ขอรัองล่ะครับ…คิดจะจีบผมทั้งทีอย่าใช้กำลังกันเลยนะมันเจ็บ!!! – ตอนที่ 20

ตอนที่ 20 คำถามครับ

 

แม้จะมองไม่เห็นฉากภาพตรงหน้าแต่ด้วยมันสมองของมันย่อมจินตนาการสถานการณ์ตรงหน้าออกมาได้ง่ายดาย

 

ด้วยน้ำเสียงที่เงียบหายไปหลายต่อหลายวินาทีคงไม่พ้นต้องชะตากรรมแบบเดียวกันหมด

 

เพิ่มเติมคือโดนสั่งให้คุกเข่าพร้อมหุบปาก

 

…‘ด้านบนมันเกิดอะไรขึ้นวะ!’

 

“…”

 

“ทำไมถึงเงียบไป”

 

“…”

 

“แกทำอะไรลงไป…”

 

“ทำอะไรกับพวกเขา—”

 

“…ลงไม้ลงมือนิดหน่อยเท่านั้นเองครับ”

 

ทราเวียร์ตอบกลับมาโดยไม่ละสายตาจากเหล่าอันธพาลน้อยทั้งหลายก่อนหันกลับมาสนใจหัวหน้าผมแดงต่อ

 

“แค่ทำให้ขยับไม่ได้บวกกับหุบปากให้แน่น”

 

“กันไม่ให้พวกเขาเข้ามายุ่งวุ่นวายไม่เข้าเรื่อง”

 

“…”

 

“ก็เหมือนกับที่ผมทำกับคุณนั่นแหละ”

 

“เพียงแค่เพิ่มเติมเงื่อนไขข้อสองข้อ”

 

จะบอกว่าชะตากรรมเหล่าพี่น้องด้านบนล้วนต้องประสบพบเจอชะตากรรมเดียวกันกลายเป็นหมูอ้วนปล่อยให้เชือดได้ตามใจตัวเองต้องการเหรอ

 

“…ไอ้เรื่องแบบนั้น”

 

“ไอ้เรื่องแบบนั้น…”

 

“…”

 

“วางใจได้ครับ”

 

ชายหนุ่มสวมแว่นกล่าวขึ้นมากะทันหันราวกับว่าล่วงรู้ความในใจของหัวหน้าผมแดง

 

ทั้งยังกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่มนวล

 

“ลำพังมดปลวกพวกนั้นยังไม่อยู่ในสายตาของผมขี้คร้านจะเหลือบมองด้วยซ้ำยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องลงมือ”

 

“…”

 

“คนที่ผมอยากจะลงมือเล่นสนุกด้วยไม่ใช่พวกเขา”

 

“…”

 

“แต่เป็นคุณต่างหาก”

 

“คนที่ผมอยากเล่นสนุกด้วย”

 

จากที่โล่งอกโล่งใจที่พี่น้องของตนรอดพ้นจากหายนะเป็นอันต้องกลับมากังวลอีกครั้งทั้งยังกังวลยิ่งกว่า

 

เนื่องจากตัวเองดันกลายเป็นเป้าหมายหลักของอีกฝ่าย

 

…‘ฉันคือเป้าหมายของมันเหรอ?’

 

“…” หัวหน้าผมแดงสั่นสะท้าน

 

ด้วยสภาพของมันขยับไปไหนไม่ได้กระทั่งยักคิ้วยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำเกิดชายหนุ่มสวมแว่นลงมือทำอะไรขึ้นมา

 

มันก็คงต้องยินยอมง่ายดายไปตามระเบียบ

 

…‘บัดซบ! ขยับสิวะ!’

 

“…”

 

“เสียเวลากับเรื่องไม่เป็นเรื่องมามากพอแล้วครับ”

 

“กลับเข้าประเด็นหลักกันเถอะ”

 

“หากปล่อยเอาไว้นานกว่านี้ดึงดันยื้อเวลาไปเรื่อยเปื่อยใครบางคนอาจเล่นงานผมถึงตาย”

 

คนบางคนที่ว่าส่งสายตาแหลมคมมาให้เป็นของแถมร้อนจนทราเวียร์ต้องยกมือเป็นสัญญาณยอมแพ้

 

พร้อมกล่าวแก้ตัวไปตามอารมณ์

 

“ผมไม่ได้พูดถึงคุณนะครับ”

 

“หึ!”

 

“จะทำอะไรก็รีบทำเลย” ไอรีนแค่นเสียงไม่พอใจ

 

ชักช้ามาเนิ่นนานพวกตนยังต้องกลับบ้านไปทำธุระอย่างอื่นอีกในเมื่อหญิงสาวต้องการในฐานะชายหนุ่ม

 

ย่อมต้องปฏิบัติตามไม่ปล่อยผ่าน

 

“…” ทราเวียร์ยิ้ม

 

“รับรองว่าแปบเดียวครับ”

 

“แปบเดียวก็เสร็จแล้ว”

 

กล่าวจบไม่รอให้หญิงสาวกล่าวตอบหรือว่าแสดงความคิดเห็นเป็นอื่นเจ้าตัวเลือกทิ้งตัวลงมาจากชั้นสอง

 

ทิ้งลงมาโดยไม่มีอะไรรองรับไม่มีพื้นยางไม่มีเบาะนุ่มนิ่มคอยช่วยเหลืออาศัยร่างกายมนุษย์เปลือยเปล่าเนี่ยแหละ

 

ถึงอย่างนั้นเขาก็ลงมาได้ปลอดภัยไม่มีบาดแผลร่องรอยบาดเจ็บทุกสิ่งอย่างล้วนสมบูรณ์แบบหมด

 

ทราเวียร์ปัดเสื้อตัวเองพร้อมกล่าวออกมา

 

“รู้รึเปล่าครับ?”

 

“นอกเหนือจากความรู้สึกนึกคิดที่พวกเราครุ่นคิดตลอดเวลาไม่ว่าจะแก้ปัญหาหรือว่าใช้ชีวิตตามปรกติประจำวัน”

 

“ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่คอยเป็นเข็มทิศนำทางเวลาที่เราไม่มั่นใจไม่อาจแก้ปัญหาด้วยสติปัญญา”

 

“พวกเรามักเรียกมันว่า ‘สัญชาตญาณ’ เมื่อไม่มีความมั่นใจในตัวเองไม่อาจหาคำตอบจากสถานการณ์ตรงหน้าได้”

 

“มนุษย์จะเริ่มมีพฤติกรรมเบี่ยงเบนเข้าสู่สัญชาตญาณดิบอาศัยมันเป็นเข็มทิศในการใช้ชีวิตแทนการใช้หลักเหตุและผลเป็นตัวประกอบการตัดสินใจ”

 

“…”

 

“ยกตัวอย่างง่ายดายมากที่สุดเวลาที่คุณนั่งทำข้อสอบในห้องเรียนและทำมันไม่ได้อาจเป็นเพราะมันยากเกินไปหรือว่าคุณไม่ได้อ่านหนังสือเตรียมมา”

 

“คุณก็จะใช้หัวสมองครุ่นคิดหนักหน่วงกว่าปรกติเพื่อหาทางออกจากสถานการณ์ตรงหน้าแต่ถ้ามันหาเหตุผลหรือหลักการในแก้ปัญหาไม่ได้ละ”

 

“คุณจะทำยังไง?”

 

“…”

 

“เดาครับ”

 

“…เดา?”

 

“ใช่ครับ”

 

“ใช้การเดาคำตอบแม้จะบอกว่ามันมีวิธีการเดาที่ใช้การคำนวณหรือว่าหลักการเข้ามาประกอบการตัดสินแต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าการเลือกคำตอบในตอนสุดท้ายของคุณ”

 

“ล้วนต้องอาศัยหัวใจของคุณเป็นหลักใหญ่ใจความสำคัญส่วนมันจะถูกต้องหรือว่าผิดพลาดนั่นก็ต้องไปวัดกันทีหลัง”

 

“แกต้องการจะพูดอะไรกันแน่?!”

 

“ที่จะบอกก็คือสัญชาตญาณดิบของคนเรามักทำงานโดยเมินเฉยต่อหลักเหตุและผลทั้งหมดที่อยู่ในหัวสมอง”

 

“ทั้งยังยากจะต้านทานอีกด้วย”

 

“…”

 

เพียงแค่เสี้ยววินาทีที่กระพริบตา

 

เพียงแค่วูบเดียวที่เหม่อลอย

 

ร่างชายหนุ่มสวมแว่นก็หายลับไปจากสายตาหายไปโดยไม่บอกกล่าวไม่มีสัญญาณล่วงหน้าไม่มีร่องรอยให้เห็น

 

เหมือนทุกสิ่งอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพียงภาพลวงตาฝันหนึ่งตื่นหัวหน้าผมแดงมึนงงไปชั่วขณะก่อนขนทั่วทั้งตัวจะลุกตั้ง

 

เนื่องจากเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังอีกฝ่ายเข้าประชิดตัวใกล้มากจนสัมผัสได้ถึงบรรยากาศหนักหน่วง

 

“รู้สึกได้ใช่ไหมครับ?”

 

“…”

 

“แก—”

 

“เธอที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณ”

 

“…”

 

“เธอเป็นเพียงผู้หญิงแสนสวยปรกติธรรมดาไม่มีพิษมีภัยไม่มีอะไรสามารถทำร้ายทำอันตรายใครคนอื่นได้เลยโดยเฉพาะกับกลุ่มชายฉกรรจ์ร่วม 10 คนแบบพวกคุณ”

 

“ทั้งยังเป็นผู้ชายร่างสูงกำยำมีพละกำลังมากมายไปที่ไหนล้วนแล้วแต่มีคนยำเกรง”

 

“ทั้งที่มันควรจะเป็นแบบนั้น”

 

“แต่ดูสิครับดูผลลัพธ์สุดท้ายที่ออกมา”

 

“กับล้มเหลวไม่เป็นท่า”

 

ทั้งยังโดนสั่งสอนเล่นงานหนักหน่วงหนักแน่นจนต้องหลบหนีเหมือนกับหมาขี้แพ้ความอัปยศครั้งนี้

 

มันมากพอทำให้หัวหน้าผมแดง

 

เครียดแค้นขั้นสุด

 

“…” หัวหน้าผมแดงลอบกำหมัดแน่น

 

ขณะทราเวียร์ยังคงยิ้มกล่าวต่อ

 

“เธอที่น่ากลัวขนาดนั้นกับไม่สามารถกระตุ้นให้พวกคุณกลัวได้เลยในตอนแรกเพราะอะไรละครับ?”

 

“…”

 

“คำตอบง่ายดาย”

 

“เพราะพวกคุณใช้หลักเหตุและผลมาตัดสิน”

 

“ตัดสินใจด้วยสายตาของตัวเองว่าหล่อนไม่น่ากลัวว่าหล่อนเป็นเพียงหมูน้อยตัวเล็กอยากจะทำอะไรก็ทำได้”

 

แต่แล้วความเป็นจริงมันก็โหดร้ายโหดเหี้ยมยิ่งนักแทนที่จะเป็นกระต่ายเป็นหมูตัวน้อยแต่เนื้อแท้ของหล่อน

 

กับเป็นสัตว์ร้ายกระหายเลือดสัตว์ร้ายที่พร้อมฉีกกระชากทุกสิ่งอย่างที่เป็นศัตรูไม่มีโอนอ่อนไม่มีปราณี

 

หัวหน้าผมแดงเริ่มรู้สึกแปลกประหลาดอย่างไม่ทราบสาเหตุราวกับตัวเขากำลังเกิดบางสิ่งอย่างขึ้น

 

เจ้าตัวเลยพยายามดิ้นรนหวังให้หลุดรอด

 

…‘ทำไมถึงไม่หลุด!’

 

“…”

 

“งั้นมาถึงคำถามต่อไปครับ?”

 

“ทั้งยังเป็นคำถามสุดทัายจากผมด้วย”

 

“อะไรที่ทำให้คุณกลัวผมขนาดนั้น”

 

คำถามสุดแปลกจากชายหนุ่มสวมแว่นทำเอามันขมวดคิ้วงุนงงไปชั่วขณะแม้จะเป็นคำถามหาสาระไม่ได้

 

แต่ทำไมถึงรู้สึกหวาดหวั่นหวั่นไหวเหลือเกิน

 

…‘กลัวมัน?’

 

“…”

 

“ฉันเนี่ยนะที่กลัว?!”

ขอรัองล่ะครับ…คิดจะจีบผมทั้งทีอย่าใช้กำลังกันเลยนะมันเจ็บ!!!

ขอรัองล่ะครับ…คิดจะจีบผมทั้งทีอย่าใช้กำลังกันเลยนะมันเจ็บ!!!

Status: Ongoing
อ่านนิยาย ขอรัองล่ะครับ…คิดจะจีบผมทั้งทีอย่าใช้กำลังกันเลยนะมันเจ็บ!!!แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างกระทบใบหน้าชายหนุ่มหน้าขาวด้วยคลื่นความร้อนและแดดมันแยงตาสององค์ประกอบหรืออาจมากกว่านั้นทำให้ยากจะข่มตานอนต่อไป สุดท้ายปลายทางร่างกายเลือกตอบสนองต่อสิ่งเร้าจากโลกภายนอกก่อเกิดเสียงครางเล็ก ๆ ขึ้นมา ซึ่งนั่นคือสัญญาณขั้นต้นของการตื่นนอน “อืออออ” “…” เปลือกตาสั่นไหวพร้อมเปิดเผยให้เห็นแววตาคู่งามที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน กล่าวสำหรับชายหนุ่มหน้าขาวอย่างแรกเลยที่เห็นหลังจากตื่นนอนไม่ใช่เพดานคุ้นหน้าคุ้นตาที่เคยเห็นอยู่ทุกวัน

Comment

Options

not work with dark mode
Reset