ลวงเล่ห์ร้ายชายาร้อยพิษ – ตอนที่ 158 ไต้ซือกับผีน้ำ (3)

โจวอวี่ฟังจนงง และจึงพอจะเข้าใจว่าทำไมชิวเยี่ยไป๋จึงขนอาหารคาวไปถุงใหญ่ ทว่า…

 

 

“ทำไมใต้เท้าท่านจึงรู้ละเอียดเช่นนี้”

 

 

โจวอวี่มองดูชิวเยี่ยไป๋อย่างข้องใจ ใต้เท้าผู้นี้ท่าทางเป็นบุตรหลานตระกูลใหญ่ในราชธานีชัดๆ ต่อให้รู้เรื่องราวประเภทยิงนกตกปลาบ้าง หรือต่อให้เติบโตมาในชนบท ก็ไม่น่าจะรู้เรื่องพวกนี้นี่นา!

 

 

ชิวเยี่ยไป๋เหลือบมองด้วยหางตา คล้ายยิ้มคล้ายมิยิ้มกล่าวว่า “แล้วเจ้าว่าอย่างไรล่ะ”

 

 

แววตานั้นเย็นเยียบมิมีรอยยิ้มแม้แต่น้อย ทำเอาโจวอวี่สะดุ้ง

 

 

เขาจ้องมองชิวเยี่ยไป๋แน่วนิ่งไม่พูดอะไร ที่วาบขึ้นในสมองคือพลังฝีมือขั้นสูงของอีกฝ่าย นึกถึงความเฉียบขาดขณะต่อสู้ นึกถึงตนเองที่ดื่มสุราพิษจอกนั้น…แต่ละฉากแต่ละตอนเริ่มปะติดปะต่อเป็นภาพสรุปที่เลอะเลือน

 

 

“ท่าน…”

 

 

อินชวนกงถ่อเรือพลางหัวร่อเคี๊ยกๆ อีกครั้ง หัวร่อเยาะโจวอวี่ที่โง่เง่า “ดูท่าเจ้าติดตามผู้ใดอยู่ก็ยังมิรู้ ไม่รู้ว่าทำไมคุณชายสี่เย่ถึงได้รับเอามือตีนสุนัขเช่นเจ้าไว้!”

 

 

โจวอวี่มองชิวเยี่ยไป๋อีกครั้งแต่ยังคงเงียบงัน มิได้ถามต่อ เพราะไม่ต้องถามก็รู้แล้วว่าชิวเยี่ยไป๋ย่อมมีศักดิ์ฐานะไม่ธรรมดาในยุทธจักร

 

 

สุราพิษจอกนั้นคงเป็นสุราแห่งความภักดีแล้ว

 

 

โจวอวี่บอกไม่ถูกว่าในใจรู้สึกอย่างไร เดิมทีก็รู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายเหนือกว่าตนทั้งสติปัญญาและวิสัยทัศน์ บัดนี้ดูแล้วระยะยิ่งยืดห่างอีกมากโข

 

 

ขับม้าขวางดาบกรีดจันทรา เมามายแย้มยิ้มปล่อยตัวก็ดี

 

 

ฆ่าหนึ่งคนในสิบก้าว ไม่ทิ้งร่องรอยในพันลี้ก็ดี

 

 

ล้วนเป็นเรื่องในยุทธจักรที่พวกบุตรหลานหยิบหย่งของตระกูลใหญ่เคยเห็นแต่ในหนังสือหรือฟังจากคนเล่านิทานทั้งสิ้น เขตแดนแห่งเลือดระอุด้วยคุณธรรมของคนเยาว์วัย เป็นส่วนที่วงการขุนนางข้าราชการจะไม่ไปข้องแวะโดยง่าย

 

 

เพียงคิดว่าบรรดาวีรบุรุษนักสู้หรือโจรร้ายประดานั้นน่าจะเป็นคนหยาบกร้านป่าเถื่อน หรือไม่ก็เป็นนักพรตนักบวชไว้หนวดไว้เคราถือแส้

 

 

จะอย่างไรก็นึกไม่ถึงว่าที่แท้คนข้างกายของตนจะเป็นถึงจอมยุทธ์ แถมยังงามสง่าคมสันในอาภรณ์ขาวสะอาดเหมือนคุณชายผู้สูงศักดิ์

 

 

เขารู้สึกสับสน การติดตามจอมยุทธ์ วันข้างหน้าคงมีลมคาวฝนเลือดไม่มากก็น้อย

 

 

เป็นดั่งที่อินชวนกงกล่าว ตนเองวรยุทธ์ธรรมดามาก ใต้เท้ายอมให้คนฝีมือต่ำต้อยเป็นผู้ติดตาม และจงใจให้เขารับรู้ศักดิ์ฐานะที่แท้จริง ย่อมมิใช่เพราะเห็นแก่ชาติตระกูลของเขากระมัง

 

 

แม้พวกจอมยุทธ์จะขับม้าโผนกระโจนในยุทธจักร ฆ่าคนดุจหั่นผักปลา แต่น้อยคนที่จะข้องแวะกับราชการ

 

 

จู่ๆ โจวอวี่ก็อดรู้สึกมิได้ว่าชิวเยี่ยไป๋ล่อตนให้ตกหลุมพราง

 

 

แล้วตัวเขาเองเล่า จะยอมเป็นบุตรหลานตระกูลสูงศักดิ์ที่ธรรมดาสามัญไปตลอดชีวิตหรือ

 

 

ตนเองก็เลื่อมใสยุทธจักรตามที่ได้ฟังจากคนเล่านิทานมิใช่หรือ

 

 

ชิวเยี่ยไป๋เห็นโจวอวี่เงียบงัน ก็รู้ดีว่าเขากำลังสับสนในใจ นางไม่ปริปากเพียงนั่งอย่างเกียจคร้านต่อไป มองดูอินชวนกงแล้วกล่าวอย่างยิ้มแย้มว่า “อินชวนกง หนทางข้างหน้ายังอีกไกล ผู้เยาว์จิตใจกลัดกลุ้ม พอจะมีสุราดีๆ สักป้านให้ดับกลุ้มไหม”

 

 

นางยังจำได้ว่าสุราฝั่งโน้นของอินชวนกงรสชาติหอมหวนเหมาะกับสตรี แม้แต่นางที่คอไม่แข็งก็ยังดื่มได้เป็นไห

 

 

อินชวนกงถ่อเรือช้าๆ พลางแค่นเสียง “เจ้าคอไม่แข็งยังอยากดื่มอีก คงเพราะจดจำรสชาติสุราฝั่งโน้นของข้าได้ดีสินะ เจ้าลงเรือคราวก่อนบอกว่าจะนำสุรามาให้ข้าไม่เห็นพกมาเลย!”

 

 

ชิวเยี่ยไป๋ยิ้มจนตาหยี “อินชวนกงจำแม่นจริง เอาอย่างนี้ คราวนี้ข้าขอแลกสุราป้านหนึ่งด้วยห่านย่างตัวหนึ่งเอาไหม”

 

 

อินชวนกงไม่ตอบ โจวอวี่ดูท่าทางอินชวนกงแล้วก็หยุดฟุ้งซ่านชั่วคราว นึกในใจว่ารสชาติของห่านย่างก็แค่ธรรมดา ซื้อหาได้ทั่วไป แต่สุราของตัวประหลาดนี้น่าจะเป็นของดี ต่อให้ใต้เท้าเราเสนอแลกด้วยห่านย่างสิบตัว อินชวนกงน่าจะไม่ยินยอม

 

 

นึกไม่ถึงว่าอินชวนกงพลันหัวร่อลั่น แล้วตอบอย่างไม่ลังเล “ตกลง”

 

 

โจวอวี่งงงัน ตัวประหลาดผู้นี้แม้จะไม่เหมือนยอดคนผู้เร้นกายดังที่ฟังจากคนเล่านิทาน แต่อย่างน้อยคงเป็นคนประหลาดที่เก็บงำคัมภีร์พลังฝีมือไว้มากมาย ทำไม…ทำไมจึงยอมรับห่านย่างธรรมดาตัวหนึ่งเล่า!

 

 

ชิวเยี่ยไป๋แลดูโจวอวี่สั่งว่า “ไปเอาห่านย่างมาตัวหนึ่ง”

 

 

โจวอวี่ครุ่นคิดปัญหานี้พลางหยิบห่านย่าง โดยมิได้รู้สึกตัวว่ากำลังทำตามคำสั่งของชิวเยี่ยไป๋

 

 

อินชวนกงเห็นห่านย่างที่ล้วงออกจากถุงก็หัวร่อเคี๊ยกๆ บาดหู ยื่นมือไปคว้าห่านย่างจากโจวอวี่ พลางใช้นิ้วที่เหลือแต่กระดูกจับห่านย่างขึ้นสูดดม ด่ากลั้วหัวร่อว่า “คุณชายสี่เย่ช่างเจ้าเล่ห์จริง ยังอุตส่าห์จำ…จุดอ่อนของข้าได้!”

 

 

ชิวเยี่ยไป๋ไม่สนใจคำถากถางยื่นมือให้ “เอามา ได้ห่านไปแล้วเอาสุรามาแลก!”

 

 

อินชวนกงก็ไม่โอ้เอ้ ไม้ถ่อในมือตวัดขึ้น สุรากระปุกเล็กก็โผล่ขึ้นเหนือน้ำและตกลงในมือของชิวเยี่ยไป๋อย่างแม่นยำ

 

 

ชิวเยี่ยไป๋ก็ไม่ได้ใส่ใจว่ากระปุกสุรานั้นเปียกน้ำทำเอาแขนเสื้อเปียกไปด้วย เอื้อมมือบีบดินที่ปิดปากกระปุกออก ก้มลงดมอย่างพอใจและกระดกกระปุกจิบไปอึกหนึ่ง รสชาติรุนแรงหอมหวานพลันซ่านไปทั่วกาย นางพอใจจนหยีตาลง “อืม ฝีมือของอินชวนกงยอดเยี่ยมเหมือนเดิม”

 

 

พริบตาที่เปิดฝากระปุกสุรา กลิ่นหอมฟุ้งกระจาย โจวอวี่จึงได้กลิ่น

 

 

เขานึกหงุดหงิดที่ทำไมถึงยอมทำตามคำสั่งคนที่ล่อลวงตน ยามนี้พอได้กลิ่นหอมของสุรา ก็กระเถิบเข้าไปใกล้ๆ อย่างอดมิได้

 

 

เห็นชิวเยี่ยไป๋กำลังดื่มด่ำกับรสสุรา ขณะเดียวกันก็ชมดูการแสดงของอินชวนกง…ที่ฉีกห่านย่างเคี้ยวกร้วมๆ ถ่มกระดูกไปทั่ว!

 

 

อินชวนกงมือหนึ่งถ่อเรือ อีกมือคว้าห่านย่าง ใบหน้าหัวกะโหลกเต็มไปด้วยแววพึงพอใจและเจ็บปวด อ้าปากเขมือบเนื้อห่านย่างอย่างดุดัน ราวกับกำลังฉีกกระชากเนื้อศัตรู แต่เขาเคี้ยวไปถ่มไปทั่ว ยังดีที่เขากับชิวเยี่ยไป๋อยู่ห่างกัน ไม่เช่นนั้นคงถ่มใส่ตัวพวกเขาด้วย

 

 

แต่มีหมูตัวหนึ่งมิได้โชคดีเช่นนี้…หลวงจีนที่เปียกโชกทั้งตัวยังหลับได้เหมือนหมู บัดนี้เนื้อตัวเต็มไปด้วยเศษเนื้อเศษกระดูกห่านที่อินชวนกงถ่มออกมา

 

 

แต่ชิวเยี่ยไป๋กับโจวอวี่ต้องประหลาดใจ เพราะสีหน้าคนที่หลับใหลคล้ายกำลังมีความสุขอย่างยิ่ง แถมยังแลบลิ้นเลียริมฝีปาก พึมพำคำหนึ่ง

 

 

“อมิตตาพุทธ…”

 

 

อินชวนกงเสพสุขกับเนื้อห่านในปากแล้วถ่มเศษเนื้อใส่หลวงจีนที่เกลือกกับพื้น ใต้เท้ามีแต่น้ำฝนและน้ำลายคละเคล้ากับสารรูปแสนสุขของหลวงจีน พริบตานั้นทำให้ชิวเยี่ยไป๋นึกถึงภาพวาดผนังที่เป็นภาพของพระอรหันต์กำลังพ่นน้ำอมฤตช่วยชีวิตสาวกที่กำลังจะคอแห้งตาย

ลวงเล่ห์ร้ายชายาร้อยพิษ

ลวงเล่ห์ร้ายชายาร้อยพิษ

ลวงเล่ห์ร้ายชายาร้อยพิษ
Score 7.2
Status: Ongoing Native Language: Chinese
อ่านนิยายเรื่อง ลวงเล่ห์ร้ายชายาร้อยพิษนับแต่ลืมตาดูโลกอีกครั้งในยุคโบราณ นางก็ใช้ชีวิตในฐานะ ชิวเยี่ยไป๋ คุณชายสี่แห่งตระกูลชิวผู้เป็นที่เกลียดชังผู้ถูกขับไล่ไสส่งให้ออกไปเผชิญความโหดร้ายของโลกภายนอกตั้งแต่เยาว์วัย ด้วยคำทำนายที่ว่าบุตรีคนที่สี่ของตระกูลจะนำความหายนะมาสู่ตระกูลและบ้านเมือง จึงเป็นเหตุให้นางจำต้องปกปิดความจริงเพื่อหลบเลี่ยงมิให้ถูกสังหารหรือถูกขายไปเป็นนางคณิกาหลวง หลังจากผ่านการเคี่ยวกรำนานัปการจนนางได้ก้าวขึ้นเป็นประมุขแห่งหอซ่อนกระบี่ในยุทธภพ กลายเป็นที่เลื่องลือไปทั่วแผ่นดิน นางก็ตัดสินใจหวนคืนกลับตระกูลเพื่อกลับมาทวงความยุติธรรมให้กับตนเอง จวบจนนางได้พบกับ องค์หญิงเซ่อกั๋ว องค์หญิงคนงามผู้มากด้วยปริศนา ขึ้นชื่อลือชาด้านความโหดเหี้ยมอำมหิตและนิสัยวิปริตจนใครต่อใครล้วนประหวั่นพรั่นพรึง หนำซ้ำยังรังเกียจสตรียิ่งกว่าสิ่งอื่นใด และได้ล่วงรู้ความลับบางอย่างขององค์หญิงผู้นี้เข้า นับแต่นั้นชีวิตของนางจึงต้องเข้าไปพัวพันกับ ‘เขา’ และก้าวเข้าสู่วังวนแห่งการชิงอำนาจที่เปรียบดุจคลื่นใต้น้ำในราชสำนัก!

Comment

Options

not work with dark mode
Reset