เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ / เธอเปลี่ยนไปเป็นบอส – ตอนที่ 173

 

เจี่ยนอีหลิงเข้าโรงพยาบาล แต่ไม่ว่าเจี่ยนชูฉิงและเวินน่วนจะถามอย่างไรก็ตาม ย่าเจี่ยนก็ไม่บอกอะไรกับพวกเขาแม้แต่น้อยว่าเจี่ยนอีหลิงนั้นกำลังทำอะไรอยู่

 

จนกระทั่งในวันที่สาม เมื่อตอนที่เจี่ยนอีหลิงได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว ย่าเจี่ยนจึงค่อยแจ้งให้เจี่ยนหยุ่นเฉิงว่าเขาต้องมาเป็นแรงงานฟรีรับผิดชอบในการรับตัวเจี่ยนอีหลิงกลับไปที่บ้านเก่า

 

หลังจากที่ได้รับข้อความจากย่าเจี่ยนแล้ว เจี่ยนหยุ่นเฉิงจึงได้รับรู้ว่าเจี่ยนอีหลิงได้เข้าโรงพยาบาลอีกครั้ง แค่เพียงแต่เปลี่ยนห้อง

 

เจี่ยนหยุ่นเฉิงดูเจี่ยนอีหลิงปีนขึ้นรถด้วยมือและเท้าเล็กๆ แล้วไปนั่งอยู่อย่างเงียบๆ ที่เบาะหลัง ถือโทรศัพท์ไว้ในมือ จิ้มนิ้วที่ขาวและบอบบางลงบนหน้าจอด้วยสีหน้าท่าทางจดจ่อ

 

เจี่ยนอีหลิงคิดถึงแต่ปัญหาเรื่องงานที่เธอประสบเมื่อก่อนหน้านี้ ดังนั้นเธอจึงไม่ได้สังเกตว่าใครเป็นคนขับรถ เป็นคนขับรถที่บ้านหรือว่าเป็นคนอื่น

 

เมื่อเห็นพฤติกรรมที่เรียบร้อยของเจี่ยนอีหลิง เจี่ยนหยุ่นเฉิงก็คิดสงสัยว่าทำไมจึงมีความรู้สึกเสียวแปลบอยู่ในใจเล็กๆ

 

ครั้งหนึ่งเขาเคยยินดีกับการกระทำแบบนี้ ยินดีกับมารยาทที่เรียบร้อย ยินดีกับการเปลี่ยนแปลงของตัวเธอ

 

แต่ตอนนี้เมื่อความจริงถูกเปิดเผย สิ่งที่เรียกว่ากิริยามารยาทเรียบร้อยนั้นก็เปลี่ยนไปเช่นเดียวกัน

 

“เซี่ยวหลิง”

 

เจี่ยนหยุ่นเฉิงเรียกเธอ

 

เจี่ยนอีหลิงเงยหน้าขึ้นสบสายตากับเจี่ยนหยุ่นเฉิง ดวงตาเธอใสกระจ่าง ไม่มีอารมณ์ใดๆ ไม่ว่าจะเป็นความเศร้าหรือว่าความสุข

 

เจี่ยนอีหลิงมองไปยังเจี่ยนหยุ่นเฉิง รอให้เจี่ยนหยุ่นเฉิงพูด

 

เจี่ยนหยุ่นเฉิงมองดูเจี่ยนอีหลิงอยู่อย่างเงียบๆ มีหลายสิ่งหลายอย่างในใจที่เขาต้องการจะพูดกับเธอ แต่เมื่อเผชิญหน้ากัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่เขามองเข้าไปในตาของเธอ เจี่ยนหยุ่นเฉิงไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร

 

คำพูดต่างๆล้วนจืดชืด และไร้ความหมาย

 

“ลำไส้อักเสบหายดีแล้วเหรอ”

 

“อื้อ” เจี่ยนอีหลิงตอบตามความเป็นจริง

 

ในเวลาเดียวกัน ย่าเจี่ยนที่อยู่บนรถก็พูดไม่ออกกับคำถามงี่เง่าของเขาที่ถามออกมา เซี่ยวหลิงต้องออกจากโรงพยาบาลเมื่อตอนที่เธอหายแล้วสิ เธอจะปล่อยให้หลานสาวของเธอออกจากโรงพยาบาลทั้งที่ไม่หายดีได้อย่างงั้นเหรอ

 

ย่าเจี่ยนก็สังเกตเห็นว่าเจี่ยนหยุ่นเฉิงก็สวมเสื้อกันหนาวที่เจี่ยนอีหลิงถักให้กับเขาในวันนี้ด้วยเหมือนกัน ทั้งยังพันผ้าพันคอที่เจี่ยนอีหลิงให้ไปด้วย

 

เสื้อกันหนาวเป็นเสื้อคอเต่า ดังนั้นมันจึงไม่รับกับผ้าพันคอ

 

รูปแบบการตอบคำถามของเจี่ยนอีหลิงไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมมากเท่าไหร่ ก็เหมือนกับที่เธอเป็นเมื่อตอนก่อนที่จะได้แสดงหลักฐาน

 

ใช่ สำหรับเธอแล้ว ทุกสิ่งไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ เธอรู้ดีมาโดยตลอดว่าเธอไม่ได้ผลักพี่ชายของเธอ

 

สิ่งที่เปลี่ยนไปก็คือพวกเขา

 

เมื่อพวกเขาไปถึงบ้านเก่าตระกูลเจี่ยน เจี่ยนหยู่เจี๋ยก็ออกมาต้อนรับเจี่ยนอีหลิง เขาก็สวมเสื้อกันหนาวที่เจี่ยนอีหลิงให้กับเขาเหมือนกัน

 

วันนี้เป็นวันหยุด เจี่ยนหยู่เจี๋ยไม่ต้องไปโรงเรียน และเมื่อเขาบอกแม่ว่าเขาจะไปที่บ้านเก่า แม่ของเขาก็ยอมตกลงโดยไม่พูดอะไรสักคำ

 

“น้องสาวอีหลิง ขอแสดงความยินดีที่น้องหายแล้ว และสามารถที่จะทานอาหารอร่อยๆได้แล้ว”

 

“อื้อ” เจี่ยนอีหลิงพยักหน้าให้กับเจี่ยนหยู่เจี๋ย

 

“น้องสาวอีหลิง พี่เพิ่งกำกับห้องครัวให้ทำอาหารอร่อยๆทุกอย่างให้กับน้อง”

 

เจี่ยนหยู่เจี๋ยอยู่ในห้องครัวตอนที่รอเจี่ยนอีหลิงกลับบ้าน คอยดูแลกระบวนการทำงานภายในห้องครัว

 

“ขอบคุณ พี่ชาย”

 

เจี่ยนอีหลิงยังคงไม่คุ้นกับการขานคำว่า “พี่ชาย” แต่เธอก็พยายามที่จะทำความคุ้นเคยกับมัน

 

“ไม่ต้องพูดขอบคุณ หากว่าน้องชอบอาหาร พี่ก็ชื่นใจแล้ว” เจี่ยนหยู่เจี๋ยยิ้มอย่างหวานชื่นและพึงพอใจ “เข้าไปกันเถอะ ครัวมีเนื้อตุ๋นให้น้อง ลองชิมดูสิ”

 

เจี่ยนหยู่เจี๋ยพาเจี่ยนอีหลิงเข้าไปทานอาหาร

 

เจี่ยนหยุ่นเฉิงถูกทิ้งไว้ด้านข้าง

 

เมื่อกี้นี้ตอนที่เจี่ยนอีหลิงเรียกเจี่ยนหยู่เจี๋ย “พี่ชาย” เจี่ยนหยุ่นเฉิงได้ยินอย่างชัดเจน

 

เสียงนั้นทั้งนุ่มนวลและอ่อนหวาน ให้ความรู้สึกสนิทสนม

 

และเป็นเวลาเนิ่นนานมาแล้วที่เจี่ยนอีหลิงไม่ได้เรียกเขาว่าเป็นพี่ชายใหญ่

 

ช่องว่างนี้ทำให้เจี่ยนหยุ่นเฉิงใบหน้าเปื้อนไปด้วยความผิดหวังและเศร้าใจ

 

หลังจากนั้นเจี่ยนหยุ่นเฉิงก็อยู่ที่บ้านเก่าเพื่อทานอาหารมื้อเที่ยง

 

ที่โต๊ะอาหาร บรรยากาศระหว่างเจี่ยนหยู่เจี๋ยกับเจี่ยนอีหลิงนั้นเป็นไปอย่างกลมเกลียว เจี่ยนหยู่เจี๋ยจะช่วยเจี่ยนอีหลิงด้านอาหาร แม้ว่าทั้งคู่จะไม่ได้พูดคุยกันมากนัก แต่พวกเขาก็รู้สึกสนิทสนมกันมาก

เธอเปลี่ยนไปเป็นบอส

เธอเปลี่ยนไปเป็นบอส

เธอเปลี่ยนไปเป็นบอส
Status: Ongoing
อ่านนิยาย 大妇 เธอเปลี่ยนปเป็นบอส เรียกว่าใกล้ถึงจุดไคล์แมกซ์แล้วนะครับ ผมละอยากจะ เรียกมันว่าจบภาค 1 เสียด้วยซ้ำไป เสียดายที่ทางต้นฉบับไม่มีภาคหนึ่ง ภาคสอง ขอสปอยล์นิดๆนะว่า พอผ่านช่วงนี้ไป จากอายุ 14 ย่าง 15 นางเอกของเราก็จะกระโดดไป เริ่มกันที่อายุ 18 เลยนะครับ และตอนนั้น ความหวานแหววคู่พระคู่นางก็จะเริ่มมาให้เห็นมากขึ้น เรื่อยๆ อาาาา อดใจติดตามกันต่อไปนะครับ แล้วก็ระวังรักษาตัวเองให้พ้นจากภัยโควิดทุกๆคนนะ ครับ ผมจะแปลงานออกมาเรื่อยๆเป็นเพื่อนแก้เหงายามไม่มีอะไรทำนะครับ

Comment

Options

not work with dark mode
Reset