรงตรงมายังประตูอย่างร้อนรน จ้องมองชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าคมสันในชุดสูทสีดำราคาแพง ร่างกายสูงสง่าผู้ย่างกรายเข้ามา  

 

 

“คุณชาย ทำไมกลับมาเร็วนัก”  

 

 

ไหลหรงตกตะลึง ก่อนจะค่อยๆ คลี่ยิ้มจางๆ ออกมาในเสี้ยวนาที  

 

 

เห็นทีคุณหนูเฉินคนนี้จะแตกต่างกับผู้หญิงคนไหนๆ  

 

 

“อืม” ป๋อจิ่งชวนครางรับในลำคอ หลังจากที่เปลี่ยนรองเท้าแล้วเรียบร้อย ยังไม่ทันได้ถอดสูทตัวนอกออกเขาก็รีบปรี่ไปยังห้องรับแขกทันที  

 

 

กลิ่นหอมสดชื่นลอยมาจากข้างกายของไหลหรงทำให้เธอรอยยิ้มบนใบหน้ากว้างยิ่งกว่าเดิม  

 

 

ห้องรับแขกกลับว่างเปล่า ดวงตาสีนิลขยับมองเล็กน้อย  

 

 

ไหลหรงที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นเสียงเบา  

 

 

“นายหญิงขอให้คุณหนูเฉินอยู่ทานมื้อเย็นด้วยกัน ตอนนี้ทั้งคู่กำลังพักผ่อนอยู่ค่ะ”  

 

 

ป๋อจิ่งชวนหมุนตัวกลับมามองไหลหรงเอ่ยขึ้นเบาๆ  

 

 

“เธอพักผ่อนอยู่ที่นี่?”  

 

 

“ใช่ค่ะ ปฏิเสธไม่ได้ค่ะ” ไหลหรงยิ้มขึ้นด้วยน้ำเสียงเจือความหน่าย  

 

 

ป๋อจิ่งชวนจึงได้ถึงบางอ้อ  

 

 

ที่แท้ก็เทคนิคพิเศษในการยื้อคนไว้ของคุณย่านี่เอง  

 

 

“ตอนนี้ยังพอมีเวลา คุณชายเองก็พักผ่อนเสียหน่อยเถอะค่ะ ตั้งแต่กลับประเทศมาก็วุ่นอยู่แต่กับเรื่องที่บริษัท คงจะเหนื่อยน่าดูเลยใช่ไหมคะ”  

 

 

“ก็ไม่ได้หลักหนาอะไร”  

 

 

ป๋อจิ่งชวนพูดด้วยสีหน้าราบเรียบ แล้วหันมาจัดการปลดกระดุมสูทตัวนอกด้วยตัวเอง  

 

 

ไม่นาน เขาก็ต้องหยุดลงอีกครั้งแล้วหลุบตาลงมองรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่ปรากฏบนหน้าหญิงรับใช้  

ช้าก่อนคุณป๋อ! ครั้งนี้ขอเป็นรักสุดท้าย

ช้าก่อนคุณป๋อ! ครั้งนี้ขอเป็นรักสุดท้าย

หลังจากแม่ของเธอจากไป เฉินฝานซิง ก็ถูกพ่อและย่าแท้ๆ ของตัวเองขับไสไล่ส่งไปตายเอาดาบหน้าในประเทศต่างแดนอันแสนทุรกันดาร ทว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงเคี้ยวง่ายอย่างที่คิด ด้วยสมองและสองมือ ในที่สุดเฉินฝานซิงก็หนีกลับมาจากนรกขุมนั้นได้ เธอตัดสินใจแยกตัวออกมาจากครอบครัวสารพัดพิษและใช้ชีวิตอยู่ตามลำพัง คอยทุ่มเทพัฒนาบริษัทของคู่หมั้นที่เกือบจะต้องปิดตัวลงและบริษัทเล็กๆ ที่แม่ของเธอทิ้งไว้ กระนั้นความสัมพันธ์รักแปดปีกลับได้มาแค่ความเชื่อใจที่แสนเปราะบาง เพราะคู่หมั้นกลับไปหลงเชื่อคำโกหกของน้องสาวต่างแม่ที่ชอบตีสองหน้าของเธอเสียได้ ในขณะที่แผลใจจากคนรักเก่ายังไม่ทันหายดี ศรัทธาที่มีในชีวิตคู่ก็เริ่มถดถอย เธอเลือกหันหลังให้กับความรักโดยการขดตัวเป็นตัวเม่นและใช้หนามแหลมๆ นั้นปฏิเสธทุกคนที่เข้าหา ทว่าอยู่มาวันหนึ่ง ป๋อจิ่งชวน ผู้ชายจอมเผด็จการคนนั้นก็ก้าวเข้ามาพร้อมหยิบยื่นความรักครั้งใหม่ให้กับเธอโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธมันเลยสักนิด! “การตัดสินใจจีบคุณคือเรื่องของผม สุดท้ายแล้วคุณจะปฏิเสธหรือไม่นั่นก็เรื่องของคุณ แต่ผมจะปฏิเสธคำปฏิเสธของคุณ!”

Comment

Options

not work with dark mode
Reset