ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ – ตอนที่ 1070 เงาลึกลับ

บุรุษร่างยักษ์ชุดฟ้าได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจึงหันกลับไป เมื่อเห็นหลิ่วหมิงปรากฏตัว ร่างกายก็ขยับถอยหนีไปสิบกว่าจั้งในพริบตา ดวงตาที่มองหลิ่วหมิงฉายแววระแวดระวัง

หลิ่วหมิงมองบุรุษร่างยักษ์ชุดฟ้านิ่งๆ เขายืนอยู่ที่เดิม ไม่ลงมือโจมตีและไม่เดินเข้าไปอีก

สถานการณ์ที่นี่ส่อให้เห็นความผิดปกติ ก่อนสืบให้รู้ชัดเขาไม่คิดบุ่มบ่าม

“เจ้าเป็นลูกน้องของเหลิ่งเหมิง! เขาส่งเจ้ามาไล่ล่าสังหารข้าสินะ” บุรุษร่างยักษ์ชุดฟ้าลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็ถามหยั่งเชิง

เวลานี้เขาเห็นหน้าตาของหลิ่วหมิงชัดเจนแล้วจึงจำได้เลาๆ ว่าตอนรบกับเมืองเหลิ่งเยวี่ยก่อนหน้านี้ คนตรงหน้าคือระดับแก่นเสมือนเพียงคนเดียวในกลุ่มผู้คุ้มกันข้างตัวเหลิ่งเหมิง

ตอนนี้เขาตรวจสอบระดับพลังไม่ได้ คิดว่าอีกฝ่ายคงจะใช้วิชาลับซ่อนเร้นลมปราณบางอย่างอยู่

เวลานี้นอกจากกำลังตกตะลึง เขาก็ลอบใช้วิชาลับเรียกพลังภายในตัวออกมา หลังจากแผดเผาอายุขัยไปเกือบร้อยปีจึงอาศัยสิ่งนี้ฟื้นพลังเวทกลับมาได้ส่วนหนึ่ง ในใจจึงมีความกล้ามากขึ้น

หลิ่วหมิงไม่มีปฏิกิริยากับคำถามของบุรุษร่างยักษ์ชุดฟ้า เขาเอาแต่กวาดสายตาไปรอบด้าน สำรวจห้องศิลาห้องนี้

เขาเห็นกำแพงสามด้านกับเพดานเหมือนจะถูกชั้นจำกัดบางอย่างคลุมอยู่จนแลดูเป็นสีเทาขมุกขมัวไปหมด

ส่วนทางด้านหลังที่เขามา เวลานี้ถูกม่านแสงสีเทาหม่นกั้นไว้ บนม่านแสงมียันต์สีน้ำเงินไม่ทราบชื่อเคลื่อนขึ้นลงอยู่เลือนราง มองเห็นรางๆ ว่ามีแสงจุดหนึ่งส่องเข้ามาจากด้านนอก น่าจะเป็นทางเข้าห้องศิลาแห่งนี้

ทั้งสองคนเข้ามาจากด้านนอกอย่างไร้อุปสรรค ย่อมไม่ได้หมายความว่าจะออกไปได้เช่นเดียวกัน เขาปล่อยจิตสัมผัสกวาดผ่านบนม่านแสง ผลปรากฏว่าเป็นดังที่คิดไว้ ทันทีที่แตะต้อง จิตสัมผัสก็ถูกสะท้อนกลับมาไม่อาจแทรกผ่านไปได้แม้แต่นิด

หลิ่วหมิงใช้จิตสัมผัสสำรวจมุมกำแพงแต่ละด้านที่เหลือในห้องศิลาต่อ ผลปรากฏว่าล้วนเป็นดุจเดียวกัน

แต่ด้านในสุดของของห้องศิลาว่างโล่งแห่งนี้ เขาพบแท่นศิลาสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีดำแท่นหนึ่ง บนแท่นศิลาวางโคมสำริดโบราณหน้าตาเรียบง่ายไว้ดวงหนึ่ง มันดูเก่าแก่ ด้านบนมีฝุ่นสีเทาหนาเตอะปกคลุม

โคมสำริดโบราณดวงนี้ไม่มีคลื่นพลังเวทอันใดแผ่ออกมาจนดูเหมือนเป็นของธรรมดาชิ้นหนึ่ง แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดหลิ่วหมิงจึงรู้สึกขนลุกยิ่งนัก

นอกเหนือจากนี้ก็ไม่มีสิ่งใดอีก

บุรุษร่างยักษ์สีฟ้าเห็นหลิ่วหมิงเมินเขาเช่นนี้ สีหน้าโกรธเกรี้ยวพลันปรากฏขึ้นบนใบหน้าแล้วคิดจะขยับตัว

ทว่าในเวลานี้เอง เหตุการณ์พลิกผันก็บังเกิด!

“ปึง” เสียงแผ่วเบาดังออกมาจากด้านในห้องศิลา

เสียงนี้เบาจนแทบจะไม่ได้ยิน แต่ในสภาพแวดล้อมที่เงียบสนิทไร้สรรพเสียงเช่นนี้ เสียงกลับดังเข้าหูหลิ่วหมิงกับบุรุษร่างยักษ์ชุดฟ้าผู้นี้ประหนึ่งอสนีบาต

ทั้งสองคนหวาดผวา หันไปมองในทันใด

แล้วก็เห็นในโคมสำริดโบราณบนแท่นศิลาสีดำมีดวงไฟลุกขึ้นมาจุดหนึ่ง เปลวเพลิงของโคมไฟขนาดเพียงเท่าเม็ดถั่ว ริบหรี่อย่างยิ่งเสมือนหนึ่งเป่าครั้งเดียวก็เป่ามันดับได้

ทันใดนั้นควันสีน้ำเงินสายหนึ่งก็ลอยวนขึ้นมาจากโคม แท่นศิลาทั้งแท่นขยับดังกึกๆ ลมปราณดุร้ายที่ไม่บรรยายไม่ถูกสายหนึ่งแผ่ออกมาจากด้านใน

หลิ่วหมิงกับบุรุษร่างยักษ์ชุดฟ้าเห็นเช่นนี้พลันหน้าถอดสีพร้อมกัน

หลิ่วหมิงหมุนตัวแล้วใช้เคล็ดกระบี่ทันที กระบี่วิญญาณมืดแม่ลูกทอแสงสีเทาวูบหนึ่ง จากนั้นปราณกระบี่ก็เพิ่มขึ้นอย่างฉับพลันกลายเป็นแสงกระบี่ยักษ์ยาวยี่สิบกว่าจั้งสายหนึ่ง ฟันลงบนม่านแสงสีเทาตรงทางเข้าอย่างหนักหน่วง

เงาคนขยับวูบหนึ่ง บุรุษร่างยักษ์ชุดฟ้าไม่มีเวลาสนใจจะสู้กับหลิ่วหมิงแล้วเช่นกัน เขาทะยานร่างเหาะเข้ามา แขนข้างหนึ่งไม่รู้มีวงแหวนกระดูกสีขาวโพลนชิ้นหนึ่งเพิ่มขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใด มันสั่นวูบหนึ่ง เงาวงแหวนมากมายผืนใหญ่ก็หลุดจากแขน โจมตีลงบนม่านแสงอย่างหนักหน่วง

ทว่าไม่ว่าจะเป็นแสงกระบี่ยักษ์ที่หลิ่วหมิงใช้หรือการโจมตีจากเงาวงแหวนของหลานซวี่ ทันทีที่สัมผัสถูกม่านแสงสีเทาอ่อนกลับเป็นดั่งตุ๊กตาวัวโคลนจมทะเลไม่เหลือร่องรอยแต่อย่างใด ผิวม่านแสงเพียงกระเพื่อมเบาๆ ครู่หนึ่งก็ฟื้นกลับคืนสภาพเดิมอย่างรวดเร็วยิ่งนัก

เมื่อเห็นภาพนี้ พวกหลิ่วหมิงล้วนสีหน้าเปลี่ยนไปทันที

เพียงครู่เดียวนี้ควันสีน้ำเงินก็ลอยออกมาเป็นกลุ่มบนแท่นศิลาแล้ว เงาคนพร่ามัวไม่ชัดร่างหนึ่งปรากฏตัวขึ้นกลางกลุ่มควันสีน้ำเงินอย่างเชื่องช้า

แสงสีแดงสองดวงลุกโชนบนใบหน้าของเงาคนก่อนจะเคลื่อนมาจับอยู่บนร่างของหลิ่วหมิง

หลิ่วหมิงหนาวสะท้านไปทั้งร่าง เขาหมุนตัวไปประจันหน้ากับแท่นศิลาทันที พร้อมกันนั้นก็อ้าปากคายมุกกลมสีเหลืองหม่นลูกหนึ่งออกมา

มุกบรรพตธาราหมุนติ้ว ไอหมอกสีเหลืองเข้มสายหนึ่งทะลักออกมาหุ้มทั้งร่างของเขาไว้ด้านใน เวลาเดียวกับที่แสงสีม่วงส่องสว่าง กระบี่ขู่หลุนโฉบออกมาวนรอบตัวหลิ่วหมิงก่อนจะแผ่อสนีบาตสีม่วงสายแล้วสายเล่าออกมา

แม้ยังไม่รู้ว่าสิ่งที่อยู่กลางควันสีน้ำเงินนั่นคือสิ่งใด แต่ลมปราณดุร้ายที่มันแผ่ออกมาน่าหวาดกลัวอย่างแท้จริงจนทำให้เขาอกสั่นขวัญแขวน ความรู้สึกเช่นนี้ หลังจากเขาเข้าสู่ระดับผลึกก็เคยรู้สึกแต่ยามที่เผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่งระดับดาราพยากรณ์เท่านั้น

บุรุษร่างยักษ์ชุดฟ้าด้านข้างมองมุกบรรพตธาราเหนือศีรษะหลิ่วหมิงกับกระบี่ขู่หลุนไวๆ แวบหนึ่ง จากนั้นเขาก็อ้าปากคายอาวุธคุ้มครองกายที่หน้าตาเหมือนโล่น้อยชิ้นหนึ่งออกมากลายเป็นม่านแสงสีเทาชั้นหนึ่งล้อมทั่วร่างเอาไว้บ้าง พร้อมกันนั้นแขนข้างหนึ่งก็ยกวงแหวนกระดูกไว้ตรงหน้าอก

“เอ๋! ผู้ฝึกฝนเผ่ามนุษย์…”

เงาคนเลือนรางกลางควันสีน้ำเงินอุทานเบาๆ ก่อนที่ดวงตาซึ่งเรืองแสงสีแดงจะเคลื่อนไปจับอยู่บนตัวบุรุษร่างยักษ์ชุดฟ้าที่อยู่ไม่ไกล

“เหอะ! เผ่ายมโลก!”

เงาคนพร่ามัวเอ่ยอย่างเต็มไปด้วยเคียดแค้นแล้วยกแขนขึ้นโบก ยันต์สีน้ำเงินมากมายบนม่านแสงสีเทาตรงเพดานของห้องศิลารวมตัวเข้ามาตรงกลาง พวกมันทอแสงวูบวาบก่อนจะแตกตัวกลายเป็นกลุ่มเมฆสีเงินขนาดหลายจั้งกลุ่มหนึ่งพร้อมกับเสียงครวญดังสนั่น

ทันใดนั้นแสงสีน้ำเงินแสบตาสายแล้วสายเล่าก็ปรากฏขึ้นกลางกลุ่มเมฆสีน้ำเงิน

บุรุษร่างยักษ์ชุดฟ้ากับหลิ่วหมิงตกตะลึง!

หลิ่วหมิงไม่หยุดคิดสักนิด เขากระทืบสองเท้าบนพื้นแล้วพุ่งเร็วจี๋ไปด้านข้างในทันใด

ในสถานการณ์ที่เงาปริศนาผู้นี้มีท่าทีเป็นอริกับบุรุษร่างยักษ์อย่างชัดเจน เขาย่อมหลบหลีกไว้ก่อนเป็นเยี่ยม

บุรุษร่างยักษ์ชุดฟ้าเห็นเช่นนี้ย่อมตกตะลึงปนโกรธเกรี้ยว หลังจากเขาตวาดเบาๆ คำหนึ่งก็คิดจะหนีไปด้านข้างทันที ทว่าสายไปแล้ว

แสงสีน้ำเงินบนเพดานห้องศิลาเกี่ยวกระหวัดพันกัน ผิวของกลุ่มเมฆปรากฏแสงอสนีบาตสีน้ำเงินผืนใหญ่ส่งเสียงดังเปรี๊ยะๆ  จากนั้นเสียงเปรี้ยงปร้างก็ดังขึ้น อสนีบาตสีน้ำเงินหนาเจ็ดแปดเส้นพุ่งพรวดออกมาจากผิวของกลุ่มเมฆฟาดเข้าใส่บุรุษร่างยักษ์ชุดฟ้า

บุรุษร่างยักษ์ชุดฟ้าได้แต่ยกแขนข้างหนึ่งขึ้นอย่างจนปัญญา วงแหวนกระดูกในมือส่งเสียงกรีดร้องก่อนจะลอยออกไป มันขยับวูบเดียวกลายเป็นเงาวงแหวนสีขาวนับไม่ถ้วนประจันหน้ากับอสนีบาตสีน้ำเงินที่พุ่งเร็วจี๋มาถึง

“บึ๊ม!” “บึ๊ม!”

ทันทีที่เงาวงแหวนสีขาวเหล่านี้สัมผัสถูกอสนีบาตสีน้ำเงินก็ก็ถูกโจมตีทลายอย่างไม่มีแรงต้านแม้แต่น้อย

ต่อจากนั้นเสียงอสนีบาตก็ดังกึกก้องอีกหน!

อสนีบาตสีน้ำเงินหนาเจ็ดถึงแปดเส้นโอบประสานกันกลางท้องฟ้าก่อตัวเป็นลูกบอลสายฟ้าสีน้ำเงินขนาดมหึมาลูกหนึ่งอย่างรวดเร็ว เสียงกัมปนาทดังขึ้นอีกครั้ง มันก็กลายเป็นตาข่ายสีน้ำเงินแผ่เต็มท้องนภากดลงมาหาบุรุษร่างยักษ์ชุดฟ้ากับโล่น้อยสีเทาเบื้องหน้าเขา

บุรุษร่างยักษ์ชุดฟ้าเผยสีหน้าไม่อยากเชื่อ เขาคำรามลั่นหมายจะทำบางสิ่งอีก ทว่าเสียงเปรี้ยงปร้างดังสนั่นหูแทบดับก็ดังขึ้น ม่านแสงคุ้มครองกายรอบร่างที่เกิดจากโล่น้อยสีเทาพังทลายกลายเป็นชิ้นๆ ท่ามกลางตาข่ายสายฟ้าสีน้ำเงินในพริบตา

ต่อจากนั้นร่างกายของบุรุษร่างยักษ์ชุดฟ้าก็จมหายไปท่ามกลางอสนีบาตสีน้ำเงินอันไร้ขอบเขต

เพียงหนึ่งลมหายใจให้หลัง ตาข่ายอสนีบาตสีน้ำเงินก็กะพริบวูบหนึ่งแล้วสลายไป เผยให้เห็นทุกสิ่งด้านใน

ครึ่งท่อนบนของบุรุษร่างยักษ์ชุดฟ้าหายกลางแสงอสนีบาตสีน้ำเงินอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงร่างกายท่อนล่างที่เว้าแหว่งถูกระเบิดจนดำเกรียมอยู่กลางควันสีดำลอยโขมง ก่อนจะร่วงลงบนพื้นดินดังตุ๊บ

ต่อมาแสงอสนีบาตสีน้ำเงินบนเพดานก็สลายตัวอย่างรวดเร็ว แล้วก่อตัวเป็นกลุ่มเมฆสีน้ำเงินกลุ่มหนึ่งอีกครั้ง ทว่าหม่นแสงกว่าเมื่อครู่อยู่มาก

การโจมตีระดับนี้ทำให้หลิ่วหมิงที่มองอยู่ด้านข้างลอบหวาดผวาอยู่ในใจ

แต่เขาได้สติกลับมาเร็วยิ่ง เขามองไปทางเงาคนพร่ามัวกลางควันสีน้ำเงินด้วยสีหน้าระแวดระวัง พร้อมกับลอบรวบรวมพลังเวท!

หากเงาปริศนาตนนี้คิดจะลงมือกับเขาจริง เขาคงได้แต่ใช้กระบี่ว่างเปล่ากับสายฟ้าเทพเก้าสวรรค์ชั้นฟ้าที่ผนึกไว้อีกครั้งอย่างไม่เสียดายสิ่งที่ต้องเสีย

มีเพียงสองสิ่งนี้เท่านั้นที่จะรักษาชีวิตน้อยๆ ของเขาได้ยามอยู่ต่อหน้าตัวตนที่น่าหวาดกลัวเช่นนี้

หลังจากเงาคนกลางควันสีน้ำเงินทำทุกสิ่งนี้เสร็จสิ้นก็ถอนหายใจเบาๆ ราวกับปลดปล่อยความอึดอัดใจ ควันสีน้ำเงินที่ลอยวนเวียนรอบร่างสลายอย่างเชื่องช้าจนเผยให้เห็นเงาคนที่อยู่ด้านใน

เขาเป็นบุรุษวัยกลางคนชุดสีน้ำเงินผู้หนึ่งที่สีหน้าซีดจนเป็นสีเทาอ่อน ดูไม่แตกต่างจากเผ่ามนุษย์ทั่วไปที่ตรงไหน แต่บนใบหน้าแฝงแววเหนื่อยล้าคล้ายกับว่าการโจมตีเมื่อครู่ผลาญพลังเวทไปไม่น้อย

หลิ่วหมิงมองสำรวจบุรุษวัยกลางคนชุดน้ำเงินอย่างรวดเร็วหลายรอบ ดวงตาทอประกายสงสัย

แม้คนผู้นี้จะแผ่ลมปราณของระดับดาราพยากรณ์ออกมาแต่ดูเหมือนจะไม่มั่นคง อีกทั้งร่างกายของเขาก็ดูเลือนรางคล้ายกับภูตผีจำพวกวิญญาณในทางปีศาจร้ายอยู่หลายส่วน

ขณะที่หลิ่วหมิงมองสำรวจบุรุษวัยกลางคนชุดสีน้ำเงิน บุรุษวัยกลางคนชุดสีน้ำเงินก็มองหลิ่วหมิงแล้วแสดงสีหน้าเหมือนครุ่นคิดบางอย่าง

“เจ้าหนูเผ่ามนุษย์ เจ้าฝึกวิชาสายวิญญาณสินะ…เอ๋ เหมือนจะเคยฝึกวิชาลับฝึกร่างกายของเผ่ายมโลกบางอย่างด้วย ไม่สิ ในร่างของเจ้าทำไมยังมีลมปราณของเผ่าปีศาจอีก…” สายตาของบุรุษวัยกลางคนชุดน้ำเงินทอประกายวิบวับ ใบหน้าเผยสีหน้าประหลาดออกมาเล็กน้อยระหว่างที่ปากเอ่ยพึมพำกับตนเอง

หลิ่วหมิงได้ยินถ้อยคำพึมพำของคนผู้นี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

ความลับของเขาเหมือนจะปิดบังหูตาของอีกฝ่ายไม่ได้เลยสักนิด บุรุษวัยกลางคนชุดสีน้ำเงินผู้นี้มีความเป็นมาอย่างไรกันแน่ ต้องรู้ว่าต่อให้เผชิญหน้ากับผู้อาวุโสระดับดาราพยากรณ์ทั้งหลายในทางปีศาจร้าย พวกเขาก็มองความลับเหล่านี้ที่ตัวหลิ่วหมิงไม่ออก

“ผู้อาวุโสดูเหมือนจะไม่ใช่เผ่ายมโลก ไม่ทราบว่าเป็นมนุษย์…หรือว่า” หลิ่วหมิงไม่ได้ตอบคำถามของอีกฝ่าย หลังสูดลมหายใจลึกเฮือกหนึ่งก็เอ่ยถามด้วยเสียงนอบน้อม

บนร่างบุรุษชุดสีน้ำเงินผู้นี้สัมผัสกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตไม่ได้แม้แต่น้อย มีเพียงลมปราณดุดันข้นคลั่ก แต่เขาก็ไม่เหมือนภูตผีจำพวกวิญญาณทั่วไปที่เขาเคยพบมาอย่างสิ้นเชิง อีกทั้งหลังจากเขาลงมือสังหารบุรุษร่างยักษ์ชุดฟ้าเมื่อครู่ ลมปราณบนร่างก็เริ่มอ่อนแอลงอย่างต่อเนื่อง

เวลานี้ม่านแสงสีเทาที่ทางเข้าห้องศิลาก็หม่นแสงลงกว่าก่อนหน้านี้หลายส่วนอย่างไม่ทราบสาเหตุเช่นกัน หลิ่วหมิงคิดแล้วว่าหากปล่อยลูกกลอนกระบี่ว่างเปล่าที่ผนึกไว้ออกมา มั่นใจห้าส่วนว่าจะทำลายมันได้ จึงสงบใจลงไม่น้อย

“เป็นมนุษย์หรือเป็นผี…ฮ่าๆ สภาพตอนนี้ของข้าเป็นคนก็ไม่เหมือนคน เป็นผีก็ไม่เหมือนผี…ฮ่าๆๆ!” บุรุษวัยกลางคนชุดสีน้ำเงินหัวเราะเยาะหยันตนเองดังลั่น เสียงดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับไม่อาจเก็บกลั้นความรู้สึกในใจเอาไว้ได้จึงหัวเราะเสียงดังอย่างบ้าคลั่ง

หลิ่วหมิงเห็นการกระทำประหลาดของบุรุษชุดสีน้ำเงิน ในใจพลันหวาดหวั่น

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ

ตำนานเซียนปีศาจสะท้านภพ
Status: Ongoing
เด็กหนุ่มที่เติบโตท่ามกลางนักโทษบนเกาะมฤตยู หลังหนีออกจากที่คุมขังสำเร็จก็จับพลัดจับผลูเข้าไปในนิกายปีศาจ และกลายเป็นการเปิดประตูเข้าสู่พิภพอันกว้างใหญ่อย่างที่เขาคาดไม่ถึง ทว่าภายใต้ความบังเอิญนี้ เขากลับต้องเผชิญหน้ากับวิกฤตถึงชีวิต ที่อาจจะสูญเสียตัวตนกลายเป็นจอมปีศาจอยู่ตลอดเวลา…

Comment

Options

not work with dark mode
Reset