ปล้นสวรรค์ – ตอนที่ 92 มีเรื่อง

SPH:บทที่ 92 มีเรื่อง
อาเป่า ผลักเปิดประตูห้องคาราโอเกะ และยิ้มอย่างร้ายกาจ ในขณะที่เขามองดูฝูงกระต่าย ที่ใส่ชุดนักเรียนมัธยมปลายในห้องคาราโอเกะ
“คนนั้นคือคนไหน?” เอ่อ บ้าชิบ ฉันลืมถามพี่ฮู ว่าชื่อเด็กคนนั้นชื่ออะไร “
อาเป่า ยื่นมือออกมาเพื่อเกาหัวโล้นๆ แล้วก็ตบหัวตัวเอง
เมื่อมองไปที่นักเรียนที่ประหลาดใจ อาเป่าพูดอย่างดุร้ายว่า “ไม่เป็นไรแล้ว!” ตราบใด ที่พวกเขาเป็นนักเรียนชาย
พวกเขาจะพิการ! “
ผู้ช่วยชั้นเรียนของปี 1 ก้าวไปข้างหน้า และถามอย่างกล้าหาญว่า “นี่คือห้องคาราโอเกะของเรา คุณเป็นใคร
คุณมาทำอะไรที่นี่?”
อาเป่า เย้ยหยัน ชี้ไปที่คนในห้องแล้วพูดว่า “ฉันมาที่นี่เพื่อสอนบทเรียนให้พวกคุณ!”
หลังจากจบประโยคของเขา อาเป่าเหวี่ยงกำปั้นของเขา ไปที่ใบหน้าของผู้ช่วยของชั้นปีที่ 1
“อ้ากก!”
นักเรียนหลายคน ร้องออกมาด้วยความตกใจ และหลับตาปี๋ พวกเขาทนไม่ได้ ที่จะเห็นผู้ช่วยชั้นปีที่ 1 โดนทุบตี

หวือ!
เสียงร้องที่ออกมาจากความเจ็บปวด ไม่ได้ดังลอดออกมา มันเป็นเสียงของกำปั้นกระทบอากาศจาง ๆ
เมื่อทุกคนเปิดตาของพวกเขา พวกเขาค้นพบว่ามันเป็นเย่หยู ดึงผู่ช่วยปี 1 ออกมา และหยุดกำปั้นของอาเป่าลง
เมื่อมองดูเย่หยู ด้วยความสนอกสนใจอย่างมาก อาเป่าหัวเราะเยือกเย็น “น้องชาย!” นายมีทักษะดีนี่! “
เย่หยูเงยหัวขึ้น เพื่อดูแขกที่ไม่ได้รับเชิญนี้ ตะโกนเบา ๆ “ไปให้พ้น!”
“อืม?” อาเป่า เอื้อมมือไปแคะหู ราวกับว่าเขาไม่ได้ยิน “คุณพูดว่าอะไร?
ใบหน้าของเย่หยูกระด้าง เมื่อเขาพูดอย่างเย็นชา “ฉันพูดว่า ออกไป!”

ใบหน้าของอาเป่ามืดครึ้ม เขาพูดอย่างร้ายกาจ “ปรมาจารย์เป่าอยากไปที่ไหนก็ไป แต่ไม่มีใครเคยบอกให้ปรมาจารย์เป่า
ออกจากที่นี่มาก่อน!” นายเป็นคนแรก! “
ออร่าเย็น ๆ ปลดปล่อยออกมาจากร่างของ อาเป่า จริงๆแล้วมันต่ำกว่า กลั่นโลหิต เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ความรู้สึกออร่า ออกจากร่างกายของอาเป่า กลุ่มนักเรียนทุกคน หดคอไปด้านหลัง โดยไม่ได้ตั้งใจ ถอยห่างออกไป เพียงไม่กี่ก้าว
เฉพาะ ฮันเสวี่ย จับมือของเย่หยูอย่างแน่นหนา ไม่ปล่อยมือจากเขา
เย่หยู รู้สึกอบอุ่นในหัวใจของเขา จับมือของฮันเสวี่ย เพื่อบอกให้เธอก้าวถอยหลัง
เย่หยู กล่าวอย่างเย็นชา โดยไม่คำนึงถึง รัศมีอันสง่างามที่เพิ่มขึ้นจากร่างกายของเขา “ใช้ประโยชน์จากความจริงที่ว่า ฉันไม่ได้โกรธ และออกไปให้พ้นซะ ฉันจะถือว่า ไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
ร่องรอยของความโกรธพุ่งเข้าหาใบหน้าของอาเป่า ในขณะที่เขาตะโกนด้วยน้ำเสียงที่ต่ำ “เด็กเหลือขอ ที่เย่อหยิ่ง!
หวือ!
ต้นขาหนาที่ขนาดดูเหมือนขวานแหลมคม ยื่นเข้าไปหาเย่หยู
“อ๊ายย!” เพื่อนร่วมชั้นของเย่หยู จับมือกันอย่างแน่นหนา มองดูที่ต้นขาที่กำลังจะเตะลงมาที่เย่หยู
“เย่หยู ระวังตัวด้วย!” ฮันเสวี่ย วางมือของเธอ ไว้ที่เหนือหน้าอกของเธอ หัวใจกำลังบีบรัด เต็มไปด้วยความกังวล
พรึ่บ!
อาเป่าสายตาพร่ามัว ขาของเขาว่างเปล่า และเย่หยู หายตัวไปจากที่เขายืนอยู่แล้ว

“อะไรกัน?!”
อาเป่า ในใจแตกตื่น เขาทำพลาดไปจริง ๆ !

“คุณกำลังมองหาอะไร?”
ได้ยินเสียงเย็นชา และอาเป่ารู้สึกประหลาดใจ เมื่อพบว่าเย่หยู มาถึงด้านข้างของเขาแล้ว
ผัวะ!
เสียงตบดังก้องสนั่น ทั่วใบหน้าของอาเป่า ทำให้เขามึนงงทันที
ปัง!
เย่หยู ยกขาของเขาขึ้น แล้วเตะส่งอาเป่าที่โง่เขลา ลอยออกไปนอกห้องคาราโอเกะ
อาเป่า พยายามลุกขึ้นยืน เท้าหนักๆเหมือนภูเขากดหน้าอกของเขา
เย่หยูก้มลงมองบนหน้าอก ของอาเป่า เย่หยูก้มศีรษะลง ดวงตาเย็นชาของเขาจ้องมองเขา
อาเป่า พบดวงตาที่ซ่อนอยู่ลึกๆของเย่หยู ร่างกายที่แข็งแรงของเขา สั่นเทาอย่างไม่ตั้งใจ ขณะที่เขาพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ
“ฉัน – ฉันเข้าใจแล้ว”
เย่หยู ถอนเท้าของเขาออกไปอย่างเยือกเย็น “ไสหัวไป!”
อาเป่า รีบพิงกำแพงอย่างรวดเร็ว พยายามตะเกียกตะกายยืนขึ้น จับหน้าอกของเขา และวิ่งหนีไป
เพียงแค่ตอนนี้ การเคลื่อนไหวของเย่หยู เป็นเหมือนกระต่ายหลุดพ้นจากจากเหยี่ยว นักเรียนในห้องคาราโอเกะ
ยังไม่ได้ตอบสนอง แม้กระทั่งตอนที่ร่างอันแข็งแกร่งของอาเป่า ถูกเตะออกไป
เมื่ออาเป่าหนีไปอย่างหัวซุกหัวซุน ในที่สุดนักเรียนทั้งหมดก็ได้สติ
รอบตัวเย่หยู กลุ่มนักเรียนต่างตะโกนลั่นอย่างตื่นเต้น
“เย่หยู ผู้ข่มขวัญ!”
“เย่หยู เจ๋งเกินไปแล้ว !” การเตะครั้งเดียว ก็ส่งเขาปลิวออกไป! “
“เย่หยู ท่านี้ ฉันตั้งชื่อให้ เรียกว่า ‘มังกรฟาดหาง’?” มันเจ๋งสุดๆ! “
“โอ้ท่านอาจารย์!” โปรดยอมรับศิษย์คนนี้ด้วยเถิด! “
เพื่อนร่วมชั้นของเขารายล้อมตัว เย่หยูเดินไปหาฮันเสวี่ยที่ยังหวาดกลัวอยู่ เขาลูบไล้ผมเธอเบา ๆ
และพูดเบา ๆ ว่า “ไม่ต้องกังวลทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว”
นักเรียนบางคน ใช้โทรศัพท์มือถือบันทึกเหตุการณ์นี้ ขณะพึมพำ “มันช่างโรแมนติกมาก!” ทักษะความสามารถในการจีบสาวอีกชนิดหนึ่ง! “
ในห้องส่วนตัวของผู้จัดการคาราโอเกะ ออฟฟิทของหวังฟู่กุ้ย
หญิงสาวคนหนึ่ง นั่งอยู่บนตักของหวังฟู่กุ้ย แขนเรียวของเธอโอบรอบคอสั้นๆของเขา
“ผู้จัดการหวัง ให้ฉันป้อนคุณกินไวน์หน่อย”
หลังจากที่ผู้หญิงพูดจบ แล้วเธอก้มศีรษะลงแล้วจิบไวน์ อมไว้ในปากของเธอ เธอเดินเข้าไปที่หวังฟู่กุ้ย
หวังฟู่กุ้ย แหงนหน้ารับไวน์ เหล่ดวงตาของเขา เมื่อยามที่เขาลิ้มรสมัน
ปัง!
ประตูออฟฟิทเปิดออกทันที

หญิงสาวอุทาน และยืนขึ้นอย่างรวดเร็วจากตักของหวังฟู่กุ้ย
หวังฟู่กุ้ยขมวดคิ้ว กับพนักงานบริการ เพราะเขายังมีแอลกอฮอล์ในปาก และพูดไม่ได้
พนักงานปิดหน้าของเขา และวิ่งไปที่โต๊ะทำงานของหวังฟู่กุ้ย ร้องว่า “ผู้จัดการ!
ตอนนี้อาเป่า ลูกน้องของเฉียนฮู บุกเข้าไปในห้องของวีไอพี ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ!”
หวังฟู่กุ้ย เบิกตาโตของเขา ด้วยความหวาดกลัว ลืมไปว่าเขายังมีไวน์อยู่ในปาก เขาอ้าปากแล้วพูดว่า
“อะไรอะ แฮ่มอะแฮ่ม ค่อกๆๆ … “
หวังฟู่กุ้ย สำลักจนน้ำตาเล็ด จากไวน์ที่ฉุนกึก

หวังฟู่กุ้ย คว้าคอของพนักงานบริการ และตะโกนด้วยความโกรธ “ไร้ประโยชน์ ทำไมคุณไม่หยุดอาเป่า?”
พนักงานเสิร์ฟรู้สึกผิดมาก จนเกือบร้องไห้ เขาชี้ไปที่ใบหน้าของตัวเองและพูดว่า “ผมหยุดพวกเขาไม่ได้!
” อาเป่า เข้ามาตบเอาๆ! “
หวังฟู่กุ้ย คลายปกคอเสื้อของพนักงานออก เขารู้ว่าเขากังวลจนเกินไป เขาถามด้วยใบหน้ามืดครึ้ม “ตอนนี้ล่ะ?” เป็นสถานการณ์เป็นอย่างไร?
พนักงานพูดติดอ่าง “ในเวลานั้น อาเป่าโกรธมาก แต่ตอนนี้ เขาอาจทุบตีแขก ทุกคนในห้อง?”

“จบเห่แล้ว!”
หวังฟู่กุ้ย นั่งอยู่บนเก้าอี้ วิญญาณของเขาหลุดลอยออกไปจากร่างกาย เมื่อคิดถึงเย่หยู ที่ยังอยู่ในห้องคาราโอเกะส่วนตัว เขามีใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
หญิงสาวที่อยู่ข้างๆเตือนเบา ๆ ว่า “อย่ากังวล ผู้จัดการหวัง อาจยังไม่เกิดอะไรขึ้น?”
ดวงตาของหวังฟู่กุ้ย สว่างขึ้น ทันใดนั้น เขาก็ลุกขึ้นยืน และพูดอย่างตื่นเต้น “ใช่! มันอาจจะยังไม่สายเกินไป!”
หวังฟู่กุ้ย กระโดดออกจากประตู เหมือนลูกชิ้นกลิ้งอย่างรวดเร็ว
ในห้องส่วนตัวของเฉียนฮู และฉินอูฟ่า พวกเขาสองคนรู้สึกสบายใจ กับบริการที่ยอดเยี่ยม
ปัง!
อาเป่า เปิดประตูทันทีแล้ววิ่งเข้าไป
เฉียนฮู หรี่ตาของเขาจับซิการ์ในปาก แล้วถามว่า “อาเป่า ทำงานเสร็จหรือยัง?” คุณได้หักขาของเด็กเหลือขอไหม? “

อาเป่า วิ่งเข้ามาในห้อง และคุกเข่าต่อหน้าเฉียนฮู พูดผิดๆถูกๆ ว่า “พี่ฮู ต้องล้างแค้นฉัน!” ฉันแพ้แล้ว! “
เฉียนฮู ลุกขึ้นมองดูรอยฝ่ามือที่ชัดเจน บนใบหน้าของอาเป่า และตะโกนด้วยความโกรธว่า “มันคือใคร?!” “กล้าที่จะทุบตีลูกน้องฉันได้อย่างไร!”
อาเป่า ก้มหน้าลงและกระซิบว่า “เขาเป็นแค่นักเรียนมัธยมปลาย”
ปัง!
เฉียนฮู ตบโต๊ะน้ำชาอย่างหนัก ทำให้โต๊ะแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
ใบหน้าของเฉียนฮูเต็มไปด้วยความโกรธ เมื่อเขาพูดไปพลางกัดฟันและพูดว่า “เยี่ยมมาก!” เด็กมัธยมสมัยนี้ ป่าเถือนเหลือเกิน? “
“มากับฉัน!” ไปและไปเจอ กับนักเรียนมัธยมปลายคนนี้กัน! “
เฉียนฮู ลุกขึ้นยืนแล้วพาอาเป่าและฉินอูฟ่าออกมา
หวังฟู่กุ้ย รีบวิ่งออกจากออฟฟิท แล้ววิ่งไปที่เฉียนฮู และอีกสองคนตัวโต

“เฉียนฮู!” เกิดเรื่องอะไรขึ้น! “
หัวใจของหวังฟู่กุ้ย กระเด้งกระดอน และเขาก็รีบไปถาม
เฉียนฮูเยาะเย้ย “ไปสั่งสอนเด็ก!”
หวังฟู่กุ้ย รู้สึกหวาดกลัวของเฉียนฮู หน้าผากของเขาถูกปกคลุมด้วยเหงื่อเย็น “เฉียนฮู ทำไมต้องทำให้ยุ่งยากด้วย
” ให้ฉันจัดการเขาเอง! “
เฉียนฮู ขมวดคิ้ว เมื่อเขามองดูหวังฟู่กุ้ย และพูดอย่างเย็นชาว่า “คุณจะทำแบบนี้ ?ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของคุณ
กับพวกเขาจะไม่ธรรมดาเหรอ?”
หวังฟู่กุ้ยกำจัดเหงื่อที่เย็นบนหน้าผากของเขา และกล่าวอย่างระมัดระวังว่า “เกี่ยวกับเรื่องนี้ พวกเขาเป็นแขกที่น่าเคารพนับถือที่สุด ควรจะรู้สึกมีความสุขที่สุด ดังนั้นมันจะไม่ดีสำหรับพวกเขา ที่จะมีการทะเลาะวิวาท”
เฉียนฮูเยาะเย้ย และพูดอย่างเหยียดหยามว่า “ลูกค้าที่ได้รับความเคารพ?” เป็นลูกค้าที่ร่ำรวยเหรอ! “
เฉียนฮูไม่ได้ให้ความสนใจใด ๆ กับหวังฟู่กุ้ยที่เป็นกังวลใจ และเดินผ่านเขาโดยตรงเดินไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง
“ ฉันอยากเห็นว่าเงินจะหนักแค่ไหน!” “ มันจะหนักกว่ากำปั้นมั้ย!”
หวังฟู่กุ้ย ตบต้นขาของเขา แล้วตามด้วยเสียงตะโกนจากด้านหลังเฉียนฮู “โอ้พระเจ้า!” นั่นเป็นเศรษฐีตัวจริง! “

 

ปล้นสวรรค์

ปล้นสวรรค์

เรื่อง ปล้นสวรรค์ นักเรียนมัธยมปลายธรรมดา นามว่าเย่หยู จู่ๆวันหนึ่งก็มีลำแสงพุ่งลงมาที่มือของเขา ด้วยเหตุนี้เขาถึงได้ระบบปล้นสวรรค์มาคลอบครอง ในแต่ละวันเขาสามารถเปิดช่องมิติ เพื่อที่จะใช้มือของเขา ล้วงเข้าไปขโมยของต่างๆจากทุกที่มาเป็นของตน “ยอดภูเขาดาบ ซึ่งมีดาบวิเศษปักอยู่ จู่ๆก็เกิดวังวน พร้อมทั้งมีมือยื่นออกมา คว้าดาบวิเศษ ที่นิกายดาบสวรรค์เฝ้ารอคอย” “ดร.อากาสะแว่นตารุ่นล่าสุดของผมอยู่ไหนครับ” “ โอ้มันอยู่ตรงนี้ โคนัน เอ๊ะ! มันหายไปไหนแล้ว!” “ ฮ่าฮ่า ในที่สุดตำราฝังเข็มเล่มนี้ก็เป็นของข้า! อ๊ะ! ใครบังอาจขโมยไป”

Options

not work with dark mode
Reset