แต่งก่อนค่อยอ้อนรัก – ตอนที่ 110 ถ้าท้องก็แค่คลอด !

มู่เฉินฮ่าวมองเซี่ยฉิงกง พลางถอนหายใจ แน่นอนว่า จะต้องมีสิ่งที่เป็นของแพ้ทางกันเสมอ

 

ว่ากันว่า ผู้หญิงทุกคน จะต้องเคยเป็นกระดูกซี่โครงที่หายไปของผู้ชายสักคนในชาติปางก่อน ด้วยเหตุนี้เมื่อชายหนุ่มอุ้มสาวที่ใช่ไว้ในอ้อมแขน เขาจึงรู้สึกสบายและปลอดภัย

 

เดาว่าเซี่ยฉิงกงก็คงเป็นชิ้นส่วนที่หายไปของมู่เฉินฮ่าว

 

มู่เฉินฮ่าวยังคงยืนอยู่ที่ประตูห้องน้ำ เขามองเซี่ยฉิงกงอย่างเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไร

 

แม้ว่าเซี่ยฉิงกงจะหลับตาปี๋ หากแต่เธอก็ยังรู้สึกว่ามู่เฉินฮ่าวจ้องมองเธออยู่ เธอไม่เข้าใจว่า ทำไมเขาถึงยังยืนอยู่ที่นั่น และเขากำลังทำอะไรอยู่

 

สายตาแบบนั้นทำให้เซี่ยฉิงกงรู้สึกอึดอัดเล็ก ๆ

 

และแล้วทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ..

 

เซี่ยฉิงกงเริ่มทนบรรยากาศแบบนี้ไม่ได้ เธอจึงเอ่ยถามขึ้นว่า

 

“ทำไมคุณไม่มาหลับมานอนซะทีล่ะ ?”

 

“หลับนอนหรือ ? ผมกำลังไปแล้วจ้ะ”

 

มู่เฉินฮ่าวผละจากประตูห้องน้ำไปที่เตียง จากนั้นก็เอนกายลงบนเตียงพร้อมรอยยิ้ม เขาเคลื่อนไหวรวดเร็วมาก เซี่ยฉิงกงรู้สึกว่าเตียงขยับเล็กน้อย แล้วการเคลื่อนไหวต่อมาก็ทำให้เลือดในกายของเธอพลุ่งพล่าน เลือดสูบฉีดไปทั่วร่างกายจากเท้าขึ้นสู่ศีรษะ กระทั่งหน้าผากของเธอร้อนไปหมด

 

ร่างที่บึกบึนแข็งแรงของมู่เฉินฮ่าวกดลงบนร่างบอบบางของเซี่ยฉิงกง

 

ครั้นสายตาสบประสานกัน เซี่ยฉิงกงก็เห็นถึงอารมณ์ปรารถนาร้อนเร่าจากก้นบึ้งในดวงตาของเขา

 

กลิ่นหอมจากฮอร์โมนเพศชายแผ่กระจายออกมาจากร่างของมู่เฉินฮ่าว ส่งผลให้ใบหน้างามของเซี่ยฉิงกงแดงจัดจากแก้มไปถึงติ่งหู เธอพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้น ทว่าร่างกำยำของมู่เฉินฮ่าวก็บดบังเรือนร่างบอบบางของเซี่ยฉิงกงจนไม่ต่างจากหนอนดักแด้ที่ไม่สามารถกระดิกตัวได้แม้เพียงน้อยนิด

 

เซี่ยฉิงกงรู้สึกเสียใจกับคำพูดเมื่อครู่ที่สุดท้ายกลับกลายเป็นสิ่งผูกมัดตัวเธอเอง

 

มู่เฉินฮ่าวจับจ้องมองเซี่ยฉิงกงนิ่ง ท้ายสุดเขาก็อดไม่ได้ที่จะรั้งเธอเข้ามาไว้ในอ้อมแขน

 

“ฉิงกง…”

 

น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเห็นได้ชัดว่าเขากำลังระงับความปรารถนาอย่างสุดขีด

 

เขาแนบริมฝีปากทาบทับริมฝีปากเล็ก ๆ ของเธออีกครั้ง จุมพิตของเขาอ่อนโยน และระมัดระวังราวกับกำลังทะนุถนอมสมบัติล้ำค่าอันหาใดเปรียบ

 

เซี่ยฉิงกงรู้สึกร้อนไปทั่วร่าง ความร้อนนี้ทำให้เธออึดอัดจนต้องบิดร่างไปมาโดยไม่รู้ตัว เธอหารู้ไม่ว่า นั่นยิ่งไปกระตุ้นไฟปรารถนาในกายของมู่เฉินฮ่าวให้ลุกฮือมากขึ้นกว่าเดิม

 

“มู่เฉินฮ่าว คุณขยับออกก่อนได้มั้ย ?”

 

เซี่ยฉิงกงจ้องมองมู่เฉินฮ่าว ร่างของเธอถูกพันธนาการไว้ด้วยผ้าห่ม นั่นทำให้เธอทั้งร้อน ทั้งอึดอัดมากขึ้นไปอีก

 

“ร้อนมากหรือ ?”

 

มู่เฉินฮ่าวจูบติ่งหูเซี่ยฉิงกงอีกครั้ง เขายิ้ม รอยยิ้มของเขาทำให้เซี่ยฉิงกงสั่นสะท้านไปทั้งตัว เขายอมคลายอ้อมแขนปล่อยให้เธอเป็นอิสระ

 

ครั้นเซี่ยฉิงกงหลุดพ้นจากอ้อมกอดของมู่เฉินฮ่าวมาได้ เธอก็รีบสลัดผ้าห่มบนร่างของเธอออก พร้อมกับต่อว่าต่อขาน

 

“มู่เฉินฮ่าว คนบ้า !”

 

แม้ปากจะพูดเช่นนั้น ทว่าท่อนแขนเรียวงามราวก้านดอกบัวกลับยกขึ้นคล้องคอมู่เฉินฮ่าว

 

“คุณยั่วยวนผมถึงเพียงนี้ ไม่กลัวว่าผมจะร้อนจนไหม้ตายไปเลยงั้นหรือ ?”

 

“หืม จะเป็นไรไป ฉันก็แค่ยั่วยวนคู่หมั้นของตัวเองนี่”

 

ลมเบา ๆ ปะทะเข้าที่หูของมู่เฉินฮ่าว ส่งผลให้เลือดในกายของเขาพลุ่งพล่านจากหัวจรดเท้า หัวใจของเขาคันยุกยิกไม่ต่างจากโดนแมวน้อยตะกุยหยอกเบา ๆ

 

“งั้นคืนนี้..ก็เลิกคิดเรื่องที่จะนอนหลับกันง่าย ๆ ได้เลย”

 

ทันทีที่สิ้นเสียง มู่เฉินฮ่าวก็คว้าร่างของหญิงสาวกดลงบนเตียงอีกครั้ง มือของเขาลูบไล้ไปมาไม่มีอยู่นิ่ง

ชั่วขณะนั้น เซี่ยฉิงกงพลันนึกถึงคำถามสำคัญขึ้นมาได้ เธอรีบขัดจังหวะเขา ใบหน้าของเธอเป็นสีแดงขึ้นอีกเล็กน้อย

 

“เอ่อ..ที่บ้านของคุณมีถุงยางอนามัยบ้างมั้ย ?”

 

มู่เฉินฮ่าวรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยเมื่อถูกขัดจังหวะอีกครั้ง

 

“ทำไมต้องใช้ถุงยางอนามัยด้วยล่ะ ?”

 

“ถ้าไม่ใส่ถุงยาง แล้วฉันเกิดท้องขึ้นมาล่ะ”

 

เซี่ยฉิงกงจ้องมองนัยน์ตาของมู่เฉินฮ่าว พร้อมกับเอ่ยกล่าวอย่างจริงจัง

 

“เด็กโง่เอ๊ย ! ทำไมคุณถึงได้โง่อย่างนี้ หากคุณตั้งท้อง คุณก็แค่คลอดออกมาสิ”

 

“ฉัน…”

 

ก่อนที่เซี่ยฉิงกงจะทันพูดจบ ริมฝีปากของเธอก็ถูกปิดกั้นอีกครั้ง  ครั้งนี้จูบของเขาทั้งคุกคาม ครอบงำ และอบอุ่น ทำให้เซี่ยฉิงกงอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเทา..

 

***จบตอน ถ้าท้องก็แค่คลอด !***

แต่งก่อนค่อยอ้อนรัก

แต่งก่อนค่อยอ้อนรัก

แต่งก่อนค่อยอ้อนรัก
Status: Ongoing
โดย เรื่อง แต่งก่อนค่อยอ้อนรัก บ้างส่วนของนิยาย ณ ผับคราวน์คลับ ที่ยิ่งดึกก็ยิ่งมีชีวิตชีวา ภายในห้องส่วนตัวห้องหนึ่งที่ตกแต่งด้วยแสงสลัว และมืดทึม “โจวตัน ไอ้หัวหมูนั่นอยากร่วมมือกับฉันด้วยเรอะ ! เฮอะ เขาคงเขมือบเงินทองมากไปจนไม่ดูฐานะของตัวเองเลย ถ้าไม่ใช่เพื่อกำราบความหยิ่งยโสของตระกูลเซี่ย ฉันไม่ทางเซ็นสัญญากับไอ้หมูนั่นแน่ ?” “ตูม !” มือเล็กกดโทรศัพท์บนโต๊ะ เพื่อปิดเสียงที่บันทึกไว้ นิ้วเรียวยาวขาวละเอียดวาวอย่างคนสุขภาพผิวดี “บอสโจว คุณได้ยินแล้วใช่ไหม ?” เจ้าของมือยิ้ม ใบหน้าของโจวตันที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเปลี่ยนเป็นสีตับหมูซึ่งเห็นได้ชัดเจนมากแม้จะอยู่ภายใต้แสงริบหรี่ “อ้อ..และนี่” เซี่ยฉิงกงจูบสัญญานั่นแล้วพับครึ่ง ก่อนจะซุกไว้บริเวณบั้นเอวภายใต้เสื้อของเธอ เครื่องแบบบริกรของผับคราวน์คลับนี่ออกจะเปิดเผยมาก จนเซี่ยฉิงกงต้องดึงขอบเสื้อบนหน้าอกของเธอขึ้นอย่างแรง แต่ก่อนที่เธอจะจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เธอก็รู้สึกว่าไหล่ของเธอถูกดึงขึ้น “นี่เธอ ช่วยส่งไวน์นี้ไปที่ห้อง 8069 ด้วย” ผู้จัดการเจ้ากี้เจ้าการยกแขนของเซี่ยฉิงกงแล้วยัดถาดใส่มือเธอ เซี่ยฉิงกงยักไหล่ ในเมื่อปลอมตัวเป็นบริกรก็ต้องมีจรรยาบรรณในวิชาชีพจนกว่าจะหมดหน้าที่ อย่างไรเสียที่สุดฉันก็ได้สัญญามาแล้ว เอาเป็นว่าฉันยินดีที่จะส่งไวน์ให้ก็แล้วกัน “8096 หรือ 8069 ?” เซี่ยฉิงกงคลำทางเดินไปพร้อมกับถาดที่ใส่ไวน์แดง ขณะเดียวกันก็มองผู้คนในห้องส่วนตัวเหล่านั้นอย่างระแวดระวัง เธอโทรไปที่แผนกต้อนรับ แต่สายไม่ว่างเลย เธอจึงไม่รู้ว่าห้องไหนแน่ และนั่นทำให้เซี่ยฉิงกงต้องค่อย ๆ คลำหาไปเรื่อย ๆ “ช่างมันเถอะ เลือกเอาสักห้องก็แล้วกัน !” ต่อให้เปิดประตูเข้าไปแล้วผิด ก็แค่ออกมาเท่านั้นเอง ! เมื่อนึกได้เช่นนี้ เซี่ยฉิงกงก็เคาะประตู 8069 เธอไม่ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวใด ๆ จึงค่อย ๆ แง้มประตูเปิดออก “อา !” แล้วเซี่ยฉิงกงก็ต้องผงะกับฉากในห้อง “ขอโทษค่ะ คุณผู้ชาย… “ แม้ว่าแสงไฟจะไม่สว่างไสวเท่าใดนัก ทว่าเซี่ยฉิงกงก็พอจะมองเห็นว่า ชายคนหนึ่งในห้องกำลังกดร่างของผู้หญิงที่เสื้อผ้าหลุดรุ่ยอยู่บนโซฟา ทันทีที่เห็นประตูเปิดออก ทั้งสองคนในห้องก็มองไปที่ประตู เซี่ยฉิงกงยังคงสามารถมองเห็นผมยาวยุ่งเหยิงของสาวงามคนนั้น ทั้งยังใบหน้าที่ดูเหมือนจะเมามายเล็กน้อย นอกจากนี้เสื้อผ้าที่แหวกลึกของเธอยังเปิดรับสายลมฤดูใบไม้ผลิมากจนน่าละอาย “หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ !” เซี่ยฉิงกงกำลังจะปิดประตู รีบเผ่นจากไป ทว่าชายในห้องกลับห้ามเธอไว้ มู่เฉินฮ่าวปลดมือหญิงสาวที่กำลังคล้องคอของเขาไว้ เขาเหลือบตาไปมองเซี่ยฉิงกงด้วยท่าทีที่อันตราย “ไม่คาดคิดว่าจะมีพวกมาด้วย” มู่เฉินฮ่าวลุกขึ้นนั่งตัวตรง สายตาที่เขามองเซี่ยฉิงกงเต็มไปด้วยความเย็นชา “คุณผู้ชายคะ คุณเข้าใจผิด ฉันไม่รู้จักเธอเลย” เซี่ยฉิงกงรู้ดีว่าคนที่มาผับคราวน์คลับแห่งนี้ล้วนเป็นพวกเศรษฐี หรือมีอำนาจพอควร ดังนั้นเธอจึงไม่ควรสร้างปัญหาใด ๆ ที่นี่ หลังจากได้สัญญา และเสิร์ฟไวน์เรียบร้อยแล้ว เธอก็จะออกไปจากที่นี่ทันที “นั่นเธอถ่ายรูปไว้ใช่ไหม เอามานี่” เซี่ยฉิงกงเพิ่งสังเกตเห็นว่า เธอยังคงถือมือถือที่เพิ่งโทรหาแผนกต้อนรับเอาไว้ในมือข้างหนึ่ง … แย่แล้ว ! เขาคงคิดว่า เธอกำลังถ่ายภาพลามกที่พวกเขามีอะไรกันเพื่อใช้แบล็คเมล์ ดังนั้นเขาจึงมองเธอด้วยสายตาเช่นนั้น ! คนอะไรหน้าด้านชะมัด ? นี่คงลักกินขโมยกินล่ะสิท่าถึงกลัวโดนถ่ายรูป ? หน้าตาก็หล่อเหลาดี แต่กลับกินไม่เลือกเหมือนหมา ฉิงกงคิดกับตัวเอง “คุณผู้ชาย ฉันคิดว่าคุณคงเข้าใจผิด ฉันไม่ได้ถ่ายรูปคุณ” ในใจของเซี่ยฉิงกงรู้สึกขยะแขยง ทว่าเธอก็พยายามพูดอย่างใจเย็น เพราะมีรูปโป๊ของภรรยาโจวตันกับชายอื่นอยู่ในโทรศัพท์มือถือของเธอ ดังนั้นเธอจึงไม่อาจโชว์ให้เขาดูได้ มู่เฉินฮ่าวยิ่งมั่นใจว่า ผู้หญิงทั้งสองคนเป็นพวกเดียวกัน “ใครส่งเธอมา ?” น้ำเสียงของมู่เฉินฮ่าวเย็นชา ทำให้เซี่ยฉิงกงอึดอัดมาก นี่หมายความว่าไง ? แสดงว่าต่อให้เธอกระโดดลงล้างตัวที่แม่น้ำฮวงโหก็ไม่สะอาดล่ะสินะ ? (สำนวนแปลว่า แก้ตัวอย่างไรก็ฟังไม่ขึ้น) “ฉันมาเอง” เซี่ยฉิงกงเผลอตอบไปโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็เหลือบไปมองหญิงสาวบนโซฟาที่กำลังมองจ้องมาด้วยสายตาแปลก ๆ เธอรีบเปลี่ยนคำพูดว่า “คุณผู้ชาย คุณเห็นมั้ย ? ฉันเป็นแค่บริกรตัวเล็ก ๆ ฉันต้องรีบนำไวน์ไปเสิร์ฟห้องที่เขาสั่งไว้ !” “เลิกพูดไร้สาระ ส่งโทรศัพท์ของเธอมา” มู่เฉินฮ่าวไม่สนใจคำร้องขอความเมตตาของเธอ เขากวาดตามองเธอจากหัวจรดเท้าก่อนจะพูดต่อ เซี่ยฉิงกงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ คน ๆ นี้ คือโจโฉกลับชาติมาเกิดหรือไง ? ท่าทางเขาแลดูน่าสงสัยมาก ถ้าจะระแวงกันถึงขนาดนี้ จะมาเที่ยวผับนี่ทำไม ? “ฉัน…” “ยังไม่ไสหัวไปอีก !” “ฉันจะไปแล้ว จะไปแล้ว … ” เซี่ยฉิงกงพยักหน้า พร้อมกับโค้งคำนับทันทีที่เธอได้ยินประโยคนี้ “ไม่ใช่เธอ” มู่เฉินฮ่าวขัดจังหวะเซี่ยฉิงกงทันที เขาเบี่ยงหน้าเล็กน้อยแววตาของเขาเย็นชาอีกทั้งน่ากลัว ผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ เขาดึงขอบเสื้อเกาะอกของเธอขึ้นมาให้เข้าที่เข้าทาง ความขาวเนียนราวหิมะทำให้เซี่ยฉิงกงตาแทบค้าง “คุณชายมู่… ” ผู้หญิงคนนั้นครางชื่อเขาเบา ๆ ด้วยความเสียใจ หากแต่เธอกลัวสายตาที่เย็นชาของมู่เฉินฮ่าวมากกว่า เธอจึงไม่กล้าขัดขืนคำสั่งเขา ก่อนที่เธอจะจากไป เธอยังกวาดตามองเซี่ยฉิงกงอย่างอาฆาตมาดร้าย เซี่ยฉิงกงสับสน เธอหันไปมองมู่เฉินฮ่าวด้วยความประหลาดใจ เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย ? “ฉันเป็นแค่พนักงานเสิร์ฟเท่านั้น !” เซี่ยฉิงกงพยายามใจกล้ากล่าวย้ำอีกครั้ง มู่เฉินฮ่าวเยาะเย้ย “บริกรที่ผับคราวน์ก็ไม่ได้ทำหน้าที่เพียงเสิร์ฟน้ำเท่านั้นนี่” ครั้นได้ยินเขาพูดเช่นนั้น เซี่ยฉิงกงก็เข้าใจได้ทันที เธอหยิบถาดขึ้นมาด้วยความโกรธ หวังจะรีบออกไปจากห้อง ทว่าเธอก้าวออกไปได้เพียงก้าวเดียว มู่เฉินฮ่าวก็กระชากตัวเธอกลับมาอย่างแรง ไวน์แดงในถาดพลัดตกลงบนพื้นและแตกกระจาย จบกัน ฉันทำไวน์ตกแตก ไวน์นี่มีมูลค่าหลายแสนเสียด้วย ? “คุณบ้าไปแล้ว !” เซี่ยฉิงกงโกรธมาก มู่เฉินฮ่าวไม่สนใจกับความโกรธของเธอเลย เขากดร่างเซี่ยฉิงกงลงบนโซฟา ครั้นถูกกดตัวอย่างแรง เซี่ยฉิงกงก็เดือดจัด เธอยกมือขึ้นผลักอกมู่เฉินฮ่าวออก “นี่ไม่ใช่ความต้องการของเธอหรอกเหรอ ในเมื่อมาเสนอตัวถึงหน้าประตูก็อย่าโทษว่าฉันหยาบคาย” “ความต้องการของฉันงั้นรึ ? นี่คุณสมองพิการหรือเปล่า..หา..?” เซี่ยฉิงกงดิ้นรนขัดขืน ทว่ากลับถูกกดตัวไว้อย่างแน่นหนา มู่เฉินฮ่าวยกมือของเธอขึ้นเหนือศีรษะ “ปล่อยฉันนะ คนไร้ยางอาย !”

Comment

Options

not work with dark mode
Reset