ช้าก่อนคุณป๋อ! ครั้งนี้ขอเป็นรักสุดท้าย – ตอนที่ 37 เธอจะต้องเข้าใจพวกเรา

เฉินฝานซิงไม่พูดจา แผ่นหลังยังคงตั้งตรงไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เพิกเฉยต่อคำพูดของเฉินเชียนโหรว  

 

 

เฉินฝานซิงก็เป็นแบบนี้ บางครั้งเธอไม่เอ่ยคำใดออกมา ยังสามารถใช้ความเงียบนั้นเหยียบย่ำคนอื่นให้ตกต่ำได้  

 

 

เฉินเชียนโหรวลอบขบฟันแน่นด้วยความรู้สึกเสียหน้าจากการถูกมองข้าม แต่ซูเหิงกลับอยู่ข้างๆ เธอในตอนนี้  

 

 

ไม่นานลิฟต์ก็ลงมา เฉินฝานซิงถือกระเป๋าเดินเข้าลิฟต์ไปอย่างไม่สะทกสะท้าน  

 

 

ซูเหิงและเฉินเชียนโหรวเองก็ตามเข้าไปเช่นกัน  

 

 

เฉินฝานซิงเอื้อมมือกดลิฟต์ไปยังแผนกวิจัยและพัฒนาชั้นยี่สิบเอ็ด  

 

 

ส่วนอีกสองคนข้างหลังเธอไม่ได้หันไปถาม ไม่สนใจ ไม่ไยดี  

 

 

จากที่คิดว่าอยากพบซูเหิงเพื่อจะได้บอกเรื่องที่จะลาออกกับเขาตรงๆ สุดท้ายต้องมาเจอกับเฉินเชียนโหรวทำให้เธอไม่อยากพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว  

 

 

คนประเภทนี้เรียกร้องความสนใจเก่ง แสดงละครเก่ง!  

 

 

หากเธอพูดเรื่องลาออกกับซูเหิงขึ้นมาตอนนี้ เฉินเชียนโหรวคงอดไม่ได้ที่จะลงมืออีกครั้ง  

 

 

ทำไมถึงทำให้เธอขยะแขยงได้ขนาดนี้  

 

 

เมื่อเห็นว่าเฉินฝานซิงกดแค่ชั้นที่ตัวเองต้องการ นัยน์ตาของเฉินเชียวโหรวก็หลุบต่ำลง จากนั้นริมฝีปากอวบอิ่มจึงยกมุมปากขึ้น  

 

 

เธอเอื้อมไปยังเบื้องหน้าของเฉินฝานซิง กดชั้นที่สูงที่สุดนั่นก็คือชั้นสามสิบหก  

 

 

ก่อนจะส่งยิ้มให้พี่สาว ดวงตาเหยียดต่ำอย่างยั่วโทสะ  

 

 

ชั้นสามสิบหก เป็นพื้นที่ส่วนตัวของซูเหิง หากเขาไม่อนุญาตไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิ์เหยียบเข้าไป  

 

 

ทว่าตอนนี้ ที่นั่นกลับเป็นที่ที่เฉินเชียนโหรวเข้าออกได้ตามชอบใจ  

 

 

เธอคิดว่าเฉินฝานซิงจะสนใจ แต่เธอจ้องพี่สาวอยู่นานสองนาน เฉินฝานซิงยังคงแสดงท่าทีไม่แยแสแม้แต่สีหน้าก็ไม่แสดงอาการใดๆ  

 

 

เธอขบฟันกรอด เดินไปหยุดข้างกายของซูเหิงแล้วเอ่ยขึ้นเบาๆ ว่า  

 

 

“พี่เหิง ไม่ใช่ว่าอีกเดี๋ยวบริษัทจะมีประชุมภายในระดับสูงหรอกเหรอ ไหนๆ พี่สาวก็มาแล้ว…”  

 

 

ซูเหิงหน้าขึงเรียบตึง มองแผ่นหลังของเฉินฝานซิงอย่างนิ่งเงียบอยู่เนิ่นนานก่อนจะค่อยๆ เอ่ยขึ้น  

 

 

“ไหนๆ มาแล้ว ก็คงไม่มีเหตุผลที่จะไม่เข้าร่วม”  

 

 

ลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้นไป ไม่ทันที่ซูเหิงจะพูดจบลิฟต์ก็เคลื่อนมาหยุดอยู่ที่ชั้นยี่สิบเอ็ดแล้ว เฉินฝานซิงเดินออกจากลิฟต์ไปอย่างไม่รั้งรอ  

 

 

ท่าทีเฉยเมยของพี่สาวทำเอาเฉินเชียนโหรวต้องข่มกลั้นอารมณ์ไว้ คำพูดทุกคำราวกับซัดหมัดลงบนปุยฝ้าย ระบายออกมาไม่ได้ตั้งแต่ต้นจนจบ  

 

 

ซูเหิงยังคงจดจ้องอยู่กับแผ่นหนังของเฉินฝ่านซิงด้วยใจสับสน  

 

 

ดูเหมือนว่าเธอจะตัดใจได้แล้วจริงๆ ไม่ให้อภัยเขาแต่ก็ไม่ได้รั้งเขาไว้ ตัดขาดชนิดที่ไม่เหลือช่องว่างระหว่างพวกเขาทั้งคู่  

 

 

ความรู้สึกอย่างกับหัวใจหล่นวูบ เหมือนกันที่โรงพยาบาลครั้งก่อน ราวกับได้สูญเสียบางอย่างไปตลอดกาล  

 

 

“พี่เหิง ฉันควรทำยังไงให้พี่เขาสบายใจขึ้นได้บ้าง…เห็นพี่เขาเป็นแบบนี้แล้วฉันใจไม่ดีจริงๆ …”  

 

 

น้ำเสียงอัดอั้นของเฉินเชียนโหรวข้างๆ แว่วขึ้น เสียงนุ่มนวลสั่นเครือ ท่าทางเข้มแข็งจนปัญญาจะทำให้ซูเหิงรู้สึกเห็นอกเห็นใจอีกครั้ง  

 

 

เขายื่นมือไปดึงเฉินเชียนโหรวเข้ามาอยู่ในอ้อมแขน นิ้วมือเชยคางขาวนุ่มนั้นขึ้น ปาดน้ำใสๆ ที่เอ่อล้นที่ปลายหางตา  

 

 

เฉินเชียนโหรวเพิ่มความน่าเศร้าใจ  

 

 

“ตั้งแต่พี่เขากลับประเทศมาเมื่อสามปีก่อน ได้กลับไปเยี่ยมคุณปู่แค่สามสี่ครั้งเอง ตอนนี้เธอไม่มีใครมาอยู่ข้างกายคอยปกป้อง…ฉันกลัวว่าเธอจะฝืนตัวคนเดียวต่อไปไม่ไหว…”  

 

 

คำพูดเห็นอกเห็นใจของเฉินเชียนโหรวทำให้ซูเหิงสงสาร คำพูดเหล่านี้ก็ดันไปสะกิดใจของซูเหิงเข้าพอดี  

 

 

ความสัมพันธ์กับคนในครอบครัวไม่ค่อยดี แล้วตอนนี้เธอยิ่งไม่ยอมเผชิญหน้ากันดีๆ อีก  

 

 

เธอใช้ชีวิตตัวคนเดียว…จะไหวจริงๆ น่ะเหรอ  

 

 

“รออีกสักหน่อยเถอะ รอให้เธอหายโกรธ ฉันจะลองไปคุยดูอีกที เธอไม่ต้องเป็นห่วงนะ เฉินฝานซิงเป็นคนมีเหตุผลมาตลอด เดี๋ยวนานๆ ไป เธอจะต้องเข้าใจพวกเราแน่นอน”  

 

 

เฉินเชียนโหรวสูดหายใจ พยักหน้าเบาๆ น้ำเสียงนุ่มนวลเจือความกลัดกลุ้ม  

 

 

“ขอให้เป็นแบบนั้นจริงๆ เถอะ”  

ช้าก่อนคุณป๋อ! ครั้งนี้ขอเป็นรักสุดท้าย

ช้าก่อนคุณป๋อ! ครั้งนี้ขอเป็นรักสุดท้าย

หลังจากแม่ของเธอจากไป เฉินฝานซิง ก็ถูกพ่อและย่าแท้ๆ ของตัวเองขับไสไล่ส่งไปตายเอาดาบหน้าในประเทศต่างแดนอันแสนทุรกันดาร ทว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงเคี้ยวง่ายอย่างที่คิด ด้วยสมองและสองมือ ในที่สุดเฉินฝานซิงก็หนีกลับมาจากนรกขุมนั้นได้ เธอตัดสินใจแยกตัวออกมาจากครอบครัวสารพัดพิษและใช้ชีวิตอยู่ตามลำพัง คอยทุ่มเทพัฒนาบริษัทของคู่หมั้นที่เกือบจะต้องปิดตัวลงและบริษัทเล็กๆ ที่แม่ของเธอทิ้งไว้ กระนั้นความสัมพันธ์รักแปดปีกลับได้มาแค่ความเชื่อใจที่แสนเปราะบาง เพราะคู่หมั้นกลับไปหลงเชื่อคำโกหกของน้องสาวต่างแม่ที่ชอบตีสองหน้าของเธอเสียได้ ในขณะที่แผลใจจากคนรักเก่ายังไม่ทันหายดี ศรัทธาที่มีในชีวิตคู่ก็เริ่มถดถอย เธอเลือกหันหลังให้กับความรักโดยการขดตัวเป็นตัวเม่นและใช้หนามแหลมๆ นั้นปฏิเสธทุกคนที่เข้าหา ทว่าอยู่มาวันหนึ่ง ป๋อจิ่งชวน ผู้ชายจอมเผด็จการคนนั้นก็ก้าวเข้ามาพร้อมหยิบยื่นความรักครั้งใหม่ให้กับเธอโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธมันเลยสักนิด! “การตัดสินใจจีบคุณคือเรื่องของผม สุดท้ายแล้วคุณจะปฏิเสธหรือไม่นั่นก็เรื่องของคุณ แต่ผมจะปฏิเสธคำปฏิเสธของคุณ!”

Comment

Options

not work with dark mode
Reset