A Stay-at-home Dad’s Restaurant In An Alternate World – ตอนที่ 105

Chapter 105 : ฉันต้องการชุดเมดสองชุด

 

 

“เธอจำทุกอย่างได้ถูกต้องในเวลาสั้นๆ” แม็กซ์พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม เขารู้สึกแปลกใจแต่ก็พอใจ เขาพบว่าเขาได้เจอกับพนักงานเสิร์ฟที่ดีแล้ว

 

เอมี่ปรบมืออย่างยินดี “คุณน่าทึ่งมากพี่สาวมิยะ !” เธออุทานและมองยาเบะมิยะด้วยสายตาชื่นชม

 

ยาเบะมิยะรีบโบกมือปฏิเสธในทันที “ไม่…ฉันหมายถึงขอบคุณนะ” ใบหน้าของเธอแดงขึ้นมาด้วยความสุข

 

เธอมีความจำที่ดีแต่เพื่อนร่วมงานของเธอคิดว่าความสามารถของเธอมันไร้ประโยชน์ เธอไม่เคยได้รับคำชื่นชมมาก่อนดังนั้นการได้รับความชื่นชมจากเอมี่และการได้รับการยอมรับจากแม็กซ์จึงช่วยเสริมสร้างความมั่นใจให้กับเธอ

 

“เห็นได้ชัดว่าความจำของเธอไม่มีปัญหา แต่ภาระงานที่นี่ค่อนข้างหนัก เธอคิดว่าเธอสามารถจัดการกับมันได้มั้ย ?” แม็กซ์ถามในขณะที่มองไปที่หญิงสาวร่างผอมคนนี้ บางทีเธออาจจะมีน้ำหนักน้อยกว่า 90 ปอนด์ (1 ปอนด์ = 0.45 กก. โดยประมาณ)

 

“ได้แน่นอนค่ะ !” ยาเบะมิยะยืนตัวตรงในทันที หน้าอกของเธอมีขนาดใหญ่มากสำหรับหญิงสาวที่ตัวเล็กแบบนี้ จากนั้นเธอก็ตระหนักถึงสิ่งที่เธอทำและผ่อนคลายร่างกายของเธอ เธอหน้าแดงและพยักหน้า “ฉันผอมแต่ฉันแข็งแรงนะ ฉันสามารถอุ้มหมูจากด้านข้างได้ตอนที่ฉันทำงานอยู่ในครัว ฉันทำงานตั้งแต่เช้าจนค่ำ ฉันแข็งแรงยิ่งกว่าผู้ชายหลายๆคนซะอีก”

 

“งั้นเหรอ ถ้างั้นเธอลองยกมันขึ้นมาได้มั้ย ? แม็กซ์พูดและชี้ไปที่โต๊ะตรงหน้าเขา โต๊ะนี้มีน้ำหนักอย่างน้อย 200 ปอนด์ ฉันแทบจะไม่สามารถเคลื่อนย้ายมันได้ในสภาพนี้

 

ยาเบะมิยะเดินเข้ามาแล้วจับไปที่ขอบโต๊ะด้านหนึ่งด้วยสองมือแล้วยกมันขึ้น มันถูกยกขึ้นจากพื้นได้อย่างง่ายดายและสูงจากพื้นประมาณ 20 เซนติเมตร “แบบนี้เหรอคะ ?”

 

แม็กซ์ยกคิ้ว เธอมีความแข็งแกร่งที่พิเศษพอที่จะงานก่อสร้างขนาดเล็ก เธอต้องจับแค่ขอบด้านเดียวเท่านั้นเพื่อยกมันขึ้น ! จากนั้นเขาก็พยักหน้า “ใช่แล้ว ดีมาก ตอนนี้เธอวางมันลงได้แล้วล่ะ”

 

ดูเหมือนว่าที่ร่างกายของเธอดูผอมมันจะเป็นเพราะว่าเธอขาดสารอาหาร เธอจะเติมเต็มมันได้ตราบเท่าที่เธอได้กินมากพอ

 

“ว้าว ! พี่สาวมิยะ คุณมีแรงเยอะมากอย่างน่าเหลือเชื่อ” เอมี่พูดในขณะที่ยาเบะมิยะวางโต๊ะลง

 

ยาเบะมิยะยิ้มอย่างเขินๆ เธอถูกเรียกว่า ‘สาวถึก’ โดยเพื่อนร่วมงานของเธอและเธอไม่ชอบชื่อเล่นนั้น เธอมีความสุขที่เอมี่ชอบความแข็งแกร่งของเธอ

 

แม็กซ์มองไปที่ยาเบะมิยะด้วยความพึงพอใจ เธอมีความจำที่ดีและร่างกายที่แข็งแกร่ง – เธอเกือบจะสมบูรณ์แบบสำหรับเขา แต่เธอก็ดูแข็งๆอยู่นิดหน่อย แม็กซ์ยิ้มและพูดว่า “ฉันต้องการให้ลูกค้าของเรารู้สึกสะดวกสบายในการกินอาหารที่นี่ ปรัชญาการดำเนินธุรกิจของเราคือ : ความเป็นมิตร ระยะห่าง ความเท่าเทียม เธอไม่จำเป็นต้องคอยรับใช้พวกเขา แต่รอยยิ้มจะทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนกับว่าได้อยู่ที่บ้านในขณะที่เรารักษาระยะห่าง และเราควรปฏิบัติต่อลูกค้าทุกคนอย่างเท่าเทียมกันและแสดงความเคารพอย่างที่พวกเขาสมควรได้รับ ตอนนี้เธอยิ้มอย่างจริงใจให้กับฉันได้มั้ย ?”

 

ความเป็นมิตร ระยะห่าง ความเท่าเทียม ยาเบะมิยะคิดตามและหลงลืมความประหม่าไป

 

ความเท่าเทียมเป็นคำที่ไม่คุ้นเคยสำหรับเธอ ! เธอใช้ชีวิตอย่างไม่เท่าเทียมมาตั้งแต่เกิด ร้านอาหารที่เธอเคยทำงานให้ความสำคัญกับเอลฟ์เป็นลำดับแรก จากนั้นก็ปีศาจและโทรลแล้วต่อด้วยมนุษย์ ลูกผสมไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปกินที่นั่น มันไม่มีความเท่าเทียมอะไรให้พูดถึง

 

เขาบอกว่าเขาจะปฏิบัติกับลูกค้าทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน นั่นหมายถึงลูกผสมอย่างฉันก็สามารถมากินที่นี่ได้ และฉันจะเป็นพนักงานเสิร์ฟของพวกเขา มันดีมาก ! ความคิดนี้ทำให้ยาเบะมิยะเผลอยิ้มออกมา

 

รอยยิ้มของเธอเป็นเหมือนกับดอกไม้สีขาวดอกเล็กๆที้เบ่งบานอยู่ในดินแดนอันแห้งในฤดูหนาว มันไม่ได้มีเสน่ห์อะไรมากมายแต่มันกลับดูใสซื่อเป็นอย่างมาก ราวกับว่ามันมีความสามารถในการชำระล้างวิญญาณ

 

“ถ้าเธอสะดวกเธอสามารถเริ่มมาทำงานได้ในวันพรุ่งนี้เลยนะ” แม็กซ์พูดอย่างจริงจังพร้อมกับมองไปที่ยาเบะมิยะ

 

รอยยิ้มของเธอน่ารักเป็นอย่างมากและที่สำคัญไปกว่านั้นคือรอยยิ้มนี้มันเหมือนจะกลายเป็นโรคติดต่อได้ เธอจะเป็นกำลังใจให้ผู้คนได้ด้วยรอยยิ้มนั้น มันเป็นของขวัญที่พิเศษ บางทีเธออาจจะไม่จำเป็นต้องเว้นระยะห่างจากลูกค้าโดยเจตนา ฉันคิดว่ามันจะดีกว่าด้วยวิธีนี้

 

“จริงเหรอ ?” ยาเบะมิยะรู้สึกแปลกใจ เธอไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเอง

 

แม็กซ์พยักหน้า “มันเป็นความจริง สำหรับเงินเดือนของเธอ เดือนแรกจะเป็นเดือนทดลองงานและฉันจะให้เงินเดือน 4,500 เหรียญทองแดง อาหารกลางวันฟรี แต่จะไม่มีอาหารเช้าและอาหารเย็นและเราไม่มีที่พักเอาไว้ให้ ฉันรู้ว่าตอนนี้เธอขาดเงิน ฉันจะให้เงินเดือนเธอล่วงหน้าครึ่งเดือนเพื่อให้เธอมีเงินสำหรับเช่าบ้านและกินอาหาร” จากนั้นเขาก็มองไปที่เสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำมันและรอยปะเย็บของเธอแล้วคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะพูดเสริมว่า “และฉันจะให้ชุดทำงานเธอสองชุด”

 

“ฉัน…” ยาเบะมิยะอ้าปากค้าง เธอยืนนิ่งไปด้วยความประหลาดใจ เธอรู้สึกอยากจะเป็นลมไปเพราะความสุข ฉันแค่ท่องจำข้อความ ยกโต๊ะและยิ้ม แล้วเขาก็จ้างฉัน ! ด้วยเงิน 4,500 เหรียญทองแดงต่อเดือน ! ก่อนหน้านี้ที่ฉันทำงานในครัวฉันได้เงินแค่เดือนละ 800 เหรียญทองแดงเท่านั้นและพวกเขาก็ไม่ได้ให้อาหารหรือที่พักเลย

 

“ระบบแสดงแคตตาล็อกเสื้อผ้าผู้หญิงหน่อย ฉันจำเป็นต้องซื้อชุดทำงานสำหรับพนักงานใหม่ของฉัน” แม็กซ์พูดในใจ

 

“ฉันเป็นระบบที่น่านับถือ ฉันไม่ได้ขายเสื้อผ้าผู้หญิง” ระบบพูดอย่างจริงจัง

 

“ฉันต้องการเสื้อผ้าสองชุดและรองเท้าที่เข้าคู่กันสองคู่ ฉันจะจ่ายเงินสด” แม็กซ์พูด

 

ระบบเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่มันจะถามว่า “คุณซื้อมู่ลี่หน้าต่างในราคาที่สูงขึ้นอีกนิดหน่อยได้มั้ย ?”

 

“ปกติแล้วนายควรจะได้ส่วนลดเมื่อนายซื้อของเพิ่มใช่มั้ย ? 5 เหรียญทองเป็นยังไง ?” แม็กซ์ถาม

 

มีข้อความปรากฏขึ้นมาในหัวของแม็กซ์ “การทำธุรกรรมเสร็จสิ้น เหรียญทอง 6 เหรียญจะถูกหักออก กำลังผลิตมู่ลี่หน้าต่าง มันจะพร้อมในอีก 10 นาที ซื้อของอย่างอื่นด้วยราคา 10 เหรียญทองหรือมากกว่าแล้วมู่ลี่หน้าต่างจะถูกติดตั้งฟรี

 

แม็กซ์ต้องการวิจารณ์ระบบที่ทำข้อตกลงไปโดยไม่ได้รับความยินยอมจากเขา แต่เขาคิดว่า 10 เหรียญทองสำหรับเสื้อผ้าสองชุดและรองเท้าสองคู่ไม่ได้ถือว่ามากเกินไป

 

ด้วยวิธีนี้ระบบจะช่วยแก้ปัญหาในการติดตั้งมู่ลี่หน้าต่างให้เขา และเขาไม่ต้องทำมันด้วยตัวเอง

 

ระบบมีความกระตือรือร้นเพิ่มขึ้นอย่างชัดเจนหลังจากที่การทำธุรกรรมผ่านไป “คุณต้องการเสื้อผ้าแบบไหน ? ฉันมีชุดสูทชุดสำนักงาน ชุดเดรส ชุดเดรสสายเดี่ยว ชุดเดรสแบบเข้ารูป…ชุดกะลาสี ชุดเมด ชุดว่ายน้ำโรงเรียน…”

 

“เดี๋ยว ! อะไรนะ ?! นายขายแม้กระทั่งชุดกะลาสีและชุดว่ายน้ำโรงเรียน ?! ให้มันเหมาะสมหน่อยได้มั้ยเนี่ย !” แม็กซ์เบ้ปากจากนั้นก็พูดว่า “ฉันต้องการชุดเมดสองชุด”

A Stay-at-home Dad’s Restaurant In An Alternate World

A Stay-at-home Dad’s Restaurant In An Alternate World

Score 7.9
Status: Ongoing Released: N/A
อ่านนิยายเรื่อง A Stay-at-home Dad’s Restaurant In An Alternate Worldที่เมืองเคออส ณ ทวีปนอร์แลนมีร้านอาหารแปลกๆอยู่ร้านหนึ่ง ที่นี่พวกเอลฟ์กำลังกินเคบับอย่างตะกละตะกลามโดยไม่คำนึงถึงมารยาทที่ควรมี มังกรยักษ์กำลังนั่งอยู่หน้าหม้อไฟอย่างใจจดใจจ่อ ปีศาจกำลังนั่งกินแดงโก้ที่ดูน่าอร่อย… อยู่ที่นี่พวกเขาต้องทำตามกฎที่แปลกประหลาดและเข้มงวด แต่นั่นไม่ได้ทำให้พวกเขาเลิกมาต่อแถวเพื่อกินอาหารที่ร้านอาหารนี้เลย พวกเขาพูดถึงความศักดิ์สิทธิ์ของอาหารที่นี่และความสามารถของพ่อครัวที่แสนวิเศษ ที่นี่ไม่มีใครกล้ากินแล้วหนี “จ่ายเงินมาเดี๋ยวนี้ !” เด็กหญิงตัวน้อยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอันแสนน่ารักของเธอ มังกรตัวสูงห้าเมตรถึงกับต้องตัวสั่นเมื่อถูกเธอจ้องมอง

Comment

Options

not work with dark mode
Reset