เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา – ตอนที่ 353 หงส์ร่ำไห้ (1)/ตอนที่ 354 หงส์ร่ำไห้ (2)

ตอนที่ 353 หงส์ร่ำไห้ (1)

ด้านนอกศาลบรรพชน

ถังอิ่นเปิดประตูเข้าไปก็เห็นหญิงสาวที่คุกเข่าอยู่หน้าป้ายบรรพชน ดวงตานางแดงก่ำน้ำเสียงสะอึกสะอื้น “เชียนหนิง”

“ข้าขอโทษเชียนหนิง ข้าทำให้เจ้าต้องลำบาก…”

ดังนั้น ตอนนี้เจ้าสามารถกระโจนเข้าสู่อ้อมกอดข้าเต็มแรง ระบายความน้อยเนื้อต่ำใจที่เจ้าได้รับมาทั้งหมด

ถังอิ่นอ้าแขนให้นาง

ตั้งแต่เล็กจนโต เชียนหนิงได้รับความอยุติธรรมมาจากข้างนอกก็จะมาร้องไห้ในอ้อมกอดนาง

พวกนางเป็นนายบ่าวและเป็นพี่น้อง

ถังอิ่นเดิมคาดการณ์สิ่งที่เชียนหนิงจะทำเอาไว้แล้ว ทว่าแขนของนางปวดไปหมดแล้วหญิงสาวที่คุกเข่าอยู่หน้าป้ายบรรพชนก็ยังไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ

นางชะงัก เชียนหนิงคงจะไม่ได้ป่วยหรอกนะ?

คิดได้ดังนั้นถังอิ่นก็เดินไปที่เชียนหนิง

เพิ่งจะก้าวเท้าเข้าไปในศาลบรรพชน เสียงกระซิบแผ่วเบาของเชียนหนิงก็ดังเข้ามาในหูถังอิ่น ทำให้ใบหน้าเรียวเล็กของนางดำลงในทันที

“หูแว่ว นี่ล้วนหูแว่วทั้งนั้น คุณหนูเป็นคนเห็นความรักดีกว่ามิตร ตอนนี้จะต้องอิงแอบอยู่กับจวนองค์หญิงไม่ยอมไปไหน จะกลับมาที่ตระกูลถังได้อย่างไร” เชียนหนิงเบะปาก “เพราะฉะนั้นเมื่อครู่ที่ข้าได้ยินเสียงคุณหนู นั่นจะต้องเป็นเพราะหูแว่วแน่ๆ นางไม่มีทางกลับมา”

สีหน้าถังอิ่นดำราวกับก้นหม้อ บิดหูเชียนหลิงขึ้นมาเอ่ยด้วยความโมโห

“เช่นนั้นนี่ใช่เจ็บไปเองหรือไม่?”

“เจ็บ เจ็บ!” เชียนหนิงถูกมือข้างนั้นบิดขึ้นมานางเจ็บจนน้ำตาจะไหลออกมาอยู่รอมร่อ

จนกระทั่งได้เห็นสีหน้าไม่ดีของถังอิ่นตรงหน้า นัยน์ตาเชียนหนิงก็ฉายแววยินดี น้ำตาไหลพราก

“คุณหนู ท่านกลับมาแล้ว ฮือฮือ ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว…”

นางกระโจนเข้าอ้อมกอดถังอิ่นทันที ร้องไห้ฮืออยากจะพูดเรื่องความน้อยเนื้อต่ำใจเมื่อไม่นานนี้ออกมาให้หมด

“คนพวกนั้นเอาหญ้าวิเศษระดับห้าให้ถังอวี้ ข้าคิดจะไปขโมยหญ้าวิเศษระดับห้าแต่ถูกจับได้ ท่านผู้เฒ่าสูงสุดปกป้องข้าไว้จึงได้ให้ข้ามาสำนึกผิดต่อหน้าศาลบรรพชน ฮือฮือ คุณหนู ข้าขอโทษข้าไม่สามารถเอาหญ้าวิเศษระดับห้ามาได้ ทำให้คุณหนูถูกขับออกจากจวนองค์หญิงแล้ว”

เฟิงหรูชิงที่เพิ่งเดินเข้ามาพลันได้ยินคำพูดเชียนหนิงพอดี ใบหน้างดงามดำทมิฬลง

“ข้าเป็นคนเช่นนั้นหรือ?”

ถังอิ่นถลึงตาใส่เชียนหนิง “เชียนหนิง คิดไม่ถึงว่าข้าไม่อยู่กับเจ้าไม่กี่วันเจ้าก็เรียนรู้นิสัยแย่เสียแล้ว ใส่ร้ายเสี่ยวชิงของข้าว่าไม่เห็นใจผู้อื่น พูดมา ถังอวี้สอนให้เจ้านิสัยเสียใช่หรือไม่?”

เชียนหนิง “…”

นางพูดอะไรออกไปหรือ?

คุณหนูท่านเปลี่ยนไป!

ท่านลืมไปแล้วหรือว่าทีแรกเพราะหนานเสียนท่านจึงเข้าใกล้เฟิงหรูชิง?

ตอนนี้เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าท่านไม่เคยชอบหนานเสียนเลย? ไม่เช่นนั้นระยะเวลาในการเปลี่ยนใจไปมีรักใหม่มันจะเร็วเกินไปแล้ว…

มุมปากเฟิงหรูชิงยกยิ้มขึ้น ดวงตางามกวาดมองช้าๆ ไปหยุดอยู่ที่หัวเข่าที่บาดเจ็บของเชียนหนิง คิ้วขมวดขึ้นน้อยๆ

“เจ้าบาดเจ็บ”

เชียนหนิงชะงักไป เมื่อครู่นางตื่นเต้นเกินไปจนลืมเลือนบาดแผล

เฟิงหรูชิงไม่พูดอะไร นางนำไป๋เฉากั่วออกมากจากช่องว่างหนึ่งผลแล้วหยิบผ้าขาวมาอีกผืน นำน้ำจากผลไป๋เฉากั่วบีบใส่ผ้าขาวแล้วยื่นให้เชียนหนิง

“แผลของเจ้าไม่ได้ร้ายแรงนักไม่จำเป็นต้องใช้ไป๋เฉากั่ว เจ้านำผ้านี่วางไว้บนหัวเข่าไม่นานก็จะฟื้นคืนสภาพ”

เชียนหนิงมองเฟิงหรูชิงยื่นผ้าขาวมาให้นิ่งค้าง ในที่สุดนางก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดคุณหนูจึงชอบ

เฟิงหรูชิงเช่นนี้

ความอ่อนโยนของนาง ความละเอียดอ่อนของนาง แล้วก็…ความรักและความเอาใจใส่ทั้งหมดของนางมันทำให้คนตกหลุมพรางได้

ที่สำคัญที่สุดคือ นาง…รูปงาม!

เชียนหนิงรับผ้าขาวของเฟิงหรูชิง “ขอบคุณ…”

……………………………

ตอนที่ 354 หงส์ร่ำไห้ (2)

“เสี่ยวอิ่น นี่ก็ไม่เช้าแล้วพวกเรากลับไปพักผ่อนกัน”

เฟิงหรูชิงหรี่ตาลง

เรื่องสำคัญเร่งด่วน นางต้องรีบเอาหญ้าวิเศษระดับห้ามาแล้วไปจากตระกูลถัง!

บนยอดเขา

เมฆสีขาวลอยร่อง ดุจดั่งสรวงสวรรค์บนแดนมนุษย์

หญิงชุดขาวนั่งอยู่ใต้ก้อนเมฆ พลังวิเศษเบาบางโอบล้อมรอบตัวนางไว้ สักพักนางก็หายใจออกแล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น

นาทีที่นางลืมตา หงส์ขาวตัวหนึ่งก็ร่วงลงมาจากท้องฟ้า ร้องไห้กระโจนเข้าหาหญิงชุดขาว

“ซู่อี ลูกชายของท่านทำเกินไปแล้วจริงๆ เขาทำเกินไปแล้ว!” หงส์ขาวร่ำไห้เสียงดังราวกับได้รับความไม่ยุติธรรมเสียเต็มประดา น้ำตาไหลดั่งสายธาร นัยน์ตาหงส์เต็มไปด้วยความโกรธ

“เขาขนขุมสมบัติไปหมด เขาขนไปไม่มีเหลือ!”

ซู่อีชะงักก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างช่วยไม่ได้

“เขานำไปให้ว่าที่ภรรยาของเขาไม่ได้เอาไปเก็บไว้เองเสียหน่อย ไม่เป็นไรหรอก”

หงส์ขาวตะลึงค้างมองซู่อีด้วยความไม่อยากเชื่อ

หนานเสียนคนชั่วนั่นขนของในขุมสมบัติเขาไปหมดเกลี้ยง ซู่อีกลับพูดคำเดียวว่าไม่เป็นไร?

หงส์ขาวใจน้ำตาไหลดั่งพายุ “ท่านไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาทำเกินไปเพียงใด! ขนของในขุมสมบัติข้าไปไม่เหลือก็ช่างมันแล้ว ข้าปวดใจและน้อยใจมากอยู่แล้ว เจ้าคนชั่วนั่นกลับหยิบเอาขวดขวดหนึ่งออกมารองน้ำตาข้า”

“ท่านว่าเขาเกินไปหรือไม่? เขากำลังเยาะเย้ยข้า ดูหมิ่นข้า! เขาจะต้องอิจฉาขนสวยๆ ของข้า แล้วก็ยังอิจฉาที่นกน้อยของข้าใหญ่ เขาจงใจทำ!”

ซู่อีตกตะลึง นางคิดไม่ถึงว่าหนานเสียนจะทำเช่นนี้ สีหน้าก็ยิ่งจนใจกว่าเก่า

“อาจจะ เขามีความทุกข์ใจของเขากระมัง?”

หงส์ขาวยกปีกขึ้นชี้ ซู่อีด้วยความโมโหและน้อยใจ “ท่านเข้าข้างลูกตัวเอง ท่านทำเพื่อลูกชายของท่านทำร้ายข้าเช่นนี้ ข้าโกรธแล้ว แบบที่ง้ออย่างไรก็ไม่หาย!”

“อ้อ”

ท่าทีซู่อีนิ่งเรียบ “อีกไม่นานข้าจะลงจากเขาแล้ว”

ลงเขา?

หงส์ขาวตกตะลึงในทันที มันลืมแม้แต่จะร้องไห้แต่จ้องมองซู่อีค้าง “ท่านจะไปแล้วหรือ? ไม่ต้องการข้าแล้วหรือ? ท่านจะทิ้งข้าแล้วหรือ? ซู่อี ท่านคงจะไม่กลับไปหาคนเลวที่ทอดทิ้งเจ้าเพื่อผู้หญิงคนอื่นหรอกใช่หรือไม่? ข้าไม่ยอม ท่านห้ามกลับไปหาเขา!”

ซู่อีหัวเราะออกมาเบาๆ “เขา? เจ้าคิดว่า…เขาเพียงคนเดียวสมควรให้ข้าลงจากเขาหรือ?”

“จริงหรือ?” หงส์ขาวมองซู่อีด้วยความสงสัย

“ย่อมจริงอยู่แล้ว เขามีหญิงอื่นแล้วย่อมไม่ต้องการข้าอีก เขาก็มีลูกชายลูกสาวอื่นแล้ว หนานเสียนก็จะไม่กลับไปอีก เช่นนั้นเหตุใดข้าจะต้องไปหาเขา? ที่ข้าจะไปหาคือว่าที่ภรรยาของหนานเสียน”

ที่นางต้องการมีเพียงอยู่คู่กันไปตลอดชีวิตก็เท่านั้น เขาเคยสัญญาเอาไว้กับนางก็ทำเพราะรักโดยไม่สนใจอะไร หากหมดสัญญาเช่นนั้นแล้ว นางก็จะไม่ยอมถอยเพราะรักอีก

หงส์เอ่ยถามด้วยความสงสัย “หนานเสียนมีภรรยาแล้วจริงหรือ? เช่นนั้นนางจะชอบข้าหรือไม่?”

ซู่อีแย้มยิ้ม “ของในขุมสมบัติของเจ้าเหล่านั้นก็ล้วนขนไปให้นาง หากเจ้าใจกว้างเสียหน่อยนางอาจจะชอบเจ้า”

หงส์ขาวดีใจ นั่นจะเป็นสมบัติของครอบครัวหนานเสียนต่อจากนี้เชียว ถึงหนานเสียนจะทำกับมันเกินไปเสียหน่อย แต่มันก็รู้ว่าหนานเสียนชอบมัน

หากหลังจากนี้ภรรยาของหนานเสียนไม่ชอบมัน เช่นนั้นมันจะอยู่ต่อได้อย่างไร…

“เหตุใดเจ้าจึงอยากให้นางชอบเจ้า?” ซู่อีเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

“ข้า…” คำพูดของหงส์ติดอยู่ที่ปากแต่ก็พูดออกไปไม่ได้

เพื่ออะไร?

แน่นอนว่าเพื่อซู่อี

แต่มันอายุยังน้อยนักยังไม่สามารถกลายร่างได้ ซู่อีจะต้องไม่ชอบมันที่เป็นเช่นนี้แน่

เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา

เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา

เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา
Status: Ongoing
เมื่อ เฟิงหรูชิง หญิงใบ้ชีวิตอาภัพจากยุคปัจจุบันลืมตาตื่นขึ้นมาก็ต้องตกตะลึง เพราะเตียงผู้ป่วยในสถานฟื้นฟูที่เคยนอน บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นเตียงบรรทมอันแสนโอ่อ่าในวัง อีกทั้งรูปร่างหน้าตาของตนยังพองใหญ่กลายเป็นสตรีอวบอ้วนตัวกลม และที่น่าตกใจที่สุดคือนาง…พูดได้แล้ว?! หลังจากตั้งสติให้ดี เฟิงหรูชิงก็เข้าใจว่านางได้ลาจากภพเดิมมายังโลกแห่งใหม่ โดยเจ้าของร่างที่นางมาอาศัยอยู่นี้มีชื่อเหมือนกันกับตนทว่ามีศักดิ์เป็นถึงองค์หญิงแห่งแคว้น อีกทั้งยังไม่ใช่องค์หญิงธรรมดา แต่เป็นองค์หญิงม่ายที่ถูกสามีทิ้ง! ด้วยความเศร้าโศกที่ถูกขอหย่า เฟิงหรูชิงคนก่อนจึงปลิดชีพตัวเองจากไปอย่างน่าสงสาร… แต่นั่นก็เป็นเรื่องของเฟิงหรูชิงคนก่อน เพราะตอนนี้นางมิใช่คนเดิมอีกแล้ว! เมื่อสามีเก่าไม่สนใจ นางก็หาสามีใหม่เสียสิ เอาเป็น หนานเสียน ท่านราชครูรูปงามผู้แสนลึกลับคนนั้นเป็นอย่างไร ดีละ นางได้เป้าหมายแล้ว ถึงเวลาบอกลาชีวิตเก่าสุดรันทด ชีวิตใหม่นี้นางจะลดน้ำหนัก ฝึกวิชา ท่องตำรา ปลูกยาวิเศษ รวมถึงหาวิธีมัดใจเขาคนนั้นให้ได้!

Comment

Options

not work with dark mode
Reset