Special District 9 เขตพิเศษที่ 9 – ตอนที่ 248 เริ่มเคลื่อนไหว

Special District 9 – เขตพิเศษที่ 9 Special District 9 ตอนที่ 247 ความขัดแย้งข้างร้านพนัน

 

ตอนที่ 247 ความขัดแย้งข้างร้านพนัน

 

ริมแม่น้ำ

 

หนุ่มผมขาวถูกรุมซ้อมจนกลิ้งเกลือกไปมาบนพื้นหิมะ

 

หลิวซื้อซูยืนสูบบุหรี่ดูอยู่ข้างรถสักพักก่อนจะตะโกน “เอาล่ะพอได้แล้ว”

 

ทุกคนที่ได้ยินต่างก็ยั้งมือยั้งเท้า

 

หลิวจื่อซูเดินไปหาชายผมขาว เหยียบหัวอีกฝ่ายแล้วถาม “โดนแบบนี้แล้ว รู้ที่ของตัวเองรึยัง?”

 

ชายผมขาวกระอักเลือดขณะปิดหน้าปิดตาไม่ตอบอะไร

 

“กลับไปบอกพวกของแกนะ ยาของพวกแกก็ขายในส่วนของพวกแก พวกฉันก็จะขายในส่วนของฉัน ถิ่นใครก็ถิ่นมัน เรื่องนี้แกทำตัวแกเอง!” หลิวซื้อซูทิ้งผมของชายผมขาว “เข้าใจไหม?!”

 

“ขะ…เข้าใจ” ชายผมขาวไอสองสามครั้งก่อนตอบพร้อมเลือดที่กบเต็มปาก

 

หลิวจื่อซูได้ยินแล้วจึงมีท่าที่ผ่อนคลายขึ้น เขาทำแค่พยักหน้า “ดี…มันต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว”

 

ชายผมขาวนิ่งไปนาน “ผมเข้าใจแล้ว”

 

“ ปล่อยมันไปได้แล้ว” หลิวซื้อซูลุกขึ้นยืน

 

“ถ้าขืนยังล้ำเส้นอีก ฉันจะฆ่าแก!”

 

“ขนของพวกนี้เข้าไปในรถ”

 

หลังจากเร่งขนของกันเสร็จเขาก็ปล่อยให้พวกของชายผมขาวขับรถออกไป

 

หลังจากนั้นไม่กี่นาที

 

หลิวซื้อซูนั่งดื่มชาบนโซฟาข้างประตูในบ่อนด้วยสีหน้าผ่อนคลาย

 

ที่เคาน์เตอร์ เจ้าของร้านตัวอ้วนพูดขึ้น “เฒ่าจื้อ จริงๆ แล้วฉันไม่ต้องการให้มีเรื่องต่อยตีกัน นายควรกลับไปพักผ่อนก่อนนะ ตอนนี้อย่าอยู่ที่นี่เลย”

 

“ไม่เป็นไรหรอก” หลิวจื่อซูพูดด้วยรอยยิ้ม

 

“ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกได้นะ อยู่ทานอาหารสักพักก็ได้” เจ้าของร้านพูดอย่างตรงไปตรงมา “แต่อย่าสร้างปัญหาก็พอ ร้านฉันเป็นแค่ร้านเล็กๆ เดี๋ยวจะลำบากเอา”

 

“ฉันเข้าใจ ไม่ต้องห่วงหรอก” หลิวจื้อซูพยักหน้าอย่างจริงจัง

 

หลังจากพูดจบเจ้าของร้านจึงหันไปดูรายการทางโทรศัพท์ต่อ

 

ชายคนหนึ่งเดินมากระซิบข้างหูของหลิวซื้อซู

“เออๆ นายทำได้น่าฉันรู้”

 

“งั้น ผมไปก่อนนะ”

 

“อืม” หลิวจื้อซูพยักหน้า จากนั้นยกชาที่ชงมาอย่างเข้มข้นขึ้นจิบ

 

ภายในโกดังขนาดใหญ่ที่ถนนหนานหยาง

 

หนิวเจนลูกน้องของเปยเตอหยงสวมเสื้อคลุมขนสัตว์ เขาถามชายผมขาวด้วยคิ้วที่ขมวดแน่น “ใครทำแบบนี้กับแกวะ?”

 

“หลิวซื้อซูครับ” ชายผมขาวก้มหน้าตอบ

 

หนิวเจินยกมือลูบหัวโล้นของตนพักหนึ่ง ก่อนจะกระโดดสูงกว่าครึ่งเมตรเพื่อถีบยอดอกของชายผมขาว

 

“โครม!”

 

ชายผมขาวที่ไม่ทันตั้งตัวหงายหน้าล้มลงกับพื้นทันที

 

หนิวเฉินเสี่ยวขมวดคิ้วแน่นจ้องอีกฝ่ายก่อนก่นด่า “ใครมันจะปล่อยให้แกไปขายของในถิ่นตัวเอง แถมยังเป็นคนของพวกมันด้วย นี่แกโง่ขนาดนี้เลยเหรอ?”

 

“แต่พี่ ฉันก็อยากได้เงินนะ” ชายผมขาวตอบด้วยความคับข้องใจ “จากจำนวนที่มันสั่ง ฉันก็เลยกะจะขับรถไปส่งของแป็บเดียว เท่านั้นใครจะคิดล่ะว่าพวกนั้นมันล่อฉันไปซ้อมแบบนี้”

 

“ยา JB ก็ขายได้เงินเร็วนี่นา ทำไมไม่ขายอันนี้แทน?” หนิวเงินตะโกน

 

ชายผมขาวพูดไม่ออก

 

“หลิวซื้อซูมันว่าไงบ้าง?” หนิวเงินถามขณะมองลงไป

 

“เขาบอกว่าเราไปขโมยผู้ซื้อรายย่อยของพวกเขา ว่าฉันล้ำเส้นถ้ายังทำอีกเขาจะฆ่าทิ้งซะ”

 

“แล้วจะทำยังไง? ควรไปฟ้องพวกหัวหน้ารึไง?! คุ้มแล้วเหรอ? ลูกชายคนที่สองของเฒ่าหม่าได้รับการดูแลจากผู้กำกับถึงจะหลบอยู่นอกเขตและยังไม่กล้ากลับมาก็เถอะ” หนิวเจนดุแล้วหันหลังไปตะคอกใส่ “ต่อไปนี้อย่าด่วนปล่อยสินค้า ให้ฉันรวบรวมคนก่อนเข้าใจไหม?”

 

“เข้าใจแล้วครับ”

 

“เดี๋ยวฉันจะโทรไปเอง”

 

ทุกคนพยักหน้ารับ

 

หนิวเจินยืนคุยกับเพื่อนทางโทรศัพท์จนได้เบอร์ของหลิวจื่อซูมาแล้วเขาก็โทรออก

 

“ฮัลโหล?” หลิวจื้อซูรับสายภายในเวลาไม่กี่วินาที

 

“สวัสดีฉันชื่อหนิวเงิน”

 

“อ่า มีอะไร?”

 

“นายทำแบบนี้หมายความว่ายังไง?” หนิวเงินถาม

 

“เขาล้ำเส้น ฉันก็เลยต้องสั่งสอนเขาบ้างจะได้รู้จักจำ” หลิวอื้อซูดื่มชาก่อนจะพูดเสียงเรียบ

 

“แล้วที่พวกนายมาซื้อของกับพี่เปยล่ะ?” หนิวเงินถามกลับ

 

หลิวจื่อซูวางถ้วยน้ำชาลงแล้วตอบ “จุดที่นายพูดถึงเป็นเส้นเขตแดนของฉัน คนของนายเอาสินค้ามาขายให้ลูกค้าของฉันตั้งเยอะไอ้เด็กนั่นก็แค่โชคร้าย”

 

“ฉันจะขายในที่ของฉันเองไม่ได้เหรอ? แกจะบ้ารึไง?” หนิวเงินถามด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย

 

“เรื่องแบบนี้มันพูดยาก” หลิวซื้อซูตอบอย่างกระชับ “ถ้าทำอีกครั้งอาจจะไม่ได้กลับถิ่นตัวเองก็นะ”

 

“นายขู่ฉันเรอะ?! ไอ้ลูกหมา! อย่าให้ฉันเจอนายนะ!”

 

“ฉันจะรออยู่ที่ร้านพนัน NM” หลิวจื่อซูตัดสายทิ้งทันที

 

หนิวเงินรีบยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเสื้อพลางโบกมือ “บอกทุกคนให้กระจายไปตามคำสั่งของฉัน”

 

ขณะเดียวกัน ที่ร้านพนัน หลิวจื่อซูลุกขึ้นและบอกกับเจ้าของร้านด้วยรอยยิ้ม “ฉันจะไปแล้วนะ”

 

“จะไปอีกแล้วเหรอ?” เจ้าของร้านถาม

 

“เหมือนหนิวเจนจะวกกลับมาหาฉัน ก็เลยต้องไปหลบที่อื่นก่อน” หลิวจื้อซูพูดด้วยรอยยิ้ม “ฉันจะได้ไม่สร้างปัญหาให้ร้านนายไงล่ะ ไปก่อนนะ”

 

“ถ้ามีคนเข้ามาให้ฉันบอกว่านายออกไปแล้วใช่ไหม?” เจ้าของร้านถามให้แน่ใจ

 

“ใช่แล้ว”

 

“งั้นก็ออกไปได้แล้ว”

 

“โอเค”

 

หลังจากนั้นหลิวซื้อซูก็พาพวกลูกน้องทั้งหมดเดินออกจากร้านไป

 

เวลาห้าทุ่มจวนจะเที่ยงคืน

 

หนิวเจนซึ่งยืนอยู่ข้างถนนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพูด “เรื่องแค่นี้เองผมขอผ่านละกัน”

 

เปยเตอหยงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดตอบ “ฉันไม่คิดว่านายควรทำอย่างนั้นนะ ถ้าอยากจะเริ่มงานจริงๆ ก็ต้องยอมลำบากทำทุกเรื่องหน่อย”

 

“ลูกพี่เปย ผมโทรหาหลิวซื้อซูแล้ว เรื่องนี้ถ้าในอนาคตเราจะไว้ใจใครได้บ้างล่ะ?” หนิวเงินถามอย่างสงสัย

 

“นายกังวลเกินไปรึเปล่า?”

 

สิบเอ็ดโมงครึ่ง

 

ทางเข้าของร้านพนันข้างคูน้ำ รถเก่าหลายสิบคันแล่นมาจอดหนิวเจนนำคนสี่ถึงห้าคนเดินเข้าไปในร้าน

 

“มาเล่นเหรอครับ?” เจ้าของร้านตัวอ้วนถาม

 

“ฉันมาตามหาคน หลิวจื่อซูอยู่ที่นี่รึเปล่า?” หนิวเงินถาม

 

“อ๋อ เขาออกไปสักพักแล้วล่ะ ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว” เจ้าของร้านตอบด้วยรอยยิ้ม

 

“หนีไปแล้วเหรอ?” หนิวเจนพูดเยาะเย้ย “ไปตามหามันแถวรัฐพื้นทมิฬ”

 

และแล้วทุกคนจึงออกจากร้านไป

 

บนทางเท้าท่ามกลางหิมะขาวนวลที่สะท้อนแสงหลอดไฟนีออนหนิวเจนเดินไปเปิดประตูรถ ตอนนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์เร่งเครื่องมาจากด้านหลัง

 

“บรื้น!”

 

รถกระบะพุ่งตรงมาอย่างไม่ลดละชนเข้ากับรถเก่าเหล่านั้น แรงกระแทกรุนแรงส่งผลทำให้รถกระเด็นพุ่งชนกันเป็นทอดมายังรถที่หนิวเจนอยู่

 

หลิวซื้อซูปรี่ออกมาจากหลังกระบะทันที่พร้อมถือดาบเล่มยาวกว่าเมตรครึ่งก่อนกระโดดขึ้นเหยียบบนหลังคาของรถเก่าและเหวี่ยงดาบใส่กระจกหน้าเต็มแรง

 

เสียงกระจกแตกดังสนั่น หลิวจื่อซูกระหน่ำแทงคนในรถพลางตะโกน “ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอ? ถ้าพวกแกกล้ามาถิ่นฉันจะไม่ได้กลับไปแน่นอน เฮ้ย! ออกมากันได้แล้ว”

 

“จ้าก!”

 

กลุ่มคนกว่าหกสิบคนอาวุธครบมือวิ่งกรูออกมาพร้อมเสียงโห่ร้องจากทั้งสองฟากถนนเหมือนฝูงสัตว์ป่าบ้าคลั่ง

 

Special District 9 เขตพิเศษที่ 9

Special District 9 เขตพิเศษที่ 9

Special District 9 เขตพิเศษที่ 9
Status: Ongoing
บทนำ โลกกำลังเกิดหายนะ…ภัยพิบัติร้ายแรงทำลายล้างมนุษยชาติ…สัตว์กลายพันธุ์…ผู้คนขาดแคลนอาหาร…สภาพแวดล้อมเสื่อมโทรม…ยุคสมัยและอารยธรรมถูกทำลาย… ‘ฉินอวี่’ ชายหนุ่มผู้อาศัยอยู่ในเขตพัฒนาซึ่งถูกขนานนามว่าเป็นดินแดนไร้กฎ ด้วยสภาพแวดล้อมอันน่าสังเวช…ทั้งถนนผุผัง ระบบบำบัดน้ำเสียใช้การไม่ได้ รวมไปถึงบ้านเก่าทรุดโทรมและกลิ่นปฏิกูลคละคลุ้ง ฉินอวี่จึงลาออกจากงานและตั้งใจทำทุกอย่างเพื่อซื้อสัญชาติเข้าไปอยู่ในเขตปกครองพิเศษที่เก้า…หวังให้มีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นกว่าเดิม! ภายในเขตพิเศษที่เก้า…ฉินอวี่เข้าสมัครงานในสำนักงานตำรวจนครบาลเมืองพื้นทมิฬเพื่อดิ้นรนเพื่อหาเลี้ยงชีพ แม้ต้องฝ่าฟันอุปสรรคมากมาย ทว่าในความโชคร้ายยังมีความโชคดีซ่อนอยู่…เขาได้เจอเพื่อนร่วมงานผู้หวังดีที่เปรียบเสมือนเพื่อนแท้… ระหว่างทำงานในสำนักงานตำรวจ…ฉินอวี่ได้เผชิญการกดขี่มากมายและก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้นเรื่อยๆ ด้วยไหวพริบเฉียบแหลมและแผนการอันชาญฉลาด เขาจะสร้างตำนานบทใหม่ของตนเองได้อย่างไร…โปรดติดตามต่อใน…เขตพิเศษที่เก้า!

Comment

Options

not work with dark mode
Reset