สัญญารัก คบกับประธานฮั่ว30วัน – ตอนที่ 217 แสดงสิทธิ์

บทที่ 217 แสดงสิทธิ์

ฉูรั่วไป๋เห็นเย้นหว่านหายใจหอบ ก็บอกว่า: “มานั่งพักก่อนเถอะ”

“โอเค”

เย้นหว่านเดินตามไป และเห็นโต๊ะกลมใหญ่สามโต๊ะ มีสองโต๊ะที่นั่งเต็มแล้ว และโต๊ะหลักยังพอเหลือที่ว่างอยู่

เห็นได้ชัดว่าเว้นไว้ให้โห้หลีเฉิน

เย้นหว่านไม่อยากทำตัวเด่น และไม่อยากนั่งข้างโห้หลีเฉิน เลยไปนั่งข้างฉูรั่วไป๋

ฉูรั่วไป๋เทน้ำให้เย้นหว่านอย่างสุภาพบุรุษ “ดื่มน้ำก่อนนะ”

“ขอบคุณค่ะ”

เย้นหว่านรับน้ำมา และยิ้มให้ฉูรั่วไป๋อย่างมีมารยาท

เธอนึกอะไรขึ้นมาได้ พูดอย่างขัดเขินว่า: “วันนี้ได้รับแจ้งกะทันหันว่าจะหยุดงาน เลยไม่ได้ลงมาหาคุณ คุณก็ได้รับแจ้งล่ะสิ ไม่ได้มาที่โรงแรมใช่ไหม?”

สบสายตาเกรงใจของเย้นหว่าน ฉูรั่วไป๋ยิ้มอย่างเอ็นดู

“ผมก็ได้รับเลยไม่ได้มา”

เขาไม่ได้บอกเธอว่าเขามาแล้ว และยังรอเธอพักหนึ่ง เขายังโทรหาเธอด้วย แต่โทรไม่ติด

เขากำลังคิดจะขึ้นไปหาเธอ ก็ได้รับแจ้งว่าหยุดงานพอดี

“งั้นก็ดี”

เย้นหว่านค่อยโล่งอกหน่อย

ฉูรั่วไป๋เห็นเธอถอนหายใจโล่งอก เขายิ้มอย่างอารมณ์ดี

บรรยากาศของทั้งคู่ดูเป็นมิตรต่อกันดี

โห้หลีเฉินเข้ามาเห็นช็อตนี้พอดี

ใบหน้าคมคายของเขาทะมึนลงทันที สายตาเย็นเยียบ

เย้นหว่านหลอกล่อให้เขาไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ตัวเองแอบหนีมาก่อนไม่บอก เพื่อมาหาฉูรั่วไป๋งั้นหรอ?

โห้หลีเฉินรู้สึกขัดตาเมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าเย้นหว่าน ต่อหน้าเขา เธอไม่เคยยิ้มร่าเป็นกันเองแบบนี้มาก่อน

ตอนนี้คนอื่นเริ่มสังเกตเห็นว่าโห้หลีเฉินมาแล้ว พากันลุกขึ้นมาทักทายกันหมด

“คุณโห้”

รอยยิ้มบนหน้าเย้นหว่านชะงักทันที รีบหันไปทางโห้หลีเฉิน

และสบตาเข้ากับสายตาอันตรายของเขาอย่างที่คิดเลย

เธอใจเต้นผิดจังหวะไปหน่อย ร้อนรนเล็กน้อย เขาโกรธแล้วจริงหรอ?

เธอกระพริบตาและลุกตามคนอื่น ก้มหน้าลงเล็กน้อย พยายามทำตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่ทำได้

สิ่งที่สะท้อนมาในสายตาโห้หลีเฉินคือ เธอกำลังร้อนตัว

อารมณ์เขายิ่งแย่หนักกว่าเดิม

เขาสีหน้าทะมึนเมินเฉยทุกคนที่ทักทายเขา เดินก้าวเท้ามาหาเย้นหว่าน

บรรยากาศอันตรายเหมือนตาข่ายขนาดใหญ่ดักเย้นหว่านไว้ข้างใน

เย้นหว่านร้อนใจจนแทบจะกระโดดออกมานอกอกแล้ว ทำไมเธอรู้สึกว่านิสัยเขาสองวันนี้เริ่มแย่ลงเรื่อยๆเนี่ย ทั้งใจแคบ ทั้งโกรธง่าย

เหมือนตอนนี้

ฉูรั่วไป๋สังเกตเห็นว่าท่าทีที่มีต่อเย้นหว่านของโห้หลีเฉินไม่เหมือนคนอื่น เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ขยับขึ้นหน้าหนึ่งก้าว และกันเย้นหว่านไว้ด้านหลังเขา

สีหน้าเขายิ้มสนิทสนมอย่างมีมารยาท ยื่นมือออกไปหาโห้หลีเฉิน

“คุณโห้ ผมฉูรั่วไป๋ สวัสดีครับ พบกันครั้งแรกยินดีที่ได้รู้จักครับ”

โห้หลีเฉินกลับไม่ชายตาแลฉูรั่วไป๋เลย เขาเดินอ้อมไปยืนตรงหน้าเย้นหว่าน

จนห่างกับเธอแค่ก้าวเดียว ร่างสูงใหญ่ยืนข้างเธอ แสดงออกว่าสนิทสนมกันมาก

เขาก้มหัวลงต่ำหาเธอ ถามว่า:

“ผมแค่ไปเปลี่ยนชุด ทำไมไม่รอผมล่ะ?”

พอคำนี้ออกมา รอบข้างเงียบสนิท

แม้แต่มือฉูรั่วไป๋ที่เตรียมวางลงยังชะงักค้างกลางอากาศ

เขามองโห้หลีเฉินสลับกับเย้นหว่านอย่างไม่เชื่อสายตา คำพูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไง?

หรือว่าเย้นหว่านกับโห้หลีเฉินอยู่ด้วยกันงั้นหรอ?

สีหน้าของเย้นหว่านร้อนผ่าว เธอพยายามหาทางแอบหนีออกมา ก็เพราะอยากจะปิดบังเรื่องเขากับเธออยู่ห้องเดียวกัน

แต่ทำไมตอนนี้เขาพูดออกมาหน้าตาเฉยงี้ล่ะ?

เธอเหลือบตาขึ้นก็เห็นทุกคนตาค้าง เธออายจนอยากจะมุดดินหนี

โห้หลีเฉินกลับไม่ยอมปล่อยเธอ เขาโอบเธอเข้าอ้อมกอดอย่างเป็นธรรมชาติมาก

เขาก้มหัวลงชิดเธอ ท่าทางสนิทสนมมาก “หือ?”

เธอรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นร้อนของผู้ชายที่พ่นรดใบหน้าขณะพูด เธอยิ่งทำอะไรไม่ถูก หน้าแดงหยั่งกับแอปเปิ้ล

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่โห้หลีเฉินจะเริ่มกล้าทำอะไรแบบนี้กับเธอต่อหน้าคนอื่น

แต่เธอดันไม่กล้าคัดค้านเขาต่อหน้า ยังต้องไว้หน้าเขา

เย้นหว่านแอบบ่นในใจ ได้แต่ตอบหน้าตรงว่า “ฉันกลัวมาไม่ทัน เลยมาก่อน คุณเป็นประธานใหญ่ มาช้าก็ไม่เป็นไรนี่”

“คุณมาช้า ก็ไม่มีใครกล้าว่าคุณหรอก”

โห้หลีเฉินพูดเสียงต่ำ น้ำเสียงเอ็นดูอย่างเห็นได้ชัด

ท่าทีโห้หลีเฉินที่มีต่อเย้นหว่านดูจะเปิดเผย ไม่ปิดบังเลยสักนิด

คนของเมืองเจียงไม่รู้ข่าวลือฝั่งเมืองหนาน และไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของกโห้หลีเฉินับเย้หว่าน คราวนี้เห็นกับตา เลยรู้สึกตกใจกันมาก

คุณโห้ที่อยู่สูงส่ง ทำไมดูสนิทกับเย้นหว่านจัง หรือว่าทั้งคู่เป็นแฟนกัน?

สายตาเคลือบแคลงของพวกเขามองไปทางฉูรั่วไป๋ด้วย

ฉูรั่วไป๋มองโห้หลีเฉินกับเย้นหว่านอย่างตกตะลึง ดูเย้นหว่านไม่ค่อยสบายตัวในอ้อมกอดเขา ในใจเขาเองก็ไม่ค่อยสบายใจเหมือนกัน

เขาขมวดคิ้วถาม:

“พวกคุณ…เป็นแฟนกัน?”

“ไม่ใช่”

ใครจะคิดว่าโห้หลีเฉินปฏิเสธทันควันขนาดนี้

ฉูรั่วไป๋ยิ่งคิ้วขมวดหนักขึ้น วินาทีเดียวคิดไปหลายสถานะมาก และที่เด่นชัดที่สุดคือโห้หลีเฉินเห็นเย้นหว่านเป็นของเล่นเสร็จแล้วไม่รับผิดชอบ

ถึงปกติเขาทำแบบนี้กับผู้หญิงอื่นเหมือนกัน แต่พอผู้หญิงที่เขารู้สึกดีด้วยโดนทำแบบนี้ เขาไม่ชอบใจเอาซะเลย

สีหน้าเขาแย่มาก นิ้วมือขยับเล็กน้อย ทำท่าเหมือนจะดึงเย้นหว่านกลับมา

ส่วนโห้หลีเฉินไม่แยแสเขาสักนิด และหยิบแก้วของเย้นหว่านบนโต๊ะยกขึ้น พลางหันไปทางทุกคน

“สองวันนี้ขอบคุณทุกคนมากที่ช่วยผมดูแลเย้นหว่าน”

คนในเมืองหนานที่รู้เบื้องลึกต่างตกใจกันถ้วนหน้า

หวางกวนจิ้งนำทีมรีบยกแก้วขึ้นทันที “เป็นสิ่งที่พวกเราควรทำอยู่แล้วครับ”

มือฉูรั่วไป๋ที่อยากดึงเย้นหว่านกลับชะงักค้างอีกแล้ว มองหน้าโห้หลีเฉินอย่างไม่เข้าใจ

เขาขอบคุณทุกคนอย่างเปิดเผยแบบนี้ ทำให้เย้นหว่านดูไม่เหมือนของเล่นสนุกๆเลย แต่กลัวดูเหมือนคนทางเมืองหนานต่างรู้กันดี

เขาไม่เข้าใจ ระหว่างโห้หลีเฉินกับเย้นหว่านเป็นอะไรกันแน่?

ความสงสัยเต็มหัวใจ แต่ละครยังต้องเล่นต่อ ฉูรั่วไป๋ยกแก้วขึ้นมาดื่มกับทุกคนเหมือนกัน

และตอนนี้โห้หลีเฉินกลับถือแก้วหันมาทางเขา

โห้หลีเฉินเม้มปากมองฉูรั่วไป๋ แก้วเหล้าในมือยกขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงชนแก้ว

น้ำเสียงเขาพูดไม่เบาไม่หนัก “คุณฉู ได้ยินว่าสองวันมานี้คุณพาเย้นหว่านออกไปดูงาน ในฐานะคู่หมั้นของเธอ ผมขอบคุณสำหรับการดูแลเป็นพิเศษด้วยนะครับ”

พิเศษสองคำนี้เขาแทบจะกัดฟันพูดออกมา บรรยากาศเลยดูอึมครึมพิกล

ฉูรั่วไป๋กลับตะลึง มองทั้งคู่อย่างไม่เชื่อสายตา

คู่หมั้น?!

เย้นหว่านคือคู่หมั้นในตำนานของโห้หลีเฉิน ผู้หญิงที่จะแต่งเข้าบ้านโห้?

เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าเย้นหว่านที่ดูน่ารักธรรมดานั่นกลับมีฐานะแบบนี้

มิน่าคืนนั้นเธอดูมีใจกับเขาขนาดนั้น กลับยืนกรานปฎิเสธเขา ที่แท้เธอมีคู่ที่ดีขนาดนี้ ก่อนแต่งงานไม่มีทางทำตัวเละเทะข้างนอกแน่

เห็นท่าทางฉูรั่วไป๋เหมือนกระทบกระเทือนอย่างหนัก บรรยากาศข้างโห้หลีเฉินกลับยิ่งดูอันตรายขึ้นหลายเท่า

สัญญารัก คบกับประธานฮั่ว30วัน

สัญญารัก คบกับประธานฮั่ว30วัน

“คุณผู้หญิง ผมจะไม่แต่งงานกับคุณ” นี้คือประโยคแรกที่เขาพูดกับเธอ เธอรู้ชัดเจนว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเป็นยังไง แกล้งทำเป็นคู่หมั้นของเขาอย่างเชื่อฟัง แต่ในหนึ่งวัน เธอโดนเขาจับขึ้นเตียงและลูบไล้ เธอตกใจ “คุณโห้ คุณเคยบอกแล้วว่า เราเป็นแค่ความสัมพันธ์ทางสัญญา” “ผมยกเลิกแล้ว” เขาได้รู้แล้วว่า เธอเป็นผู้หญิงที่เขาตามหามานาน เขาจะปล่อยมือไปได้ยังไง? “เพื่อเป็นการชดเชย ผมเป็นของคุณแล้ว”

Comment

Options

not work with dark mode
Reset