ช้าก่อนคุณป๋อ! ครั้งนี้ขอเป็นรักสุดท้าย – ตอนที่ 38 การประชุมภายในระดับสูง

ชั้นยี่สิบเอ็ด แผนกวิจัยพัฒนาและแผนกประชาสัมพันธ์  

 

 

เฉินฝานซิงออกมาจากลิฟต์จัดการถอดเสื้อกันลมออกและนำมาพาดไว้ตรงข้อพับ  

 

 

เสื้อผ้าของเธอแม้จะขาดสีสันแต่ก็ดูสวยงาม  

 

 

ชุดทำงานสีดำทั้งตัว ชุดสูดเข้ารูปตัวเล็กปกคลุมช่วงเอวอันผอมบาง กางเกงขายาวสีดำถูกรีดจนเรียบรับกับรูปขาตรงเรียวยาว  

 

 

เครื่องหน้าสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ เส้นผมสีดำอ่อนนุ่มถูกเกล้าขึ้น ใบหน้าสวยแฝงความเย็นชามาตั้งแต่ไหนแต่ไร เครื่องแต่งกายเรียบง่ายดูภูมิฐาน  

 

 

ความงดงามของเฉินฝานซิงนั้นเป็นสิ่งที่ไม่อาจปฏิเสธ  

 

 

แต่ว่ามักจะเป็นความสวยงามที่น่าเหนื่อยหน่าย  

 

 

ผมทรงเดิม เสื้อผ้าและการแต่งหน้าซ้ำๆ ซากๆ กันแบบนั้นตลอดกาล  

 

 

ปีแล้วปีเล่า เธอก็ไม่เคยเปลี่ยนสไตล์การแต่งตัวเลยแม้แต่น้อย  

 

 

ผู้หญิงคนหนึ่งต่อให้สวยแค่ไหนก็ไม่ควรเหนื่อยที่จะแต่งสวยให้ตัวเอง  

 

 

ถือเรื่องงานสำคัญเหนือสิ่งใด ทั้งแข็งทื่อทั้งน่าเบื่อ ใครๆ ก็พลอยลดความสนใจในตัวเธอเป็นธรรมดา  

 

 

แต่ไม่ว่าเธอจะน่าเบื่อยังไง ในพื้นที่ชั้นยี่สิบเอ็ดเธอกลับได้รับความยำเกรงจากทุกคน  

 

 

แผนกประชาสัมพันธ์และแผนกวิจัยพัฒนานั้นเป็นสองแผนกที่เหนื่อยที่สุดในบริษัทก็ว่าได้ เธอกลับเป็นคนแบกรับไว้ด้วยตัวคนเดียว  

 

 

เธอมีความสามารถและมีเสน่ห์ ในด้านการทำงานทำให้ทุกคนมั่นใจ  

 

 

–  

 

 

เมื่อรองเท้าส้นสูงของเธอกระทบกับพื้นเกิดเสียงดังขึ้นเป็นจังหวะนั้นโซนทำงานขนาดใหญ่ความวุ่นวายก็ได้บังเกิดขึ้น  

 

 

ในสายโทรศัพท์ภาษาต่างๆ จากหลายประเทศสลับกันดังขึ้นเป็นระลอก พนักงานต่างก็เฮโลกันเข้ามารายล้อมเพื่อรายงานผลการทำงาน  

 

 

ตั้งแต่พื้นฐานของการผลิตสินค้าอย่างการจัดซื้อ ไปจนถึงกระบวนการศึกษาค้นคว้าและการผลิต การดำเนินการผลิต แพ็กเกจผลิตภัณฑ์ การโฆษณาประชาสัมพันธ์ทุกรูปแบบ การนัดเวลาเจรจาเพื่อทำสัญญาทุกประเภท จนถึงการวางตลาด…  

 

 

เฉินฝานซิงเดินด้วยท่าทางนิ่งสงบเข้าห้องทำงานไป หลังตรงคางเชิด เดินอย่างกระฉับกระเฉงว่องไว แต่ปากก็ยังสามารถตอบคำถามของทุกคนได้  

 

 

นี่เป็นเรื่องปกติที่ต้องพบเจอทุกวันที่มาทำงาน ที่เธอนั้นชินไปตั้งนานแล้ว  

 

 

จนกระทั่งเธอเดินมาจนถึงห้องทำงานของตัวเอง ถึงได้รู้ว่าตนนั้นเดินรอบๆ โซนทำงานไปครบรอบหนึ่งแล้ว แถมในตอนนี้ก็ยังหอบเอกสารมาเต็มแขน  

 

 

เธอสูดหายใจเข้าเต็มปอด ทิ้งเอกสารในอ้อมแขนลงบนโต๊ะทำงาน ยกมือกุมหน้าผากอย่างหน่ายใจ  

 

 

เป้าหมายที่มาวันนี้คือลาออกนะ ไม่ใช่ทำงาน!  

 

 

นี่เธอกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย  

 

 

พ่นลมหายใจทิ้งอีกครั้ง ลากเก้าอี้ออกมาแล้วเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นร่างหนังสือขอลาออกอย่างง่ายๆ แล้วสั่งปรินท์ออกมา  

 

 

ขั้นตอนยังคงต้องดำเนินต่อไป หากฝ่ายบุคคลอนุมัติให้ได้เลย เธอก็ไม่จำเป็นต้องไปเผชิญหน้ากับซูเหิงอีก  

 

 

เธอนำหนังสือลาออกที่เพิ่งปรินท์ออกมายัดใส่ซองจดหมาย ก่อนจะขึ้นไปชั้นบนเพื่อนยื่นหนังสือต่อฝ่ายบุคคล  

 

 

หลังเคาะประตูห้องฝ่ายบุคคล เสียงจากข้างในห้องของผู้จัดการฝ่ายบุคคลที่อยู่หลังประตูแว่วดังขึ้นอย่างรีบร้อน จากนั้นประตูก็ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว  

ช้าก่อนคุณป๋อ! ครั้งนี้ขอเป็นรักสุดท้าย

ช้าก่อนคุณป๋อ! ครั้งนี้ขอเป็นรักสุดท้าย

หลังจากแม่ของเธอจากไป เฉินฝานซิง ก็ถูกพ่อและย่าแท้ๆ ของตัวเองขับไสไล่ส่งไปตายเอาดาบหน้าในประเทศต่างแดนอันแสนทุรกันดาร ทว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงเคี้ยวง่ายอย่างที่คิด ด้วยสมองและสองมือ ในที่สุดเฉินฝานซิงก็หนีกลับมาจากนรกขุมนั้นได้ เธอตัดสินใจแยกตัวออกมาจากครอบครัวสารพัดพิษและใช้ชีวิตอยู่ตามลำพัง คอยทุ่มเทพัฒนาบริษัทของคู่หมั้นที่เกือบจะต้องปิดตัวลงและบริษัทเล็กๆ ที่แม่ของเธอทิ้งไว้ กระนั้นความสัมพันธ์รักแปดปีกลับได้มาแค่ความเชื่อใจที่แสนเปราะบาง เพราะคู่หมั้นกลับไปหลงเชื่อคำโกหกของน้องสาวต่างแม่ที่ชอบตีสองหน้าของเธอเสียได้ ในขณะที่แผลใจจากคนรักเก่ายังไม่ทันหายดี ศรัทธาที่มีในชีวิตคู่ก็เริ่มถดถอย เธอเลือกหันหลังให้กับความรักโดยการขดตัวเป็นตัวเม่นและใช้หนามแหลมๆ นั้นปฏิเสธทุกคนที่เข้าหา ทว่าอยู่มาวันหนึ่ง ป๋อจิ่งชวน ผู้ชายจอมเผด็จการคนนั้นก็ก้าวเข้ามาพร้อมหยิบยื่นความรักครั้งใหม่ให้กับเธอโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธมันเลยสักนิด! “การตัดสินใจจีบคุณคือเรื่องของผม สุดท้ายแล้วคุณจะปฏิเสธหรือไม่นั่นก็เรื่องของคุณ แต่ผมจะปฏิเสธคำปฏิเสธของคุณ!”

Comment

Options

not work with dark mode
Reset