สัญญารัก คบกับประธานฮั่ว30วัน – ตอนที่ 318 เธอกินคำหนึ่งฉันคำหนึ่ง

บทที่ 318 เธอกินคำหนึ่งฉันคำหนึ่ง

โห้หลีเฉินมองท่าทางของเธอจนใจลอย ผู้หญิงคนนี้ ไม่กี่วันนี้ดูแลเอาใจเขาไปหมดทุกสิ่งอย่างจริงๆ

เอาใจจนทำให้ใจของเขาดวงนี้เคลื่อนไหวราวกับฟื้นคืนชีพ

เขายื่นมือไปจับมือน้อยของเธอที่กำลังตักถั่วลิสงไว้

เย้นหว่านเงยหน้า มองเขาอยู่รีบร้อนอธิบาย “ฉันตักออกมาก็ไม่มีถั่วลิสงแล้ว คุณกินได้เลย ไม่ต้องรังเกียจได้ไหม ต้มโจ๊กนี้ต้องใช้เวลาสักพักหนึ่ง ให้รออีกถ้วยหนึ่งมา คุณคงจะหิวแย่เลย”

“กลัวฉันหิวแย่ขนาดนั้น?”

“แน่นอนสิ! คุณเป็นคนป่วยนะ”

สายตาของโห้หลีเฉินลึกแล้วลึกอีก “ฉันกลัวเธอหิวแย่เหมือนกัน”

เย้นหว่านอึ้งค้างทันใด ทั่วทั้งตัวเหมือนถูกไฟช็อต

นี่โห้หลีเฉินกำลังยั่วยวนเธอเหรอ? ช่างไม่ไหวเสียเลย คำพูดนี้เลี่ยนเกินไป เธอคงรับไม่ไหวหรอก

เห็นท่าทางเย้นหว่านแก้มแดงมาก โห้หลีเฉินเม้มริมฝีปากยิ้มๆ จับมือน้อยของเย้นหว่านไว้ นำช้อนที่ใส่โจ๊กผสมถั่วลิสง ยัดไปในปากของเย้นหว่านแล้ว

โจ๊กอุ่นๆ มาถึงในปาก รสชาติอร่อยที่สุด กระเพาะยามเช้าที่ว่าง ชั่วขณะนั้นยิ่งหิวแล้ว

เย้นหว่านแปลกใจ “คุณทำอะไร? ฉันไม่หิว”

เธออยากปฏิเสธ โห้หลีเฉินกลับดึงมือของเธอไว้ ตักโจ๊กอีกช้อนหนึ่ง

โจ๊กช้อนนั้นพึ่งตักถั่วลิสงไป ด้านบนจึงไม่มีถั่วลิสง เขายื่นไปในปากของตนเอง กินลงไปคำหนึ่ง

“ที่มีถั่วลิสงเธอกิน ไม่มีถั่วลิสงฉันกิน”

แบบนี้ไม่ถือว่าสิ้นเปลือง และไม่ต้องปล่อยท้องหิวด้วย

เป็นความคิดที่ดี แต่ว่า……

เย้นหว่านมองช้อนนั้นอยู่ แก้มยิ่งแดงเพิ่มขึ้นอีก แบบนี้คุณกินคำหนึ่งฉันกินคำหนึ่ง ยังต้องใช้ช้อนเดียวกัน เทียบกับจูบแบบอ้อมๆ ยังจะคลุมเครือหลายระดับ

เว่ยชีที่อยู่ด้านข้างก็ปิดหน้าแล้ว แสดงว่าทนดูต่อไปไม่ไหว

มีใครที่พิจารณาถึงความรู้สึกของเขาที่เป็นคนโสดคนนี้บ้างหรือไม่? ช่างเลี่ยนเหลือเกิน ช่างใช้ไม่ได้เลย กินโจ๊กยังสามารถเอื่อยเฉื่อยแบบนี้ได้ ยังมีเส้นแบ่งอยู่หรือไม่?

เย้นหว่านหน้าแดงกินโจ๊กส่วนใหญ่ อิ่มจนไม่ไหว

เดิมทีเธอควรกินเพียงส่วนชั้นด้านบนที่มีถั่วลิสงนั้น แต่ตอนที่โห้หลีเฉินตักแต่ละครั้ง มักจะเอาถั่วลิสงติดมาด้วยนิดหน่อย ชักนำให้เธอต้องกินช้อนนั้น ไปๆ มาๆ เธอก็กินอันนั้นมากที่สุด

เธอสงสัยอยู่นิดหน่อยว่าโห้หลีเฉินจงใจ

โห้หลีเฉินกลับบอกว่า “บนมือนี้มีแผลมักจะไม่คล่องแคล่ว ช้อนก็จับไม่นิ่งด้วย”

เห็นเขาว่าแบบนี้ ชั่วขณะนั้นความสงสัยอะไรในใจเย้นหว่านก็หายวับไปหมดจด ล้วนเปลี่ยนมาเป็นปวดใจ

“เจ็บมั้ย? ต้องเรียกหมอมาดูหน่อยรึเปล่า ใส่ยาใหม่อีกครั้งไหม?”

เห็นท่าทางที่เป็นห่วงของเย้นหว่าน อารมณ์ของโห้หลีเฉินอดเปลี่ยนไปไม่เลวเลยทีเดียว

บนหน้าเขาไม่มีการแสดงออกที่มากมาย ส่ายหน้าเบาๆ

“นิดหน่อยเท่านั้น ทนได้”

ชั่วขณะนั้นเย้ยหว่านยิ่งปวดใจขึ้นอีก แม้แต่ดื่มน้ำแก้วหนึ่งยังไม่ยอมให้โห้หลีเฉินขยับมือด้วยตนเอง

เว่ยชีที่อยู่ด้านข้างทำหน้าเซ่อซ่าไป พูดอะไรไม่ออกเลย

แขนที่คุณผู้ชายใช้ช้อนนั้น เหมือนมีเพียงแผลถลอกนิดเดียวเองมั้ง? ระดับแบบนั้น สมัยก่อนแม้แต่คิ้วเขายังไม่ขมวดเลยสักนิด ตอนนี้คาดไม่ถึงจะพูดว่าต้องทน……

เฮ้อ ผู้ชายที่มีความรักนี้ช่วยไม่ได้จริงๆ

เว่ยชีค่อยๆ เดินออกไป แอบปิดประตูให้สนิท ถึงแม้เขาจะรับผิดชอบอยู่ข้างกายของโห้หลีเฉินตลอดเวลา แต่พอมีเย้นหว่านอยู่ เขายอมอ่อนข้อให้ดีกว่า ไม่อย่างนั้นคงได้กินอาหารหมาจนอิ่มเกินไป ไม่ช้าไม่เร็วคงจะจุกตาย

……

ความสัมพันธ์ระหว่างเย้นหว่านกับโห้หลีเฉินกำลังเปลี่ยนมาดีอย่างไม่รู้ตัว อยู่ด้วยกันนับวันยิ่งกลมกลืน

เย้นหว่านกลายมาเป็นเจ้าของห้องคนไข้แห่งนี้ พักอยู่ในนี้ยี่สิบสี่ชั่วโมง ทานด้วยกันพักด้วยกันนอนด้วยกันกับโห้หลีเฉิน ขอเพียงคนที่มาห้องคนไข้ วินาทีแรกต่างก็ต้องมองเห็นเย้นหว่าน

บรรดาหมอเคยชินกันการมีตัวตนของเย้นหว่านแต่นานแล้ว ถือโอกาสคุ้นชินได้อาหารหมาอยู่ไม่ขาดด้วย

อารมณ์ของโห้หลีเฉินนับวันยิ่งดีขึ้น หลังจากที่เย้นหว่านมาก็แทบจะไม่เคยอารมณ์เสียใส่ หรือทำหน้าเย็นชาใส่

บรรดาหมอที่ดูแลต่างก็ไม่อกสั่นขวัญแขวนขนาดนั้นแล้ว

อารมณ์ของเย้นหว่านนับวันยิ่งกลัดกลุ้ม หงุดหงิดใจมาก

เพราะเธอพบว่าถึงแม้ข้างกายโห้หลีเฉินจะมีหมอชั้นนำเหล่านั้นตามอยู่ทุกวัน ดูแลละเอียดถี่ถ้วนรอบด้านถึงที่ แต่ว่าระดับการฟื้นตัวของบาดแผลโห้หลีเฉินกลับเชื่องช้ามาก

และเวลาที่ออกจากโรงพยาบาลตามที่เธอคาดการณ์ไว้ ก็ถูกเลื่อนถอยไปเท่าหนึ่งเต็มๆ

เธอกังวลว่าสาเหตุเป็นเพราะร่างกายโห้หลีเฉิน พอไปหาข้อพิสูจน์ทางนั้นกับหมอ หมอกลับบอกเธอว่าระดับการฟื้นร่างกายของโห้หลีเฉินกับบาดแผลยังดีกว่าคนปกติมาก

แล้วที่ตั้งนานไม่ดีขึ้น หรือว่าเป็นสาเหตุที่หมอ?

ยิ่งคิดเย้นหว่านก็ยิ่งสงสัยความเป็นไปได้นี้ แม้แต่สายตาที่มองหมอชั้นนำหลายคนนี้ มักจะมีความสงสัยอยู่

บรรดาหมอไม่ได้รับความเป็นธรรมเต็มท้อง ทว่ากลับไม่กล้าพูดอะไร

“มีอะไรแล้วเหรอ?”

โห้หลีเฉินเห็นเย้นหว่านจ้องหมอเหล่านั้นตรงๆ ถามเสียงต่ำ

ถือโอกาสสังเกตหมอหลายคนนี้ได้รอบหนึ่ง อืม ล้วนเป็นผู้ชาย เหมือนจะไม่ค่อยดีอยู่นิดหน่อย

เหล่าคุณหมอพึ่งถูกจ้องมองรอบหนึ่ง ตอนนี้ก็ถูกโห้หลีเฉินใช้สายตาเย็นเฉียบคุกคาม ชั่วขณะนั้นพวกเขามีความคิดอยากตายแล้ว

ปีนี้เป็นหมอทำไมถึงยากขนาดนี้?

เย้นหว่านเก็บสายตากลับ ส่ายๆ หน้า “พวกเขาล้วนเป็นหมอเฉพาะทางสูงสุดในโลกกันหมดเลยเหรอ?”

แวบหนึ่งโห้หลีเฉินก็มองความคิดของเย้นหว่านออก มุมปากอดเม้มเส้นรัศมีวงกลมขึ้นไม่ได้

เขาบอกว่า “ใช่”

เย้นหว่านขมวดคิ้วแล้วถามอีก “งั้นในบรรดาพวกเขามีหมอเฉพาะทางด้านฟื้นตัวมั้ย?”

โห้หลีเฉินเงยหน้า กวาดตามองหมอรอบหนึ่ง “มีมั้ย?”

หมอทั้งหมด “……”ที่จริงคุณเย้นยังสงสัยในฝีมือการรักษาของพวกเขา ไม่เป็นธรรมมากๆ เลย

แต่บนหน้ายังตอบคำถามอย่างเคารพนบน้อม “ไม่มีด้านฟื้นฟูเฉพาะทางคนนั้นครับ”

“งั้น……สามารถหาหมอเฉพาะทางการฟื้นตัวสักคนมาได้มั้ย?”

เย้นหว่านหันหน้ามองโห้หลีเฉิน ถามขึ้น

สาเหตุอะไรที่ต้องหา บางทีอาจเป็นเพราะหมอไม่เหมาะสม

เห็นท่าทางนี้ของเย้นหว่าน รอยยิ้มที่มุมปากของโห้หลีเฉินยิ่งลึก เขาพยักหน้าอย่างสบายใจ

“ได้ ฉันจะให้เว่ยชีจัดการให้”

เย้นหว่านถึงวางใจลงมาได้บ้าง

วันนั้นตอนบ่าย หมอเฉพาะทางด้านฟื้นตัวบินเข้ามาจากต่างประเทศ ไม่นานก็เข้าร่วมในทีมแพทย์เพื่อรักษาโห้หลีเฉินแล้ว

เย้นหว่านใส่ใจมาก อ่านข้อมูลในอดีตของหมอคนนี้รอบหนึ่ง

ที่จริงเป็นบุคคลชั้นเยี่ยมคนหนึ่ง

แต่ว่าระดับการฟื้นตัวของโห้หลีเฉินยังไม่เห็นเร็วมากเท่าไร

แม้กระทั่งเย้นหว่านยังมองเห็นว่าผู้ป่วยที่อาการหนักเหมือนกันที่ห้องคนไข้ด้านล่างก็สามารถเตรียมทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว แต่อาการบาดเจ็บของโห้หลีเฉินยังเป็นเต่าคลาน

นี่สรุปมันเรื่องอะไรกัน? หรือว่าความจริงร่างกายของโห้หลีเฉินเกิดปัญหาแล้ว?

ยิ่งคิดเย้นหว่านยิ่งกังวล แอบโทรศัพท์หาป่ายฉี

“โอ๊ะ เสี่ยวหว่านของผม ดูแลโห้หลีเฉินไม่หนีห่างสักก้าว ทำไมนึกโทรศัพท์หาผมได้กัน?” ป่ายฉีพูดหยอกล้อ

เย้นหว่านเขินอายอยู่นิดหน่อย หลายวันมานี้ เธอยุ่งแต่ดูแลโห้หลีเฉินทุกวัน ตกลงว่าจะเลี้ยงข้าวขอบคุณป่ายฉีก็ยังไม่ได้เลี้ยง

ตอนนี้ยังต้องมารบกวนป่ายฉีอีก

“คือว่า……มีเรื่องนิดหน่อย ฉันอยากขอให้คุณช่วยเหลือ คุณมีเวลาว่างมั้ย?”

“คุณหาผม นั่นจำเป็นต้องมีเวลาว่างทุกเมื่อสิ”

ป่ายฉีหัวเราะอย่างเบิกบาน “ว่ามา เรื่องอะไรล่ะ?”

“โห้หลีเฉินฟื้นมาหลายวันขนาดนี้แล้ว แต่ว่าระดับการฟื้นฟูอาการเจ็บของเขาช้ากว่าปกติเกือบเท่าหนึ่ง เหล่าคุณหมอต่างไม่มีวิธี ฉันเป็นห่วงเขาว่าจะมีปัญหาอย่างอื่นรึเปล่า คุณสามารถมาดูอีกครั้งได้รึเปล่า?”

สัญญารัก คบกับประธานฮั่ว30วัน

สัญญารัก คบกับประธานฮั่ว30วัน

“คุณผู้หญิง ผมจะไม่แต่งงานกับคุณ” นี้คือประโยคแรกที่เขาพูดกับเธอ เธอรู้ชัดเจนว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเป็นยังไง แกล้งทำเป็นคู่หมั้นของเขาอย่างเชื่อฟัง แต่ในหนึ่งวัน เธอโดนเขาจับขึ้นเตียงและลูบไล้ เธอตกใจ “คุณโห้ คุณเคยบอกแล้วว่า เราเป็นแค่ความสัมพันธ์ทางสัญญา” “ผมยกเลิกแล้ว” เขาได้รู้แล้วว่า เธอเป็นผู้หญิงที่เขาตามหามานาน เขาจะปล่อยมือไปได้ยังไง? “เพื่อเป็นการชดเชย ผมเป็นของคุณแล้ว”

Comment

Options

not work with dark mode
Reset