Storm in the Wilderness ขุนศึกสยบสวรรค์ – บทที่ 133 วอนหาเรื่องโดนตัดหัวแท้ๆ!

 

Storm in the Wilderness – ขุนศึกสยบสวรรค์ ขุนศึกสยบสวรรค์ บทที่ 133 วอนหาเรื่องโดนตัดหัวแท้ๆ!

 

เจ้าอ้วนรู้สึกเย็นยะเยือกในหัวใจ ส่วนผู้พิทักษ์หยางเทียนกวงนั้นจนปัญญา

 

ผลึกแก้วถุงนั้นเป็นของกํานัลที่ดีที่สุดที่จะมอบให้ได้แต่กลับไม่ถูกตาต้องใจอีกฝ่าย แล้วพวกเขาควรทําอย่างไรต่อไป? หรือจะต้องใช้กําลังบุกเข้าไปจริงๆ?

 

ระดับการฝึกตนของหยางเทียนกวงถือว่ายอดเยี่ยมในบรรดาผู้พิทักษ์แห่งสํานักหมอกเมฆา แม้เขาจะเป็นคนเรียบง่ายและซื่อตรงแต่กลับมีความพยายามในการฝึกตนอย่างมากจนบรรลุขั้นซิวฉือระดับหกหลายทศวรรษมาแล้ว ศิษย์สํานักอสูรเมฆาไม่อาจเทียบชั้นเขาได้ในการประลองตัวต่อตัวต่อให้ดาหน้าเข้ามาพร้อมกันก็ตาม ถึงกระนั้นหยางเทียนกวงก็ยังไม่กล้าบุกเข้าไปแม้ขั้นการฝึกตนของเขาจะสูงกว่าถึงสิบเท่า!

 

ที่แห่งนี้คือที่ใดเล่า?

 

ทางเข้าสํานักอสูรเมฆาเป็นพื้นที่ต้องห้ามที่สุดในบรรดาเขตหวงห้ามทั้งหมด แม้แต่จอมมารผู้กล้าบุกรุกพระราชวังจักรวรรดิต้าฉินก็ยังไม่กล้ากระทําการอุกอาจในที่แห่งนี้!

 

ผู้ที่บุกรุกสํานักอสูรเมฆามีเพียงจุดจบเดียวคือความตายเท่านั้น! ลําพังแค่พวกเขาก็คงไม่เป็นปัญหา แต่สํานักหมอกเมฆาอาจติดร่างแหไปด้วยและต้องเผชิญกับหายนะร้ายแรง!

 

ตํานานเล่าขานว่าเจ้าสํานักเล็กๆ แห่งหนึ่งได้ล่วงล้ำสํานักอสูรเมฆาเมื่อร้อยปีที่แล้วเพื่อขอพบผู้อาวุโสเนื่องจากศิษย์หญิงคนสนิทของเขาถูกยอดฝีมือสํานักอสูรเมฆาลักพาตัวไป แต่กลับถูกทหารอารักขาตีจนตายโดยไม่มีโอกาสได้พบหน้าผู้อาวุโสเลย ซ้ำร้ายสํานักของเขายังถูกถอนรากถอนโคนในชั่วข้ามคืน คนในสํานักนับร้อยชีวิตไม่เหลือรอดแม้แต่คนเดียว

 

ผู้พิทักษ์หยางเทียนกวงยืนนิ่งไม่ไหวติงและไร้ซึ่งหนทางราวกับคนรับใช้ที่ดวงตามืดบอด ต่อให้กินเสือดาวเข้าไปทั้งตัวก็ไม่อาจหาญกล้ารุกล้ำเข้าไป ถึงกระนั้นคนผู้หนึ่งก็ยังก้าวอาดๆ ไปด้านหน้าโดยไม่แยแสแรงกดดันจากศิษย์สํานักอสูรเมฆาแม้แต่น้อย

 

เยี่ยฉวนผู้เฝ้าดูสถานการณ์ด้วยสายตาเย็นชาก้าวไปข้างหน้าในช่วงเวลาคอขาดบาดตาย!

 

“เจ้าเป็นใคร? หยุดเดี๋ยวนี้”

 

“ขึ้นเข้ามาอีกก้าวข้าตัดแขนและขาของเจ้าแน่!”

คลิปหลุด
บรรดาศิษย์สํานักอสูรเมฆาตะโกนขู่พลางยกกระบี่แวววาวในมือขึ้นด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว

 

ในอดีต ผู้ที่เฉียดกรายเข้าใกล้ทางเข้าสํานักอสูรเมฆาไม่ว่าจะเป็นคนธรรมดาหรือปรมาจารย์ก็ต้องล่าถอยอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงร้องนี้ แต่ครั้งนี้กลับมีผู้กล้าจากสํานักหมอกเมฆารุดหน้าเข้ามาอย่างไม่กลัวตาย คนผู้นี้มีเส้นสายใหญ่โต ถูกเข้าสิง เสียสติ หรือไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรืออย่างไร?!

 

“เยี่ยฉวน…”

 

“ศิษย์พี่ใหญ่! อย่า! ศิษย์พี่ใหญ่ขอรับ…”

 

เหล่าศิษย์สํานักอสูรเมฆาไม่ทันได้ตั้งตัว ส่วนจ้าวต้าจื่อและผู้พิทักษ์หยางเกรงว่าจะต้านทานอีกฝ่ายไม่ไหวและร้องเรียกเยี่ยฉวนโดยพร้อมเพรียงกัน ผู้ใดจะคาดคิดว่าเขาจะบุกเข้าไปจริงๆ?!

 

เยี่ยฉวนย่างเท้าไปข้างหน้าเรื่อยๆ โดยเพิกเฉยต่อเสียงเรียกของผู้อื่น เขาเข้าใกล้อีกฝ่ายมากขึ้นทุกขณะ ห้าเมตร สามเมตร หนึ่งเมตร…. และบัดนี้เขากําลังยืนประจันหน้ากับศิษย์สํานักอสูรเมฆา!

 

ศิษย์สํานักอสูรเมฆาผู้ดุดันและโหดเหี้ยมกลับเสียขวัญและถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

 

เหล่าศิษย์ที่มักคิดว่าตนเองเหนือกว่าผู้อื่นและตะโกนอย่างโกรธเคืองเมื่อครู่กลับลังเลเมื่อต้องลงมือ

 

สีหน้าปราศจากความกลัวของเยี่ยฉวนทําให้พวกเขาไม่อาจระบุตัวตนได้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครและคิดว่าต้องมีผู้หนุนหลังที่แข็งแกร่งเป็นแน่!

 

เกิดเหตุการณ์แปลกประหลาดขึ้น ณ ทางเข้าสํานักอสูรเมฆา

 

เด็กหนุ่มที่มีขั้นการฝึกตนต่ำต้อยรุกหน้าอย่างต่อเนื่องขณะที่ศิษย์สํานักอสูรเมฆาผู้ทําหน้าที่อารักขาทางเข้ากลับถอยร่นลงไปเรื่อยๆ

 

เจ้าอ้วนและผู้พิทักษ์หยางปิดปากแน่นและเฝ้าดูสถานการณ์ตรงหน้าด้วยดวงตาเบิกกว้าง

 

สมกับเป็นศิษย์พี่ใหญ่จริงๆ! จะมีผู้ใดกล้าหาญได้เช่นนี้อีก?

 

เมื่อได้สติแล้วเจ้าอ้วนรู้สึกนับถือเยี่ยฉวนมากกว่าเดิม ทั้งที่เป็นศิษย์รุ่นเยาว์ในสํานักหมอกเมฆาเช่นเดียวกันแต่กลับแตกต่างจากเขามากเหลือเกิน!

 

“หยุดนะ ขึ้นเข้ามาอีกพวกข้าโจมตีแน่!”

 

ผู้นําศิษย์สํานักอสูรเมฆาขบกรามแน่น เขายกกระบี่ขึ้นอย่างเกรี้ยวกราดพลางจ้องเยี่ยฉวนเขม็ง “บอกมาว่าเจ้าเป็นใคร? ต้องการสิ่งใด?”

 

“ข้าคือเยี่ยฉวน ศิษย์พี่ใหญ่แห่งสํานักหมอกเมฆารุ่นที่ห้าร้อยสิบเจ็ด กลับไปบอกเถียนชิงให้ออกมาพบข้าซะ!”

 

เยี่ยฉวนหยุดฝีเท้าลงทําให้ทุกฝ่ายโล่งใจ แต่คําพูดถัดมาของเขาทําให้ทุกคนสีหน้าแปรเปลี่ยนด้วยความตื่นตกใจอย่างมาก

 

จองหองอะไรเช่นนี้!

 

ไม่ขอเข้าพบอาวุโสเถียนชิงแห่งสํานักอสูรเมฆาแต่กลับสั่งให้อีกฝ่ายมาต้อนรับเขาแทน เยี่ยฉวนผู้นี้คิดว่าอาวุโสเถียนชิงเป็นใคร? ยิ่งไปกว่านั้นคือเขาคิดว่าตัวเองเป็นใคร? แม้แต่อาวุโสสูงสุดแห่งสํานักหมอกเมฆายังเข้าพบด้วยตนเอง นับประสาอะไรกับศิษย์พี่ใหญ่แห่งสํานักที่ไม่สลักสําคัญเช่นนี้ เหตุใดจึงหน้าด้านหน้าทนนัก?

 

สีหน้าของผู้นําศิษย์สํานักอสูรเมฆาสับสนเกินบรรยายภายในใจร้อนรนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเมื่อเห็นท่าที่สงบนิ่งและหยิ่งยโสอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ของเยี่ยฉวน ยิ่งเยี่ยฉวนอวดดีมากเท่าใดพวกเขายิ่งไม่กล้าทุ่มบ่ามลงมือมากเท่านั้น

 

“อะไร? เจ้าอยากให้ข้าพูดซ้ำนั้นหรือ?!”

 

เยี่ยฉวนมองดูผู้นําศิษย์สํานักอสูรเมฆาก่อนกวาดสายตามองศิษย์คนอื่นๆ และยอดเขาที่ตั้งตระหง่านอยู่หลังปากทางเข้าพลางเอ่ยคําเบา “ข้าไม่คาดคิดจริงๆ ว่าสํานักอสูรเมฆาจะตกต่ำลงถึงเพียงนี้ สภาพราวกับขยะแล้วยังอ้างตนว่าเป็นสํานักอันไร้เทียมทานอีกงั้นหรือ?”

 

เยี่ยฉวนทอดถอนใจแผ่วเบา เขาผิดหวังกับสํานักอสูรเมฆาจริงๆ

 

ในยามที่เขายังเป็นมหาปราชญ์ซ่อนเร้นสวรรค์ สํานักอสูรเมฆาไม่ได้ใหญ่โตหรือทรงอํานาจดังทุกวันนี้ แต่กลับมีหลักคุณธรรมที่โปร่งใสและดีงามภายใต้การนําของราชินีอสูรเนตรสีคราม แม้จะเข่นฆ่าผู้อื่นราวกับแมลงวันแต่กลับลงมืออย่างยุติธรรมและมีเกียรติ ทว่าศิษย์สํานักอสูรเมฆาในยามนี้กลับรู้เพียงวิธีหยิบยืมอํานาจและเกียรติยศของสํานักมาใช้ประหนึ่งจิ้งจอกที่ฉกฉวยความดุดันของพยัคฆ์ร้าย!

 

“หลีกทาง! ทุกคนจงหลบไปทบทวนข้อผิดพลาดของตนอย่างสันโดษมาเสีย!”

 

ฉับพลันสุ่มเสียงเรียบนิ่งและทรงพลังดังขึ้นก่อนที่ชายร่างใหญ่จะพุ่งออกมาจากสํานักอสูรเมฆา เขามองดูคนจากสํานักหมอกเมฆาทั้งสามด้วยแววตาวูบไหว ทว่ายังคงโบกมือ และส่งยิ้มอย่างมีเลศนัยให้ “แขกผู้มีเกียรติทั้งหลาย ไม่น่าแปลกใจที่ข้าได้ยินเสียงนกกางเขนร้องเพลงยามเช้า สํานักหมอกเมฆาและสํานักอสูรเมฆาของเราเป็นพันธมิตรกันตั้งแต่โบราณกาล ไอ้เด็กหูตามืดมัวพวกนี้คงล่วงเกินพวกเจ้า ข้านามว่า ฮั่วชาน ศิษย์รุ่นที่ห้าร้อยสิบเจ็ดแห่งสํานักอสูรเมฆา และผู้บัญชาการหน่วยผู้พิทักษ์สํานัก ขอพวกเจ้าอย่าได้โกรธเคืองพวกเขาเลย เชิญเข้ามาก่อนสิ!”

 

ในที่สุดผู้ทรงอิทธิพลแห่งสํานักอสูรเมฆาก็ปรากฏกายออกมาหลังเล่นตลกกันอยู่นาน

 

ชั่วชานร่างสูงใหญ่ผู้นี้ให้ความรู้สึกเหมือนเพื่อนเก่าเมื่อได้พบ แต่การปรากฏตัวล่าช้าเช่นนี้บังเอิญเกินไปราวกับเขาเฝ้ามองเหตุการณ์อยู่ในเงามืดมาเป็นเวลานานและจงใจให้ทหารอารักขาทําให้เยี่ยฉวนและพรรคพวกขายหน้า

 

“ยังไม่เพียงพอ ความผิดของพวกเขาสมควรถูกมัดและตัดคอด้วยวงล้อแห่งชีวิตและความตายตามกฏของสํานักก่อนหน้านี้”

 

เยี่ยฉวนมองดูชั่วชานจอมเจ้าเล่ห์พลางกล่าวคําพูดที่น่าตกใจ!

 

เจ้าอ้วนและผู้พิทักษ์หยางผู้โล่งใจได้เพียงครู่เดียวพลันตัวสั่นเทาและกรีดร้องอยู่ในใจ สีหน้าของฮั่วชานที่ยิ้มกริ่มอยู่ก็แปรเปลี่ยนไปเช่นกัน แววตาทอประกายมุ่งร้ายและพลังงานรุนแรงแผ่ซ่านออกจากร่าง เสื้อผ้าบนร่างของเยี่ยฉวน และผู้อื่นพัดปลิวแม้ไม่มีลม ความรู้สึกเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นตรงหว่างคิ้วราวกับมีกริชที่มองไม่เห็นจ่ออยู่และพวกเขาอยู่บนปากทางสู่ความตาย

 

Storm in the Wilderness ขุนศึกสยบสวรรค์

Storm in the Wilderness ขุนศึกสยบสวรรค์

Storm in the Wilderness, 蛮荒风暴
Score 7.2
Status: Ongoing Type: Author: , Released: 2015 Native Language: Chinese
อ่านนิยายเรื่อง Storm in the Wilderness ขุนศึกสยบสวรรค์บทนำ ณ ห้องโถงใหญ่บนยอดเขาเมฆาอินทนิล…เหล่าผู้อาวุโสทั้งห้าและบรรดาลูกศิษย์ในสำนักนับพันชีวิตต่างจ้องมองไปทางเดียวกันอย่างไม่เชื่อสายตา! ทุกคนต่างคิดว่าเขาตายไปแล้วในสุสานเทพเจ้าเมื่อสามเดือนก่อน! แม้แต่ผู้พิทักษ์ขั้นซิ่วฉือระดับห้ายังถูกลอบโจมตีจนสิ้นชีพ แล้วเหตุใดผู้ที่บรรลุเพียงขั้นอู่เจ๋อระดับที่หนึ่งเช่นเขาจึงมีชีวิตรอดจากหายนะในภารกิจครั้งนั้น?! ใช่…เขาตายไปแล้ว… ‘เยี่ยฉวน’ คนเก่าจอมขลาดเขลาและเหยียมอายคนนั้นตายไปแล้ว! บัดนี้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาคือเยี่ยฉวนคนใหม่ที่ฝึกตนจนบรรลุขั้นอู่เจ๋อระดับสี่โดยใช้เวลาเพียงชั่วข้ามคืน! เขาได้พบเคล็ดวิชาลึกลับ ‘ขัดเกลาปีศาจกลืนกินสวรรค์’ จากสุสานเทพเจ้าโดยบังเอิญ วิชานี้มีพลานุภาพมหัศจรรย์เหนือกว่าเคล็ดวิชาซ่อนเร้นสวรรค์เสียอีก! หากเขาฝึกฝนเคล็ดวิชานี้จนสำเร็จต้องมีระดับขั้นการฝึกตนที่สูงกว่าภพชาติก่อนเป็นแน่! หรือบางทีอาจบรรลุถึงขั้นผู้อมตะแห่งเต๋าที่เป็นเพียงตำนาน!

Comment

Options

not work with dark mode
Reset