ยามดอกวสันต์ผลิบาน – ตอนที่ 175 เดินทางกลับ

โจวเสาจิ่นเดินตามหลังโจวชูจิ่นผู้เป็นพี่สาวอย่างเชื่อฟัง เฉิงเจียกลับฉวยโอกาสตอนที่เจียงซื่อกับฮูหยินใหญ่เหอกำลังรักษากิริยาต่อกันนั้นค่อยๆ ดึงแขนเสื้อของโจวเสาจิ่นเบาๆ กระซิบเสียงเบาว่า “เมื่อกี้เจ้าได้ยินหรือไม่…คนของตระกูลเหอล้วนกล่าวชมกันว่าเจ้าหน้าตางดงาม รอให้กลับไปแล้วเจ้าต้องช่วยเย็บถุงหอมให้ข้าสองใบ”

“คนของตระกูลเหอก็กล่าวชมเครื่องประดับของเจ้าว่างดงามเช่นกัน” โจวเสาจิ่นนั่งตัวตรง ทว่าริมฝีปากกลับกล่าวขมุบขมิบเสียงเบาว่า “เช่นนั้นเจ้ากลับไปก็ต้องมอบเครื่องประดับให้ข้าสองชิ้นด้วยใช่หรือไม่”

“ได้!” ดวงตาของเฉิงเจียเปล่งประกายระยิบระยับ กล่าวขึ้นว่า “มอบเครื่องประดับให้เจ้าสองชิ้นย่อมได้ แต่เจ้าต้องทำถุงหอมให้ข้าสองชิ้น!”

ตนลืมไปได้อย่างไรว่าเฉิงเจียเป็นผู้มีเงินถุงเงินถังผู้หนึ่ง!

โจวเสาจิ่นลอบรู้สึกเสียใจ ถามขึ้นอย่างแปลกใจว่า “เจ้าต้องการนำถุงหอมไปมอบให้ผู้ใดหรือ ฝีมือเย็บปักของชุ่ยหวนก็ดีมากเช่นกันไม่ใช่หรือ”

“เจ้าอย่าสนใจเลย” เฉิงเจียไม่ยอมบอกโจวเสาจิ่น กล่าวต่อว่า “ขอเพียงเจ้าจำเอาไว้ว่าเจ้าติดหนี้ถุงหอมข้าสองชิ้นก็พอ”

เอาแต่ใจขนาดนี้ได้ด้วยหรือ

โจวเสาจิ่นอยากจะคุยกับเฉิงเจียต่ออีกสักสองประโยค ทว่าเจียงซื่อที่จับตาดูเฉิงเจียอยู่ตลอดก็สาดสายตามาครั้งหนึ่ง

เฉิงเจียกับโจวเสาจิ่นรีบตัดจบบทสนทนา จัดเสื้อผ้านั่งให้เรียบร้อย

เถ้าแก่ของตระกูลเหอจึงเชิญฮูหยินใหญ่กู้ไปช่วยกันปักปิ่น

เจียงซื่อถือกล่องบรรจุปิ่น คนของตระกูลเฉิงตามฮูหยินใหญ่กู้ไปที่ห้องของเหอเฟิงผิงผู้เป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลเหอ

ห้องของเหอเฟิงผิงมีผู้คนมากมาย มีทั้งป้าสะใภ้อาสะใภ้ พี่สาวน้องสาวของเหอเฟิงผิง และยังมีคุณหนูทั้งหลายที่เป็นสหายสนิทของนางอีกด้วย คนที่อยู่ภายในห้องมีจำนวนมากนัก

 พอพวกโจวเสาจิ่นเดินเข้าไปก็ได้รับสายตาชื่นชมจากทุกคน

เจียงซื่อรู้สึกภาคภูมิใจอยู่เล็กๆ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ สายตาตกไปอยู่บนร่างของฮูหยินที่สวมชุดเต็มยศขั้นสี่ผู้หนึ่งที่อยู่ภายในห้อง

นางรู้ว่าคนผู้นี้น่าจะเป็นพี่สะใภ้ของฮูหยินใหญ่เหมี่ยน และก็เป็นผู้จะมาดูตัวเฉิงเจีย

เจียงซื่อมองไปที่บุตรสาวครั้งหนึ่ง เห็นเฉิงเจียนั่งอยู่ข้างๆ โจวเสาจิ่นอย่างเรียบร้อย ถึงได้รู้สึกโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง

เด็กสาวทั้งสามคนของตระกูลเฉิงที่มาด้วยนี้มีอายุแตกต่างกัน มารดาของเหอเฟิงผิงแยกออกได้ในทันทีว่าผู้ใดเป็นผู้ใด

นางลอบรู้สึกเสียดายอยู่ในใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

หากมองจากรูปร่าง คุณหนูตระกูลโจวดูอ่อนแอบอบบางเกินไปเล็กน้อย คงให้กำเนิดบุตรได้ดีไม่เท่าคุณหนูสี่ของตระกูลเฉิง แต่บิดาของคุณหนูรองตระกูลโจวเป็นจิ้นซื่อขั้นสอง เป็นเจ้าเมืองยศผิ่นขั้นสี่เจิ้ง กำลังรุ่งโรจน์ อนาคตในภายภาคหน้าไม่อาจประมาณการได้…ไม่แปลกที่น้องสามีจะสนใจในตัวนาง อย่างไรก็ตาม ภายใต้โลกใบนี้ไม่มีอะไรที่สมบูรณ์แบบ มารดาของเหอเฟิงผิงจึงเพียงทอดถอนหายใจอยู่ในใจครั้งหนึ่งเท่านั้น

นางนั่งสงวนท่าทีอยู่ในนั้น รอจนกระทั่งเถ้าแก่กล่าวแนะนำถึงได้ยืนขึ้น

เจียงซื่อจับมือของมารดาของเหอเฟิงผิงอย่างกระตือรือร้นเป็นพิเศษ กล่าวชื่นชมว่านางให้กำเนิดบุตรสาวที่ดีงามมาผู้หนึ่ง

เหอเฟิงผิงที่นั่งอยู่ในห้องสวมชุดเพ่ยจื่อลายดอกสีแดงสด เพื่อประกอบพิธีปักปิ่นแล้ว เส้นผมดำเงางามดังเส้นไหมของนางถูกเกล้าเป็นมวยขดก้นหอยอยู่หลังศีรษะสองมวย เผยให้เห็นหน้าผากที่นวลเนียน ตลอดทั้งร่างไม่ได้สวมเครื่องประดับใดๆ ก้มศีรษะลงด้วยสีหน้าแดงระเรื่อ ไม่กล้าเหลือบสายตาขึ้นมาเลยสักครั้ง

โจวเสาจิ่นรู้สึกว่าน่าสนใจยิ่งนัก

ชาติก่อนนางเคยเห็นแต่เหอเฟิงที่สุขุมงดงาม กิริยามารยาทสง่าอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่เคยเห็นเหอเฟิงผิงที่ขี้อายและแฝงความขลาดกลัวเอาไว้เช่นนี้มาก่อน

อาจจะเป็นเพราะสถานะในตอนนั้นกับตอนนี้ไม่เหมือนกัน ตอนนั้นเหอเฟิงผิงต้องสงวนท่าทีของพี่สะใภ้ใหญ่กระมัง

โจวเสาจิ่นเม้มริมฝีปากกลั้นยิ้ม

เฉิงเจียกล่าวอยู่ข้างๆ นางว่า “คุณหนูใหญ่ตระกูลเหอหน้าตางดงามมากจริงๆ!”

“ย่อมเป็นเช่นนั้น” โจวเสาจิ่นเองก็รู้สึกได้รับเกียรติไปด้วยอย่างช่วยไม่ได้ กล่าวขึ้นว่า “ไม่ดูเล่าว่าเป็นผู้ใดที่เป็นคนเลือกบุตรสะใภ้”

เฉิงเจียหัวเราะเบาๆ

ทันใดนั้นเหอเฟิงผิงเงยหน้าขึ้นหันมามองพวกนาง แล้วก็ก้มหน้าลงไปอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

โจวเสาจิ่นกับเฉิงเจียต่างก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน

ทางด้านโน้น มารดาของเหอเฟิงผิงกับเจียงซื่อเจรจาพาทีกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว เถ้าแก่ของตระกูลเหอมองเวลาพลางเอ่ยขึ้นยิ้มๆ ว่า “ได้เวลามงคลแล้ว”

สรรพเสียงต่างๆ ภายในห้องจึงเงียบสงบลง

เจียงซื่อเปิดกล่องออก ฮูหยินใหญ่กู้หยิบปิ่นทองหรูอี้สลักลายเมฆมงคลที่มีน้ำหนักหกเหลี่ยง[1]หกเฉียน[2]ชิ้นนั้นออกมาจากกล่องแล้วปักลงไปบนศีรษะของเหอเฟิงผิง

ทันใดนั้นก็ราวกับเกิดการปะทุของอะไรบางอย่างขึ้นก็ไม่ปาน ภายในห้องมีเสียงกล่าวชื่นชมดังขึ้นมาอีกครั้ง เสียงดังเซ็งแซ่และคึกคัก

ใบหน้าของเหอเฟิงผิงจึงยิ่งแดงเรื่อขึ้น

ฮูหยินใหญ่เหอจึงยิ้มพลางเชิญคนของตระกูลเฉิงไปนั่งพักผ่อนในห้องรับรองแขก

เฉิงเจียกล่าวขึ้นอย่างผิดหวังว่า “นี่เสร็จแล้วหรือ”

“แล้วเจ้าคิดว่ายังมีอะไรอีกหรือ” โจวเสาจิ่นกล่าวขึ้นอย่างหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ “หากเจ้าต้องการดูความคึกคัก วันที่มารับตัวเจ้าสาวค่อยตามมาอีกครั้ง วันนั้นถึงจะเป็นวันที่คึกคักอย่างแท้จริง!”

เฉิงเจียรู้ว่านั่นย่อมเป็นไปไม่ได้ ถอนหายใจอย่างผิดหวัง คล้องแขนของโจวเสาจิ่นเอาไว้แล้วเดินไปที่ห้องรับรองแขก

ทั้งสองครอบครัวจึงนับว่าได้ดองกันอย่างเป็นทางการแล้ว มารดาของเหอเฟิงผิงจึงลดระยะห่างเพราะความเกรงใจกับเจียงซื่อลง แทนที่ด้วยการเพิ่มความสนิทสนมขึ้นมาหลายส่วน นางกล่าวชื่นชมโจวเสาจิ่นและคนอื่นๆ ครั้งหนึ่ง จากนั้นก็ถามถึงชีวิตประจำวันของเฉิงเจียขึ้นมา

เฉิงเจียไม่รู้เรื่องอะไร จึงตอบผู้อาวุโสไปอย่างสบายๆ เหมือนยามปกติทั่วไป

ทว่าโจวเสาจิ่นกลับมีความคิดบางอย่าง

นางคิดคำนวณอยู่ในใจ เหอเฟิงผิงเป็นบุตรสาวคนโตของตระกูล ในเวลานี้น้องชายคนโตของนางเพิ่งจะมีอายุได้สิบสองปี น้องชายคนเล็กอายุเก้าขวบ เช่นนั้นก็ไม่น่าจะเกี่ยวอะไรกับเฉิงเจีย…

ระหว่างเดินทางกลับ นางลองหยั่งเชิงเจียงซื่อ “ดูเหมือนว่ามารดาของพี่สะใภ้เหอจะชื่นชอบพี่สาวเจียยิ่งนักนะเจ้าคะ”

เจียงซื่อยิ้มทว่าไม่กล่าวอะไร

เฉิงเจียกลับมุ่ยปากกล่าวว่า “เหตุใดข้าถึงไม่รู้เล่า”

โจวเสาจิ่นทำได้เพียงทอดถอนใจอยู่ในใจ

ขอบเขตของเรื่องนี้ออกจะขยายวงกว้างเกินไป หลี่จิ้งคงได้แต่ต้องขอพรให้ตัวเองมากสักหน่อยเสียแล้ว!

เรือของพวกนางแล่นมาได้ครึ่งทางท้องฟ้าก็มืดลง เนื่องจากเฉิงเจียเมาเรือก็เลยไปนอนพักตั้งนานแล้ว ส่วนโจวชูจิ่นนั่งชมวิวทิวทัศน์กับโจวเสาจิ่นอยู่ครู่หนึ่ง แต่ความตื่นตระหนกก่อนจะถึงผูโข่วกับความเหนื่อยล้าหลังจากที่งานหมั้นเล็กเสร็จสิ้นลงอย่างราบรื่นทำให้ไม่นานนางก็มีสีหน้าอ่อนล้าออกมา

โจวเสาจิ่นกล่าวยิ้มๆ ว่า “ท่านพี่ไปพักก่อนเถิดเจ้าค่ะ! ข้าจะไปถามท่านป้าใหญ่หลูสักหน่อย ดูว่ายังเหลืออีกกี่ชั่วยามกว่าจะเดินทางกลับไปถึง และมื้อเย็นของวันนี้จะต้องทำอย่างไรบ้าง”

ตระกูลเหอรั้งให้พวกเขาอยู่รับมื้อเย็นด้วย แต่พวกเขาไม่อยากค้างคืนที่ผูโข่ว จึงยังคงยืนกรานที่จะเดินทางจากมา

โดยปกติแล้วนางไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ แต่นางอยากจะออกไปรับลมสักหน่อย และจะได้เดินเล่นด้วย

โจวชูจิ่นเองก็เหนื่อยล้ามากจริงๆ จึงพยักหน้ายิ้มๆ ให้ฉือเซียงประคองนางไปนอนพักผ่อน

โจวเสาจิ่นออกจากห้องพักโดยสาร มุ่งหน้าไปยังห้องพักผ่อนของเจียงซื่อ

มีคนกำลังสนทนากันอยู่ที่หัวเรือ “…การเดินทางน่าจะต้องใช้เวลาอีกสองชั่วยาม ข้าได้กำชับกับคนขับเรือแล้วว่าให้เร่งเดินทางให้เร็วขึ้นอีกสักหน่อย เหลือเพียงต้องดูว่าเรื่องมื้อค่ำนั้นจะให้ทุกคนรับประทานอะไรง่ายๆ รองท้องไปก่อนหรือว่าจะให้ทางเรือทำอาหารให้สักมื้อหนึ่งขอรับ”

โจวเสาจิ่นเดินเข้าไปอย่างห้ามตัวเองไม่อยู่

คนพูดหันหน้ากลับมา ท่ามกลางความมืดสลัวนั้น นางเห็นใบหน้าของเฉิงฉือ นิ่งเงียบเอื่อยเฉื่อย เย็นชาและลึกลับ

โจวเสาจิ่นตะลึงงัน

นี่เป็นเฉิงฉือที่นางไม่เคยพบเห็นมาก่อน

แต่ในเวลาเพียงไม่นาน ใบหน้านั้นก็เผยรอยยิ้มบางเบาออกมา แววตาของเขายังคงเย็นชาเช่นเดิม ทว่าบนใบหน้ากลับอ่อนโยนขึ้นหลายส่วน ดูเหมือนกับสายลมยามวสันต์พัดผ่านผืนดิน ทำให้อากาศอบอุ่นขึ้นมา

“คุณหนูรอง” เขากล่าวเสียงอบอุ่น “เจ้ามีธุระอะไรหรือ”

สายตาของคนที่อยู่ข้างๆ มองมายังนางประหนึ่งดาบที่เย็นเฉียบก็ไม่ปาน

ตอนนี้เองโจวเสาจิ่นถึงได้ค้นพบว่าคนที่กำลังคุยกับเขาอยู่คือฉินจื่ออัน และบริเวณหัวเรือนี้มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้น

นางรีบกล่าวอธิบายว่า “พี่สาวของข้ากับพี่สาวเจียต่างก็พักผ่อนกันหมดแล้ว ข้าออกมาหมายจะสอบถามว่าจะกลับไปถึงจินหลิงเวลาใด แล้วก็จะสอบถามดูว่าจะทำอย่างไรกับมื้อค่ำดีเจ้าค่ะ”

เฉิงฉือครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นกล่าวกับฉินจื่ออันว่า “บนเรือมีสตรีอยู่ด้วย ปกติแล้วของบนเรือล้วนไม่พิถีพิถันเท่าไรนัก ข้าว่าระหว่างทางหาสถานที่หนึ่งแล้วสั่งอาหารขึ้นมาก็แล้วกัน”

ฉินจื่ออันขานรับอย่างนอบน้อมว่า “ขอรับ” จากนั้นก็ถอยกลับออกมา กำลังจะเดินผ่านโจวเสาจิ่น

โจวเสาจิ่นรู้สึกว่าฉินจื่ออันดูเหมือนจะมีเจตคติอะไรบางอย่างกับนาง จึงเบี่ยงตัวหลีกทางให้ฉินจื่ออันโดยสัญชาตญาณ

ฉินจื่ออันกล่าวเสียงเบาประโยคหนึ่งว่า “ขอบคุณมากขอรับ” จากนั้นเดินไปที่ท้ายเรือ

เฉิงฉือจึงกล่าวยิ้มๆ ว่า “อีกประมาณสองชั่วยามพวกเราก็น่าจะถึงเมืองจินหลิงแล้ว เจ้าอยากกลับไปพักผ่อนที่ห้องพักโดยสารสักหน่อยหรือไม่”

นี่ท่านน้าฉือกำลังไล่ตนอยู่ใช่หรือไม่

โจวเสาจิ่นครุ่นคิดครู่หนึ่ง กล่าวขึ้นว่า “เป็นเพราะเมื่อครู่ข้าได้ยินพ่อบ้านฉินกล่าวเช่นนี้ถึงได้เดินเข้ามา…ท่านน้าฉือต้องการอยู่ที่หัวเรือนี้เพียงลำพังครู่หนึ่งกระมัง เช่นนั้นข้ากลับห้องพักโดยสารก่อนนะเจ้าคะ”

โจวเสาจิ่นมีชีวิตมาสองชาติภพ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เดินทางทางน้ำ นางเองก็แปลกใจตัวเองเหมือนกันที่ไม่รู้สึกเมาเรือ

นึกถึงว่าเมื่อกลับไปที่ห้องพักโดยสารแล้วต้องนั่งเหงาอยู่เพียงลำพังแล้ว ท่าทางของนางก็ซึมลงเล็กน้อย

เฉิงฉือเห็นแล้วก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ คาดว่าคนที่มาด้วยล้วนเหนื่อยอ่อนจนต้องไปพักกันหมดแล้ว โจวเสาจิ่นที่ไม่เมาเรือจึงไม่มีแม้แต่เพื่อนสักคนให้อยู่ด้วย จึงได้แต่วิ่งไปทั่วอย่างกระฉับกระเฉงเช่นนี้

สมกับเป็นเด็กน้อยผู้หนึ่งจริงๆ!

เขากล่าวยิ้มๆ ว่า “ข้าเองก็เพียงออกมาเดินเล่นเท่านั้น ข้าจำได้ว่าบิดาของเจ้าเคยรับราชการอยู่เมืองที่หนานชังมาก่อน เจ้าเคยไปเยี่ยมบิดาของเจ้าหรือไม่”

โจวเสาจิ่นดูกระดากอาย กล่าวเสียงเบาว่า “ไม่เคยเจ้าค่ะ!”

“อ้อ!” เฉิงฉือกล่าวต่ออย่างไม่ถือสาว่า “ผู้คนจำนวนมากต่างไม่เคยไปยังสถานที่ที่บิดาของตัวเองประจำการมาก่อน เนื่องจากอยู่ไกลเกินไป ถนนหนทางก็ไม่สะดวกนัก พวกเจ้าอายุยังน้อย จะเจ็บป่วยได้ง่ายหากไม่คุ้นเคยกับสภาพอากาศ”

เมื่อก่อนโจวเสาจิ่นไม่เคยคิดจะไปหาบิดา ณ ที่ที่บิดาประจำการอยู่เลยสักครั้ง

นางรู้สึกว่าตนกับพี่สาวอยู่ที่จินหลิงก็ดีแล้ว

แต่ครั้งนี้ไม่ได้เจอบิดามาเป็นเวลานาน อีกทั้งยังเกิดเรื่องมากมายเพียงนี้ นางรู้สึกว่าตนไม่ควรทำตัวห่างเหินกับบิดาขนาดนี้ถึงจะถูก ถึงแม้บิดาจะรับราชการอยู่ที่อื่น แต่ก็เป็นห่วงเป็นใยนางกับพี่สาวเป็นอย่างมาก

ได้ยินเฉิงฉือหาคำแก้ตัวให้นางแล้ว นางรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก ความคิดหนึ่งก็วาบเข้ามา กล่าวขึ้นอย่างไม่คาดคิดว่า “ท่านน้าฉือออกเดินทางไกลบ่อยหรือไม่เจ้าคะ ท่านจะได้ไปเมืองเป่าติ้งบ้างหรือไม่ หากท่านไปเมืองเป่าติ้ง พาข้าร่วมทางไปด้วยได้หรือไม่ ข้าอยากไปดูว่าทางโน้นว่าท่านพ่อเป็นอย่างไรบ้างเจ้าค่ะ!”

การเดินทางจากเมืองเป่าติ้งไปจิงเฉิงใช้เวลาเพียงไม่กี่วันเท่านั้น

ไม่แน่ว่านางอาจจะมีโอกาสได้ไปจิงเฉิงสักครั้งหนึ่ง

แต่เมื่อนางนึกถึงเรื่องที่ว่าเฉิงสวี่อยู่ที่จิงเฉิงแล้ว ทันใดนั้นก็ความต้องการอยากไปจิงเฉิงก็มอดลง กลายเป็นหมดความสนใจลงไป

แววตาของเฉิงฉือระยิบระยับเล็กน้อย กล่าวขึ้นว่า “เจ้าอยากไปจิงเฉิงมากหรือ”

โจวเสาจิ่นพยักหน้า

อยู่ที่จินหลิงนางเป็นเด็กสาวในห้องหอที่รอวันแต่งงาน นอกจากสถานที่อย่างวัดกันเฉวียนเทือกนั้นแล้ว สถานที่อื่นๆ นางล้วนไม่เคยไปมาก่อน แต่อยู่ที่จิงเฉิงนางเป็นฮูหยินที่รับผิดชอบเรื่องต่างๆ ภายในบ้าน ขอเพียงนางต้องการ ไม่ว่าที่ไหนๆ ก็ไปได้ทุกที่ เมื่อเปรียบเทียบกับจินหลิงแล้ว นางจึงคุ้นเคยกับจิงเฉิงมากกว่า

เฉิงฉือกล่าวยิ้มๆ ว่า “เจ้าอยากไปทำอะไรที่นั่นอย่างนั้นหรือ”

โจวเสาจิ่นกล่าว “เพียงอยากไปดูสักหน่อยเท่านั้นเจ้าค่ะ!”

น้ำเสียงของนางค่อนข้างผิดหวัง แต่เมื่อฟังจากในมุมของเฉิงฉือแล้วกลับไม่เหมือนกัน

ผู้คนจำนวนมากต่างอยากไปดูจิงเฉิง แต่โจวเจิ้นผู้เป็นบิดาของโจวเสาจิ่นนั้นอยู่ที่เป่าติ้ง

เขาไม่ได้เอ่ยถึงเป่าติ้งแต่ถามถึงจิงเฉิงโดยตรง โจวเสาจิ่นกลับใช้โอกาสนี้บอกว่านางอยากไปดูจิงเฉิง

ผู้คนต่างก็ชอบสถานที่ที่ตนมีความรู้สึกคุ้นเคยด้วย อาจจะเป็นคนผู้หนึ่ง หรืออาจจะเป็นสิ่งของชิ้นหนึ่ง

ไม่ใช่ว่านางควรจะเอ่ยถึงเมืองเป่าติ้งก่อนแล้วค่อยกล่าวถึงจิงเฉิงหรอกหรือ

เฉิงฉือยิ้มน้อยๆ พลางกล่าว “ตกลง! หากข้าไปจิงเฉิง จะพาเจ้าร่วมทางไปด้วย!”

โจวเสาจิ่นได้ยินแล้วก็ดีใจจนเกือบจะกระโดดตัวโหยงขึ้นมา แต่เมื่อนางนึกถึงเฉิงสวี่ ใจของนางกลับเสมือนกับจมดิ่งลงไปยังก้นบึ้งของใต้ทะเลสาบก็ไม่ปาน แววตาเผยความขื่นขมออกมา

“ขอบคุณท่านน้าฉือมากเจ้าค่ะ!” นางกล่าวขึ้นอย่างคนที่ปากไม่ตรงกับใจว่า “แต่ไกลขนาดนั้น เกรงว่าท่านยายกับพี่สาวคงไม่ยอมให้ข้าไปเจ้าค่ะ”

เฉิงฉือครุ่นคิดครู่หนึ่ง จากนั้นกล่าวขึ้นว่า “เจ้าไม่อยากเจอเจียซ่านใช่หรือไม่”

โจวเสาจิ่นพยักหน้ารับอย่างน่าสงสาร

เฉิงฉือกล่าวยิ้มๆ ว่า “ข้าไม่เข้าใจเด็กสาวอย่างพวกเจ้าจริงๆ เจียซ่านยอมลงให้เจ้าถึงเพียงนี้ เหตุใดเจ้าถึงยังรังเกียจเขามากถึงเพียงนี้ เขาทำเรื่องอะไรให้เจ้าไม่ชอบใช่หรือไม่”

*******************************************************

[1] เหลี่ยง หนึ่งเหลี่ยงมีน้ำหนักเท่ากับ 50 กรัม

[2] เฉียน หนึ่งเฉียนมีน้ำหนักเท่ากับ 5 กรัม

ยามดอกวสันต์ผลิบาน

ยามดอกวสันต์ผลิบาน

ในยามที่ โจวเสาจิ่น เด็กสาวจากตระกูลโจวผู้แสนอ่อนหวานและว่านอนสอนง่ายถูกชายคนรักที่นางไว้ใจหักหลังคร่าชีวิต นางได้แต่ภาวนาร้องขอโอกาสที่จะได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง หากนางสามารถย้อนเวลากลับไปได้ นางจะหนีไปให้ห่างไกลจากบุรุษจอมเสแสร้งอย่างเขา นางจะไม่ปล่อยให้ตัวเองถูกย่ำยีอย่างน่าอดสู จะไม่ทำให้ตระกูลต้องอับอายขายขี้หน้า ไม่มีวันทำให้พี่สาวผู้แสนอ่อนโยนหัวใจแตกสลาย ขอแค่โอกาสอีกเพียงสักครั้ง… ดูเหมือนสวรรค์จะสดับฟังคำอธิษฐานก่อนสิ้นใจของนาง ท่ามกลางค่ำคืนอันแสนสงบปราศจากเค้าลางของพายุ โจวเสาจิ่นสะดุ้งตื่นขึ้นจากฝันร้ายและพบว่าตนได้ย้อนเวลากลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้งราวปาฏิหาริย์ในร่างเดิมวัยสิบสองปี! ด้วยประสบการณ์อันขื่นขมที่นางได้เผชิญมาในชาติก่อน หญิงสาวตั้งปณิธานว่าจะต้องหาทางแก้ไขชะตาชีวิตของตนเองและของตระกูลในชาตินี้ให้ได้ ไม่มีอีกแล้วเด็กสาวที่ขี้ขลาดและอ่อนแอ แม้แต่ดอกไม้ก็ยังไม่กล้าเด็ดคนนั้น ได้เวลาที่นางต้องยืนหยัดลุกขึ้นสู้เพื่อตัวเองแล้ว

Comment

Options

not work with dark mode
Reset