ปล้นสวรรค์ – ตอนที่ 182 จิตรกรตัวจริง

SPH:บทที่ 182 จิตรกรตัวจริง

 

ตึกๆ

 

ทุกคนสามารถได้ยินเสียงเฮลิคอปเตอร์ จากทางด้านนอกสถาบันยันจิง

 

เมื่อทุกคนในห้องโถงได้ยินเสียง พวกเขาล้วนแต่มองหน้ากันอย่างสับสน

 

“เอ๊ะ? เฮลิคอปเตอร์กําลังบินอยู่!”

 

“เป็นไปได้ไหม ที่จะเป็นคนที่เข้าร่วมในการเปิดงานสถาบันจิตรกรรม?”

 

“จุ๊ๆ” ต้องโอ้อวดขนาดไหน ถึงต้องมาที่นี่ด้วยเฮลิคอปเตอร์!”

 

“ฮ่ม!” เขากําลังบินอยู่! เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นแค่ไอ้หนุ่มที่บอบบาง! “ถ้ามีความสามารถลองดูสิ!”

 

“แน่นอน! ฉันต้องการดูว่า ใครกล้าที่หยิ่งผยองขนาดนี้ ต่อหน้าปรมาจารย์อย่างพวกเรา!”

 

ฉีซวนเหริน ที่ยืนอยู่ในห้องโถงเล็กๆก็ได้ยินเสียงเฮลิคอปเตอร์ ใบหน้าของเขาสว่างไสวด้วยความประหลาดใจ ขณะที่เขาพูดพร้อมกับยิ้มว่า “เขามาที่นี่แล้ว ออกไปทักทายเขากัน!”

 

ฉีเมิ่งตามหลังฉีซวน ไปด้วยความงุนงงบนใบหน้าของเธอ ใครในโลกนี้ที่ทําให้ปูของเธอมีความสุขมากเหลือเกิน?

 

โจวหยู และโจวไคว่จี ได้ติดตามฉีซวนเหรินออกไปด้วย ต้องการที่จะดูว่าใครเป็นคนที่มีพฤติกรรมที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้

 

คุณปู่ คิดจะให้ผมแต่งงานกับฉีเมิ่งเหรอครับ?

 

โจวไคว่จี มองไปที่ตามหลังลิบๆของฉีเมิ่ง ไฟในดวงตาของเขาวูบวาบขึ้น เมื่อเขาถามโจวหยูด้วยน้ําเสียงต่ํา

 

รอยย่นบนใบหน้าของโจวหยุนั้นหายไป และเขาก็ยิ้มเล็กน้อย “ไม่ต้องห่วง หลานสาวของฉีซวนเหริน หนีไม่พ้นเงื้อมือแกหรอก!”

 

เมื่อได้ยินเรื่องนี้โจวไคว่จี ทิ้งความกังวลใจไว้ในใจ เขารีบวิ่งไปหาฉีเมิ่งอย่างรวดเร็ว และต้องการเดินเคียงข้างเธอ

 

ความไม่พอใจส่องประกายไปที่ดวงตาของฉีเมิ่ง โดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆไว้ข้างหลัง เธอรีบเหินห่างจากโจวไคว่จี

 

ดวงตาของโจวไคจีเริ่มมืดมน และเขาเย้ยหยันในหัวใจของเขาว่า ”ฮึ่ม! ไม่ช้าก็เร็วฉันจะทําให้คุณกลายเป็นลูกแมวเชื่องๆ!”

 

ผู้คนที่กระซิบข้างนอกห้องโถงเล็ก ต่างตกใจเมื่อเห็นฉีซวนเหริน และกลุ่มจิตรกรกําลังเดินออกมา

 

เขาคนนี้เป็นใคร? ถึงทําให้จิตรกรใหญ่ออกมาทักทายเขา เป็นการส่วนตัว!

 

ตึกๆ เสียงเฮลิคอปเตอร์นี้

 

เฮลิคอปเตอร์จอดบนพื้นดิน และใบพัดก็ค่อยๆหยุดลง

 

แกรก!

 

ประตูห้องโดยสารเปิดออก และฉีซวนเหริน ก้าวไปข้างหน้า

 

ตึกๆ!

 

เย่หยู เปิดประตูห้องโดยสาร และกระโดดลงจากเครื่องเฮลิคอปเตอร์ทันทีจะเห็นฉีซวนเหรินเดินเข้ามาหาเขา

 

“พบกันอีกครั้งอาวุโสฉี!” ผมจะรบกวน ให้ออกมาต้อนรับผม เป็นการส่วนตัวได้อย่างไร!

 

เย่หยู รีบเร่งไปข้างหน้าเพื่อประคอง ฉีซวนเหริน ในขณะที่เขาพูด

 

ฉีซวนเหริน โบกมือแล้วหัวเราะ คุณเป็นปรมาจารย์ ในฐานะประธานของงานนี้ ฉันจะไม่ต้อนรับคุณ เป็นการส่วนตัวได้อย่างไร?”

 

เมื่อได้ยินเรื่องนี้เย่หยู หัวเราะเบาๆ “อาวุโสฉี คุณยอผมมากเกินไป!”

 

”ยกยอเหรอ?” ไม่ ไม่ ไม่! ” ฉีซวนเหรินส่ายหัว แล้วพูดว่า” พวกเขาบอกว่าฉันเป็นจิตรกรตัวจริง แต่ฉันรู้ว่าทักษะของฉัน แย่กว่าของคุณมาก! มันเหมาะสมที่จะเรียกคุณว่าปรมาจารย์ สิ่งนี้ถือว่าเป็นการชมเชยหรือไม่?“

 

ฝูงชนที่มาพร้อมกับฉีซวนเหริน รู้สึกประหลาดใจอย่างมาก เมื่อพบว่าคนที่เดินลงจากเครื่องบินนั้นเป็นชายหนุ่มที่ดูเหมือนนักเรียน

 

“เกิดอะไรขึ้น เด็กหนุ่มคนหนึ่ง?”

 

“เขาอาจเป็นคนที่ปรมาจารย์ฉีกําลังรออยู่หรือไม่ เป็นไปไม่ได้เอาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิด?”

 

“ฮ่ม!” เด็กหนุ่มที่มีหัวสูงเช่นนี้! ให้ปรมาจารย์ใหญ่ของเราต้องรอ! มันมากเกินไป ไม่รู้จักแยกแยะระหว่างความดีและความชั่ว

 

“แน่นอน! เขาเป็นเพียงเด็กนักเรียน เขาจะมีความสามารถได้อย่างไร? เรามาให้บทเรียนกับเขาสักหน่อยเถอะ!”

 

ทุกคนมองดูเย่หยู ออกจากเฮลิคอปเตอร์ และพูดคุยอย่างมีความสุขกับฉีซวน หัวใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความริษยา และความกรุ่นโกรธ เมื่อพวกเขามองดูเย่หยุเต็มไปด้วยความเยือกเย็น

 

ดวงตาของโจวไคว่จีหรี่ลงเล็กน้อย เขามองใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสของฉีซวน มองเด็กหนุ่มคนนั้นอย่างคุ้นเคย โดยไม่คิดฝัน ความรู้สึกของวิกฤตการณ์ ถาโถมเข้ามาในหัวใจของเขา

 

โดยไม่ได้ตั้งใจ ความมั่นใจที่เขาจะได้ตัวฉีเมิ่งมา หายไปอย่างไร้ร่องรอย

 

ฉีเมิ่งเห็นฉีชวนเหริน พาเย่หยูมาแนะนําให้เธอรู้จัก เธอจึงถามว่า “ปู่เป็นคนที่คุณรออยู่หรือเปล่า ?เขาอายุยังน้อยอยู่เลย!”

 

ฉีซวนเหริน มองดู ฉีเมิ่ง อย่างชัดเจน แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ฉีเมิ่ง แม้ว่าเย่หยูยังเด็กอยู่ ทักษะการวาดภาพของเขานั้นสูงกว่าปูมาก!”

 

ฉีเมิ่งอ้าปากกว้าง ด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเธอมองเย่หยู และถามด้วยความไม่เชื่อว่า “มันทรงพลังจริงๆเหรอ?”

 

เย่หยูมองดูที่ฉีเมิ่งประหลาดใจ หัวเราะเบาๆและพูดว่า “มันไม่ได้เกินจริงอย่างที่อาวุโสฉีกล่าว”

 

จากนั้นเขาก็ยื่นมือออกมาไว้ข้างหน้า ฉีเมิ่ง” ผมเย่หยุ คุณเป็นหลานสาวของอาวุโสฉีหรือไม่?”

 

ฉีเมิ่งพยักหน้า ยื่นมือขวาของเธอออกมา แล้วจับมือของเย่หยูอย่างแผ่วเบา “ฉันชื่อฉีเมิ่ง ในที่สุดฉันก็ได้พบคุณสักที!”

 

เย่หยู ยกคิ้วของเขา “ในที่สุดก็พบ” คุณเคยได้ยินชื่อของผมมาก่อนหรือไม่?“

 

ฉีเมิ่ง เขินอาย ราวกับว่าเธอเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆที่ได้พบกับไอดอลของเธอ เธอพูดอย่างตื่นเต้น ”นั่นถูกต้อง! เมื่อไม่นานมานี้ คุณปู่ได้พูดถึงชื่อของคุณ และพวกเขาพูดว่าคุณเป็นอัจฉริยะที่จะปรากฏตัวหนึ่งครั้งในรอบหนึ่งร้อยปี ภาพสัมผัสวาระสุดท้ายแห่งมังกร ทําให้คุณปู่ตื่นตะลึงไปเลย!

 

เย่หยู ถูจมูกของเขา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินใครบางคน ยกย่องเขาเช่นนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่ชิน

 

โจวไคว่จียืนอยู่ไม่ไกลจาก ฉีเมิ่งดูท่าทางการแสดงออก ทางสีหน้าของฉีเมิ่ง

ในที่สุดสิ่งที่เขากังวลก็เกิดขึ้น ฉีเมิ่งจะคลั่งไคล้เด็กคนนั้นมาก แต่เธอก็มีความประทับใจที่ดีกับเย่หยู

 

เกลียด!

 

โจวหยู เห็นความไม่พอใจบนใบหน้าของหลานชาย และพูดด้วยน้ําเสียงต่ําว่า “ไม่ต้องห่วงเด็กคนนี้ มีความสามารถอะไร?”

 

เมื่อถึงเวลา ฉีเมิ่งจะยังคงมีความประทับใจในตัวเด็กคนนี้อีกเหรอ?

 

โจวไคว่จี ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เผยรอยยิ้มอันเย็นชา เขาจ้องมองเหยู อย่างไม่เป็นมิตรมากขึ้น

 

ในขณะนี้ ฉีซวนเหรินนําเย่หยูไปที่ด้านหน้าของฝูงชน

 

สังเกตเห็นความสงสัยในสายตาของทุกคน ฉีซวนเหรินยิ้มแย้ม และแนะนําอีกฝ่ายให้ฝูงชน “นี่คือจิตรกรตัวจริงที่ฉันเชิญเป็นพิเศษ! เย่หยู!”

 

ทุกคนลอบมองหน้ากันและกัน หลังจากนั้นไม่นานพวก เขาก็ถามว่า ” ท่านปรมาจารย์ ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย!”

 

“ ถูกต้อง เขาอายุเท่าไหร่?อายุสิบแปดปีหรือยี่สิบปี เขาจะกลายเป็นปรมาจารย์ได้อย่างไร”

 

“ เหอ เหอ อาวุโสฉี ล้อเล่นแล้ว? หรือเขาเป็นญาติของคุณหรือไม่?”

 

ไม่มีใครเชื่อว่า เย่หยู เป็นปรมาจารย์แห่งการวาดภาพ ในคําพูดของฉีซวนเหริน

 

เมื่อได้ยินคําถามของทุกคน แสงเย็นชาส่องเข้ามาในดวงตาของโจวไคว่จี เขาก้าวไปข้างหน้า แล้วพูดกับเย่หยูว่า “คุณคือเย่หยู ใช่หรือไม่?

 

คุณเคยสร้างอะไรที่จะทําให้โลกตื่นตะลึงหรือไม่?

 

เย่หยู ส่ายหัวของเขา จริงๆแล้วไม่มีคําใบ้แห่งความภาคภูมิใจ ส่องประกายแวววับในดวงตาของโจวไคว่จี และเขาก็ถามทันทีว่า “ถ้าเช่นนั้นคุณได้รับรางวัลอะไรมาบ้าง?”

 

การแสดงออกของเย่หยุเฉยเมย และตอบว่า “ไม่”

 

“ไม่?” “ฮ่าฮ่าฮ่า!” ความภาคภูมิใจในดวงตาของ โจวไคว่จีลึกซึ้งยิ่งขึ้น จากนั้นคุณเคยอยู่ภายใต้การสั่งสอน การวาดภาพจากอาจารย์คนไหนบ้างไหม?”

 

เย่หยยิ้มอย่างใจเย็น “ไม่ ผมไม่ได้ทําแบบนั้นเหมือนกัน”

 

“ ฮ่าฮ่า” โจวไคว่จีหัวเราะ แล้วมองเหยู ด้วยการดูถูกเหยียดหยาม “ แล้วคุณยังมีใบหน้าที่เรียกตัวเองว่าเป็นจิตรกรชั้นสูงได้อย่างไร?”

 

ฝูงชนพยักหน้าเห็นด้วย “โจวไคว่จีนั้นถูกต้องแล้ว คนที่ไม่มีชื่อเสียงนั้นจะได้รับการเรียกขานว่าเป็นปรมาจารย์ได้อย่างไร?”

 

“ฮี!” “อย่างไรก็ตาม ฉันไม่เห็นด้วย!”

 

“ใช่!” ไม่! ถ้าเขาเป็นปรมาจารย์ มันไม่ง่ายเกินไปเหรอที่จะได้รับตําแหน่งนี้นะ! ”

 

“บุคคลนิรนาม ที่ไม่มีงานที่มีชื่อเสียง ไม่มีรางวัล และไม่ได้รับการสั่งสอนจากอาจารย์?” ฮิฮิ ช่างเป็นเรื่องตลก!“

 

ด้านข้างสีหน้าของ ฉีซวนเหริน กลับไม่น่าดูอย่างมาก เขาเป็นคนหนึ่งที่เรียกว่า ว่าปรมาจารย์เย่หยู ในฐานะประธานสมาคมวาดภาพ เป็นไปได้หรือที่เขาจะไม่เข้าใจผู้คน? ในทางกลับกันผู้คนจํานวนมากแสดงตนว่าไม่เห็นด้วย เขากลับไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน!

 

ในทางกลับกัน ฉีเมิ่งนั้นมีหน้าซีดเล็กน้อย มองดูคนพวกนี้เย้ยหยัยเย่หยู เธอก็กระทืบเท้าด้วยความกังวล

 

เมื่อเผชิญหน้ากับการเยาะเย้ยของฝูงชน การแสดงออกของเย่หยุไม่เปลี่ยนแปลง ดวงตาที่ลึกๆของเขาไม่ได้ผันผวนแม้เพียงเล็กน้อย

 

“ทําไมคุณไม่พูดอะไร?ไม่มีอะไรเหลือให้พูดอีกหรือ? เรียกตัวเองว่าเป็นปรมาจารย์ ช่างไม่รู้จักความละอายใจ!”โจวไควจี

 

เห็นว่าเหยู สีหน้าไม่เปลี่ยนไปเลย ความโกรธของเขาก็เพิ่มขึ้น แสร้งทําต่อไปเถอะ!

 

เย่หยู มองไปที่โจวไคว่จี ที่มุมปากของเขา ยิ้มเยาะอย่างเปิดเผย พูดเบาๆว่า “ชื่อของ “ปรมาจารย์” นั้นถูกเลือกโดยคนอื่น

 

และผมไม่ได้ตั้งขึ้นมาเอง!

 

โจวไคว่จี สะดุ้งตื่น แต่เขาส่งเสียงหัวเราะออกมาทันที “เฮ่ คุณแน่ใจแล้วว่ามีความคิดแบบนี้ คุณมีความสามารถอะไรที่จะทําให้คนอื่นเรียกคุณว่าปรมาจารย์!”

 

” แน่นอนว่า เขามีความสามารถ!”

 

ก่อนที่สายตาของฝูงชนจะตกใจ ฉีซวนเหรินก็พูดว่า ”เขามีความสามารถที่จะให้ฉันเรียกเขาว่าปรมาจารย์ได้!” 

ปล้นสวรรค์

ปล้นสวรรค์

เรื่อง ปล้นสวรรค์ นักเรียนมัธยมปลายธรรมดา นามว่าเย่หยู จู่ๆวันหนึ่งก็มีลำแสงพุ่งลงมาที่มือของเขา ด้วยเหตุนี้เขาถึงได้ระบบปล้นสวรรค์มาคลอบครอง ในแต่ละวันเขาสามารถเปิดช่องมิติ เพื่อที่จะใช้มือของเขา ล้วงเข้าไปขโมยของต่างๆจากทุกที่มาเป็นของตน “ยอดภูเขาดาบ ซึ่งมีดาบวิเศษปักอยู่ จู่ๆก็เกิดวังวน พร้อมทั้งมีมือยื่นออกมา คว้าดาบวิเศษ ที่นิกายดาบสวรรค์เฝ้ารอคอย” “ดร.อากาสะแว่นตารุ่นล่าสุดของผมอยู่ไหนครับ” “ โอ้มันอยู่ตรงนี้ โคนัน เอ๊ะ! มันหายไปไหนแล้ว!” “ ฮ่าฮ่า ในที่สุดตำราฝังเข็มเล่มนี้ก็เป็นของข้า! อ๊ะ! ใครบังอาจขโมยไป”

Options

not work with dark mode
Reset